Het heeft geen zin om te zeggen…

dat verwardheid een eigenheid is…

Ik heb een atypische ASS stoornis. Ja het is niet anders. Ergens ben ik even gestopt met mijn ontwikkeling om daarna een groeispurt te nemen. Door dat gedrag heb ik geleerd van hyper sensitief te reageren, adhd verschijnselen ten toon te spreiden, te vluchten van mijn gevoelens die te intens aanvoelen en stevig te dromen in de nacht waardoor je overdag niet goed kan functioneren.

Het heeft een naam – PDD. Van daaruit ben ik een atypische ASS’er geworden. En het is behoorlijk verwarrend allemaal. Veel plussen – ik heb niet de klassieke ASS’er – ik kan me veel te goed inleven in iemand anders. Ik begrijp heel goed de situatie en kan me er ook naar gedragen, maar de verwerking is anders, heel anders, atypisch anders…

Vluchtroute’s aangelegd en vele strategieën, maar nog meer associaties in en met het dagdagelijks leven – het in en uit leven met associaties willen begrijpen – DISharmonie tot gevolg.

Verwarrend op zijn minst. Gewoon omdat ik nu al een jaar een boek wil schrijven en steeds bots met mezelf over de hoeveelheid aan niet onderzