het oog van de ziel

29683101_207873676647931_2835082768631735079_n

ik weet wat ik mis, iemand die naar mijn hele verhaal luistert en mee met me op wandel gaat, de natuur in, en zelf verteld met zijn ‘oog’, zijn oog van zijn ziel…

ook al ben ik een moeilijke verteller, zelfs mensen die me al langer kennen weten veel niet van mij, ik vertel alleen dat wat mijn ‘oog’ wil vertellen. ja ik luister en observeer eerst en dan ga ik vertellen.

vanuit een lade van mijn levenskast.

en verder laat ik vanalles dicht.

ik mis iemand die openstaat om naar mijn verhaal te luisteren, iemand die ‘rijp’ is om zijn oog erop te laten schijnen…

want zomaar gaan wandelen met iemand dat doe ik natuurlijk ook niet…

dat is wat ik mis.

en verder gaat het wel…

30440823_1325451300890238_3539674378846870094_n

vannacht droomde ik

ik heb de laatste tijd weer hele ‘werkelijke dromen’… levensecht.

als je dan wakker bent geworden dan moet je even terug voelen en denken waar je bent, zover weg ben ik dan geweest.

vannacht is ons Florijn, onze witte kater die is gestorven afgelopen maanden, me weer een boodschap komen geven.

de droom van vannacht is een vervolg op een andere droom eerder in de week

de tijd -na oorlogstijd – , het onderwerp – opruimen van een groot huis van iemand die niet is teruggekomen –

“ik ben in een huis dat ik mag bekijken om er ‘iets mee te gaan doen’ misschien wel in gaan wonen.

het hele huis is nog ingericht en staat er zo bij zoals het verlaten is. het is een huis dat goed onderhouden is, maar oud. het is een huis in een stad, net geen herenhuis. ingericht in Engelse stijl, met veel pastels en bloemen. de stijl is overal doorgetrokken, niet overdreven maar wel aanwezig.

ik kom de trap af, ik ben naar de bovenste verdieping geweest waar ik uit het dakraam heb gekeken en de torens van de stad heb gezien.

het is een huis van een oudere dame, die welgesteld was en ooit was getrouwd met een belangrijke persoon en daarna altijd alleen is gebleven. haar familie weet niet waar ze nu is…

ik hoor beneden dat er iemand binnenkomt en ga dus naar beneden. een jong koppeltje zijn al in de weer met dozen en boxen om dingen in op te bergen.

ze zijn al in de keuken, de keuken die achter de living ligt, de living heeft bloemen gordijnen en is aan de straatkant gelegen. met hoge ramen in witte kozijnen.

ik zie het koppeltje de keukenkasten in duiken en druk pratend tegen elkaar wat ‘weg mag en wat ze zelf kunnen houden omdat zij gaan samenwonen.

op de keukentafel staan tassen uitgestald, ik zie het koppeltje bezig en ga vriendelijk naar ze toe met de vraag – of ik ze kan helpen – en wat de bedoeling is…

ik stilte vraag ik me af vanwaar ze aan de sleutel komen, omdat ik dacht dat ik de enige sleutel had gekregen van het meisje haar ouders, blijkbaar dus niet.

plots komt er een witte poes bij ons op de tafel gesprongen, ik herken die poes, het is ons Florijn, hij heeft een bloemen bandje aan, en wil knuffels, de jongen gaat hem knuffelen en hij draait met zijn flank helemaal rond zijn handen.

ik laat er niets van merken dat ze mijn rustige ontdekking verstoord hebben en dat hun energie die ze meebrengen toch niet bij deze ontdekking van mezelf door het huis hoort…

ik sta mee aan de keukentafel terwijl het meisje de tassen neemt en bekijkt, vraagt aan haar partner of ze deze mag meenemen als herinnering aan haar oma – zo blijkt – de vrouw van het huis is haar oma –

de poes vind dit schouwspel zo fijn, en spint erop los, loopt soms ‘in de weg’ en krijgt dan weer een knuffel. ik knuffel hem niet, maar geniet van het schouwspel van de witte kater.

het zijn giet ijzeren koppen met fijne bloemetjes op uit de oorlog van veel vroeger, bijna helemaal gaaf, bijna zonder gebruikssporen op.

ze zijn vol op in discussie terwijl ik het hele servies van kopjes door mijn handen laat gaan, ik ken ze van een plaatje, ik heb ze nog nooit gezien en weet dat deze koppen ‘onverslijtbaar’ zijn.

ik vind het een mooi servies, maar toch beslis ik om het ‘ook niet te houden’. misschien ééntje of twee, als bedaking en eerbied voor de zorgvuldige vrouw die het huis heeft bewoond en van mooie degelijke dingen hield.

de eerste box is volgeladen, deze gaat naar het containerpark en stiekem hoop ik dat iemand deze box ontdekt en ze toch nog meeneemt om te gebruiken.

zo gaan we verder, de keuken is donker, er is een porseleinen over kapje op het lichtje met de zelfde bloemen als die van het servies.

dat lichtje brand, en verder is het lichtje aan het vuur aan.

ik denk erover dat hier ‘wel werk aan is’ maar bedenk me ook dat dit ‘voor later is’, ik zal het in het wit schilderen en het dan zo laten…

het koppeltje is steeds met zichzelf bezig en geven geen aandacht aan mijn aanwezigheid.

ze laden in zoveel ze kunnen en nemen zelf de porseleinen borden mee die ik ook zo graag zie en ik had gehoopt dat ze die zouden laten staan.

maar goed ze zijn niet van mij, en dus ze gaan de auto in, ik hoop dat ze ze echt gaan gebruiken en niet zomaar ergens in de kast laten staan en ze later toch weggooien.

ik help ze nog even met die prachtige stukken in te laden, zo gaat het sneller en zijn ze sneller weg en kan ik verder gaan…

de laatste stuks worden in zijn auto geladen, terwijl ze even terug komen wijs ik naar een kast met allemaal foto’s op van de vrouw, en vraag aan het meisje of ze daar foto’s van moet hebben.

ze kijkt me aan alsof ik ‘van een andere planeet kom’ en zegt dat dat – verleden tijd is – en draait haar hoofd weg van mij.

ze hoeft er dus geen, geen enkele foto.

het huis staat vol, zie ik achteraf, zorgvuldig gesorteerd en niet nadrukkelijk aanwezig in de zeer aangename living.

ik denk aan de vrouw haar kleding die waarschijnlijk nog in de kasten hangt….”

original

en toen werd ik wakker door de zoon die aan de slaapkamer stond met botsballetjes waardoor er ééntje viel en ik verschoot…

het gevoel dat ik nu overhoud is – hoe komt het dat de mensen niets meer moeten hebben uit het huis van hun oma – komt het omdat ze het niet zo erg vinden dat ze verdwenen is? komt het omdat ze heel de tijd ‘schone schijn hebben gespeeld toen oma nog leefde?

zeer vreemd, maar ook weer zeer herkenbaar, als ik even ga voelen weet ik meteen vanwaar dat gevoel komt…

ik heb ook een boodschap gekregen uit deze droom.

ik ga daar alleen wonen, in een mooi huis in de stad – mijn gevoel zegt weeral ergens in Duitsland – maar ik ben zelf niet van daar afkomstig !

ik ga daar alleen wonen, wonen in een huis dat van een bijzondere vrouw is en die haar tijd daar heeft afgerond, in vrede. dat voel ik heel duidelijk.

de vrouw zelf is een wijze vrouw met veel vriendinnen, maar toch zeer gesteld op zichzelf en haar privacy.

zelfverzekerde vrouw was ze met gevoel voor schoonheid en een tikkeltje excentriek.

ik bedankte die vrouw ook uitvoerig als ik op ontdekking ging, dat herinner ik me nu ook plots…

en nu is het bijna 11 uur, en ga vandaag even rust nemen, want ik leef al 3 dagen op pijnstilling – maar 1tje van de miste pijnstilling – maar toch ik ben aan het koorddansen en moet nu echt voor mezelf zorgen…

dankjewel voor deze droom, ik heb een huis waar ik zelf ik kan gaan wonen, met ruimte en uitzicht, rustig in de stad maar ook rustig aanvoelend voor mezelf.

nu mezelf er nog ‘installeren’…

20160815-_DSF8518-BerlijnBlog-Fotodagboek-64

 

 

afscheid nemen van je huisdier

31460776_168134880537368_8717816550198732112_n

My dear human,

I see that you are crying, for it is my moment to leave. Don’t cry, please. I want to explain some things to you.
You’re sad because I left, but I’m glad I met you.
How many dogs like me die daily without meeting someone special like you?

I know it saddens you my departure, but I had to go now.
I want to ask you not to blame yourself for anything. I heard you sobbing that you should have done something else for me. Don’t say that, you’ve done a lot for me! Without you I would have known nothing of the beauty I carry with me today.
You must know that we animals live the present intensely and we are very wise: we enjoy every little thing every day, and forget the bad past quickly. Our lives begin when we know love, the same love you gave me, my angel without wings and two legs.

Know that even if you find an animal that is seriously injured, and that you only have a little bit of time in this world, you provide a huge service by accompanying you in your final transition.

None of us likes to be alone, except when we realize it’s time to leave.

Maybe for you it’s not so important that one of you is next to us caressing us and holding our paw, helps us go in peace.
No more crying, please. I’ll be happy. I have in memory the name you gave me, the warmth of your house that in this time became mine. I take the sound of your voice talking to me, even though I don’t always understand what you were saying to me.
I carry in my heart every caress you gave me.

Everything you did was very valuable to me and I thank you endlessly, I don’t know how to tell you, because I don’t speak your language, but surely in my eyes you could see my gratitude.

I’m just gonna ask for two favors. Wash your face and start smiling.

Remember how good we live together these moments, remember the antics I made to cheer you up.
Relive like me all the good we share in this time.
And do not say you will not adopt another animal, because you have suffered a lot from my departure. Without you I would not live the beauties I lived.

Please don’t do this! There are many like me waiting for someone like you.

Give them what you gave me, please, they need it just like I needed you.

Don’t keep the love you have to give, for fear of suffering.
Follow my advice, cherish the good you share with each of us, recognizing that you are an angel to us animals, and that without people like you our life would be harder than sometimes it is.
Follow your noble task, now it’s up to me to be your angel.
I will accompany you in your path and help you help others like me.

I will talk to other animals who are here with me, I will tell you everything you have done for me and I will point and say proudly: “that’s my family”.

Tonight, when you look at the sky and see a blinking star I want you to know that it’s me flashing an eye; warning you that I arrived well and telling you “thank you for the love you gave me”.
I say goodbye now not saying ” goodbye “, but ” see you later “.
There is a special sky for people like you, the sky where we go and life reward us by making us meet there.
I’ll be waiting for you!”

bron

https://www.facebook.com/LoveallAnimalsUSA/?hc_ref=ARSCcyi3nnNsS_TfqPV5kaEl3fCco8mkTNlHluYrn2CAiCNPVmOh_uH66pRmzXp5sUU&fref=nf

______________________________________________________

ik schreef daarnet over helende huisdieren

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/05/19/helend-huisdier/

daar hoort meteen ook afscheid van een dier bij…

helaas dat hoort ook bij het leven….

helend huisdier

2005831

wanneer de hond en de kat bij mensen kwamen wonen, gebeurde er iets vreemds…

domesticatie

de jagers die kregen gezelschap van honden die speurden en de prooi bewaakte, omdat ze wisten dat er achteraf voor hun ook iets te eten zou zijn. beloning voor hun werk dat ze van nature al deden.

alleen moesten de huisdieren van nu toen hun vertrouwen winnen om bij de mens te gaan leven. als ze te wild zouden geweest zijn dan hadden ze allemaal op een afstandje gebleven, zoals de meeste wilde dieren die we nu kennen, ook de wilde dieren die steeds dichter bij de mens gaan leven, dé cultuurvolgers .

zo hebben we de huisdieren gekregen die we nu kennen, en hier in huis hebben we er zo ééntje rondlopen – met goede herinneringen aan onze twee poezen die sinds een paar maanden er niet meer zijn –

maar het is zo, onze poezen, en ik ben opgegroeid met een poes in huis, en als ik peuter en kleuter was met een hamster, weet ik dat de hamster gewoon mee ‘speelde’ tussen de boerderij van de Fisher price ja dat kleine knaagdier was ook soms overdag wakker en …

ik kneep soms zo hard op hem dat hij begon keutels te leggen, om daarna gewoon weer verder te lopen… (ja ik was nog heel klein toen).

dat zijn mijn herinneringen aan de huisdieren die ik had als ik klein was.

maar goed, onze poezen waren eerst in mijn volwassen leven. knuffelpoezen, buitenpoezen, en meepraat miauw poezen… – ons flora was een echte prater – ons Florijn was ne echte knuffelaar –

en toen kwam er een westie kwestie in huis. floep daar was ze, na een paar maanden wachten en zoeken naar het geschikte ras kwam ze bij ons in huis en ons Fien heeft ons veel gebracht. ook een mirakel onze zoon, of dat wil ik toch graag geloven – hihihi –

onze kweker – de kweker van ons Fien – is al vele tientallen jaren bezig met het kweken van westies. een ras van pittige hondjes die vroeger bij de boeren in de highland populair waren omdat ze ratten en ander klein gedierte vingen, en super goede wakers bleken te zijn. een westie heeft alles gezien! zo is dat…

en daarom kwam ze in mijn leven, omdat ik dikwijls alleen ging wandelen en een paar extra ogen nodig had, en ze ‘onder mijn arm’ zou kunnen meenemen.

ze moest tegen slecht weer kunnen en een beetje zijn zoals ik – knipoog –

en dat is zo als het cliché klopt, zo hondje zo baasje, of was het anders om…

maar wat na 7 jaar duidelijk is geworden, dat ons Fien en de poezen in huis een helende kracht hebben hier in huis.

het is voor ons een enorme verrijking om ons Fien bij ons te hebben. ze is gewoon helend voor ons, het valt op hoe ze ons troost als we het nodig hebben, als we ziek zijn kan ze niet van onze zijde afwijken, als de zoon in de wieg lag en een geluidje maakte moest ik ze opheffen zodat ze mee zou kunnen kijken naar de ‘piepjes’ van onze zoon.

onze poezen deden het zelfde bij onze zoon, ze zouden net niet ‘hem opgegeten hebben’.

ze hebben me wijze lessen geleerd onze huisdieren, rusten als het nodig is maar ook als het niet perse hoeft, yoga en strek en rek oefeningen, eten en vooral miauwen en blaffen…

grenzen stellen, deugenieten streken en vrijheid opeisen… de lijst is lang.

zelfs de vissen en onze mooie meisjes leren me veel – de mooie meisjes zijn onze kippen –

ik ben er van overtuigd dat dieren, paarden, ezels, waarmee ze therapieën mee uitvoeren enorm veel helende krachten hebben.

ik ben ervan overtuigd dat een huisdier hebben veel voor je gezondheid kan doen en daarop stel ik je natuurlijk graag een vraag;

de genezende kracht van uw huisdieren
hebben jullie huisdieren?

– of hebben jullie die gehad, en hoe heb je dat beleefd –
en

– hebben die een ‘gezonde helende invloed’ op u?

ik een heel benieuwd naar jullie verhalen!
alvast heel erg bedankt.

en waarom die vraag, ik werk aan een blog over het belang van een huisdier bij kinderen en volwassenen.

alle verhalen zijn welkom! hartelijk bedankt voor jullie feedback!

 

 

 

 

 

Vorm

Nautilus_Palau

het leven

in beleving

vorm geven

_____________________________

het huis van het leven vormgeven

geïnspireerd door de Nautilus

https://nl.wikipedia.org/wiki/Nautilussen

“een slakkenhuis-achtige schelp die is opgebouwd uit verschillende kamers. De voorste kamer aan de voorzijde van de schelp is het grootst en dient als woonkamer. In deze kamer bevindt zich het lichaam van de nautilus. Aan de bovenzijde van de schelpopening is een platte en verharde structuur aanwezig die de hoed wordt genoemd. Deze kan de schelpopening sluiten om zo het lichaam te beschermen. De woonkamer is de enige kamer die wordt gebruikt om het lichaam in te bergen. De andere kamers zijn gevuld met vloeistoffen en gas en dienen om het drijfvermogen te vergroten. De nautilus wordt daarom wel gezien als een natuurlijke duikboot.”

wat een prachtige levensvorm!

________________

zes woorden verhaal naar aanleiding van

Zeswoordverhaal: Vormen

even geld geven

om enkele dagen even te zwijgen, gewoon de basis te vertellen…

het is goed, ja het is mooi weer, tot morgen en dan even gewoon niets meer…

puntje puntje puntje…

alleen praten met de mensen waar ik tegen wil praten, zoals vandaag, een goede babbel zonder het over elkaars ‘muizenissen’ te hebben, alleen over de wereld, het realisme van elke dag, en gewoon even praten over mussen, haaien, bladmieren, soldatenmieren, de vrienden, vriendschap en de kinderen…

gewoon even mee wegdromen van avonturen, waarnemingen, de natuur en de wandelingen…

over heel de wereld.

yes yes yes

en nu wil ik even gewoon niets meer zeggen, alleen dat wat ik wil zeggen, en vooral dat wat zinvol is en constructief…

even gewoon stil zijn…

gewoon dat!

let me fly!

32375175_1021491651333752_6839149714189844480_n

het telefoongesprek

reparatie-huawei-y6-newphonerepair_1

gisteren kreeg ik telefoon,

2 en half uur, terwijl mijn man het gras afreed, onze zoon tekeningen liet zien, en aandacht vroeg omdat hij niet tegen het geluid kon, en ik met het eten bezig was.

en dan nog in een onderwerp – kansen die zouden gemist worden in het BO voor onze zoon –

ik heb spijt van die telefoon, ik heb er echt spijt van, ik ben blijven luisteren, ook al had ik andere dingen aan mijn hoofd en in mijn handen, maar ik weet dat mijn volhardende gesprekspartner vol ging houden, want ik had tijdens het gesprek al een aantal keren aangegeven om – straks terug te bellen – maar steeds als ik dat zei voelde ik de moed in mijn schoenen zakken en besliste om gewoon door te gaan…

uiteindelijk hoorde ik wat ik al lang wist, hoe autistische kinderen ontwikkelen in het gewoon onderwijs en in het bijzonder onderwijs.

maar dikwijls hoor ik van mensen die er iets van kennen maar het ‘totaal plaatje’ nog niet dat ze met een aantal – ontwikkelingsstappen geen rekening mee houden – het sociaal emotionele en ontwikkelingsstappen die elk kind meemaakt.

de basis – de psycho – educatie – daar moeten wij als ouders wel mee voor zorgen, maar wij hebben geen invloed op de stress invloeden die in het gewoon onderwijs – gewoon – zijn waarbij een ass kind erdoor wel overprikkeld gaat worden en hoge stress ervaart.

ik kan het misschien wel vertellen, bij sociaal aangepast gedrag ass kinderen zie je niets, merk je pas als ze ‘iets’ laten zien dat ze stress zouden kunnen ervaren hebben, en dan komt het hele zorgteam gewoon te laat!

je moet al een serieuze specialist zijn om bij kinderen met aangepast sociaal gedrag en een normale begaafdheid hun stress beleving goed te kunnen observeren. en geloof me die kaartjes die ze dan mogen gebruiken – een rode kleur naar boven steken als ze het moeilijk hebben – dat werk alleen als ze heel heel bewust zijn van hun innerlijke beleving, en dat is een kind van 6 nog niet echt gegeven…

ik ben kritisch ingesteld, ja en ook overbezorgd op mijn ass manier ben ik bezig met de school van onze zoon al jaren!

ik voel het aan!

een voordeel, maar nu ook een nadeel !

ik krijg voortdurend de opmerking dat – ik mezelf niet moet spiegelen via mijn ervaringen in mijn schooltijd –

in het oogpunt van andere mensen die me niet kennen, ben ik een – zotte mama die zoekt wat ze niet kan krijgen in het onderwijs – wij als ouders moeten daarvoor zorgen!

‘ze spiegelde haar ervaringen op die van haar zoon’

laat dat nu het laatste zijn, ik ben me ervan bewust, ik ben mijn zoon niet !

ik heb gisteren aan de telefoon de hele rit gehad, weeral, en ik ben er vandaag niet goed van.

hoe komt het toch dat mensen die in ‘de onderwijszorg’ zitten toch zo eenduidig reageren op een hulpvraag van een ouder met een ass zoon met een normale begaafdheid.

ik vraag het me af, kennen ze de finesse van ass dan niet?

ja hoor elke ass’er is verschillend, maar laat ons eerlijk zijn er zijn meer raakpunten dan verschillen… anders was het geen ‘ontwikkelingsstoornis’

ik heb gisteren gewoon blijven doorpraten, tot ik totaal out was. zelfs bij een aantal grenzen die ik aangaf, beleefde ik weer dat wat ik gewoon ben, de andere gaat er gewoon – over – ik heb het nochtans duidelijk gezegd – ik ben met het eten bezig – een ander moment zou beter zijn – enz…

maar goed het is mijn les, ik ben het gewoon dat ik wel grenzen aangeef, maar door mijn beperkte gezichtsuitdrukkingen daarbij is het niet zoals een ander een grens aangeeft.

door mijn gevoel van onmacht over de hele situatie – ik moet daar een onderzoek over doen -wat is haar intentie en wat is de bedoeling, wat is mijn doel en wat is de verwachting naar mij toe, en zo verder – dat vraagt tegelijkertijd een actie van mijn brein en gisteren was dat niet duidelijk, ook omdat ik de andere lichaamstaal niet kan lezen, wat het voor mij extra moeilijk maakt…

en de durf ook he, soms moet het gewoon niet, en dan leg je gewoon in.

ik heb dat al eens gedaan en dat is me toen niet meegevallen, dus ik leer van eerdere momenten. maar het maakt je wel een stuk kwetsbaarder…

en dat is echt iets wat ik nog dikwijls ervaar, die verdomde kwetsbaarheid die me aan het wankelen brengt, en zeker als het onderwerp – moedergevoel – en kinderen opvoeden is –

de telefoon was gisteren de regenwolk die mijn emmer deed vollopen, en nu mijn emmer behoorlijk vol heeft achtergelaten.

het is tevens ook staking, dus onze zoon is thuis, en dus straks naar de speeltuin …

en straks nog naar een ‘uitleg over een ass brein’ omdat mijn man nog steeds niet mee is hoe ass’ers in elkaar zitten…

het is een behoorlijke spannende tijd.

maar gisteren is onze zoon, met mama, papa en mijn moeder naar zijn nieuwe school gaan kijken en hij heeft groen licht gegeven.

dus hij is officieus ingeschreven, op de 31ste mei officieel, in het BO ja wat volgens mij als ass mama een goede basis is om te beginnen.

en ik ga als mama me bijscholen in ass en ontwikkeling, ik ben mezelf dat verschuldigd aan mijn zoon, en mijn omgeving.

ja zo geef ik hem een kans om een evenwichtige volwassenen te worden, die goed weet hoe hij in het leven kan staan met zijn ass vermogen, maar zeker als individu, die verder kan met zijn talenten en verstand in de wereld van morgen.

ik ontneem hem geen kans, om hem niet in het gewoon onderwijs te laten starten!

ik volg mijn hart, en ja ik heb ook ervaring.

maar de vraag die ik heb;

  • hoe zou jij omgaan met een kind die een ass diagnose heeft?

ik ben zeer benieuwd!

 

 

het emmertje

8634165

zelf regulering, zelfzorg…

gisteren zat ik dus voor de psycholoog mezelf uit te zweten…

(ik stop ermee het geeft me niet dat wat ik nodig heb).

ik heb gezweet, in die zin dat ik op de terugweg het voor mezelf heb uitgemaakt dat het nu even helemaal even niet moet.

een dagje therapeut in Mechelen kost me een aardige duid (bijna 100 euro) en eigenlijk past dat niet binnen ons budget (je krijgt er ook bijna niets van terug), ik moet nu om de 14 dagen gaan…

twee afwegingen die me gisteren op de terugrit door mijn hart en mijn brein zijn gegaan.

gedaan!

ik weet het echt goed, ik moet veel meer aan zelfzorg doen. Ja mijn therapeut heeft gelijk het is de essentie van jezelf goed te blijven voelen…

echt veel meer moet ik het doen, veel meer…

op de vraag gisteren, wat is zelfzorg?

kreeg ik het verhaal van het emmertje, een verhaal dat ik de laatste tijd zeker bijna elke week heb gehoord, in de auti klasjes reguleren ze en managen de kinderen ook zo.

wat is stress?

het onderhevig zijn (en niet zijn of veel minder zijn) aan prikkels en natuurlijk ook overprikkeling en daardoor in de bovenste waterlaag komen van het emmertje – je kent die laag wel, ge giet zolang en net voor je denkt – nu gaat die overlopen – stop je, dan hoef je maar gewoon te ‘wijzen’ naar het water en het loopt over de rand van de emmer, die laag dus, als je jezelf daar gaat begeven, loop je dus over…

natuurlijk heb je ook gezonde stress, en dat maakt dat je kan rennen, vluchten of bevriezen voor de leeuw, maar de adrenaline die je lichaam aanmaakt die moet er altijd uit, ook al heb je geen lichamelijke loop en vlucht reactie, je hart gaat sneller kloppen en je lichaam gaat zweten, of zo iets.

bij mij is er dan geen verbinding meer tussen mijn prefrontale cortex en mijn reptielenbrein.

ik stop gewoon met praten, dat zijn mijn uitbarstingen van adrenaline, ik ga in overlevingsfase, en kan alleen maar op gevoel reageren…

op het randje van de emmer leven, neen dat willen we niet meer, meer overlopen dan wat anders is gedaan, vanaf nu gaan we er dus aan werken.

beweging, wandelen in mijn geval, niet rustig zitten op een gekleurd matje en oefeningen voor het lichaam doen om zo te mediteren, floep de hemel in oh ja, ja ja mag het nog even langer duren die kraanvogel, oh ja wacht ik vlieg mee, alleen mijn lichaam niet en hop ik zit met het volgende probleem…

neen ik moet stoere en zware wandelschoenen voelen, laagjes over laagjes kleding aandoen om ze tijdens de wandeling uit te doen en rond je middel te binden, de hond voor me uit zien lopen en af en toe er eens een woordje tegen zeggen…

stilte! sssssstttt….

een kikker, een libel, een zingende boompieper… een buizerd een havik… wolken lucht ruimte…

ademen!

dan kap ik mijn emmer terug leeg, allé leeg, het is een begrip natuurlijk, chronische stress van over de rand naar beneden kijken hopend dat je niet over de rand kwakt, het is een kunst in mijn geval, en dit is het, ik balanceer en val er meestal vanzelf over halverwege de dag, gewoon al, door te communiceren!

tjonge, daar sta ik dan vandaag, met mijn blokjes brein dat alles eerst moet bestuderen voor het ‘vanzelf gaat’ en ja telkens weer ben ik mezelf kwijt, roep ik als een gek in die emmer – waar ben je! – ik roep sommige dagen echt mezelf eruit, mee gespoeld als het kind met het badwater…

  • zullen we het daar er volgende keer over hebben?

het uur is om.

tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuutttttttttttttttt

ik reed dus mega leeg weer naar huis, haalde een hyperactieve kleuter op bij mijn ouders, maakte leeg eten, en zorgde dat ik als vod toch nog in de zetel kon terecht komen.

en toen hoorde ik Helmut Lotti zingen

https://vtm.be/liefde-voor-muziek/helmut-brengt-een-indrukwekkende-cover-van-shadowman

ik kreeg zowaar dat wat ik nodig had! het emmertje dat leegliep, van herkenning, van genieten, van onwaarschijnlijke herkenning!

dankjewel Helmut, je was mijn therapeut vandaag!

emmer (45)

vandaag met onze zoon naar Zonneweelde, hem laten kennis maken met zijn nieuwe school en hem inschrijven…

toch wel spannend die laatste stap…

 

ASS in 1.5 uur

1522616397

gisteren 19 uur, samen met mijn moeder naar de Kronkel, voor extra info over het type 9 waar hij gaat in komen.

mijn moeder had een vraag – waarom haar kleinzoon autisme heeft – waaraan kan je dat zien?

wij kregen een hele boeiende uitleg over type 9, sociaal aangepast gedrag en emotionele verwerking, over de onderzoeken en hoe ze worden uitgevoerd.

uitgebreid, en zeer goed uitgelegd waar mama’s haar focus was voor het kiezen van BO onderwijs.

ja en ook over het verstand, want bij veel ‘verstand’ en autisme krijg je kinderen en volwassenen waarbij je niets merkt, omdat die hun verstand inzetten om hun als kameleon te gedragen, ondanks dat hun brein ‘de dingen des levens’ niet verstaat.

imitatie van bepaalde gedragingen en on uit gesproken sociale codes en normen, gewoon leren, bestuderen en ze ook gaan gebruiken – ze kunnen gebruiken – dat heeft dus met verstand te maken, zoveelste meer verstand zoveelste beter te camouflage van ASS.

onze zoon beschikt over een gezond verstand, en zoals er zoveel kleintjes zijn met ass en aangepast sociaal gedrag, hoorde ik de klepel gisteren een paar keer nog eens heel hard luiden!

hij is zijn authentieke zelf nu hier bij mij thuis, heel anders dan zijn mama buitenhuis…

ik heb gisteren weer met open ogen gekeken naar Vicki, hoe andere mensen tegen de dingen aan kijken er er zich ook in gedragen, het onderzoek is voor mij zeker nog niet afgelopen.

eerlijk het is een boeiende studie hoor, de norm van het sociaal gedrag ontcijferen en dit bestuderen, maar nooit ga ik mee met imiteren, al ben ik zo gewoon om het wel te doen, door gewoon te willen zijn in de bende die voor mij helemaal niet gewoon is.

gisteren kwam ik dus weer thuis, mijn kinderhartje sprong als een lammetje naast zijn moeder van levensvreugde, lang leven mijn lammetje, naast me in de zetel, en in mijn hartje, hij kan er aan beginnen, met lam te worden en ik ga nog veel leren springen!

joepie, wat een herkenning!

ook al was het grote chaos in mijn dromen, en heeft mijn hoofdpijn me pas kunnen verlaten…

op naar een mooie lente dag,

schaapjes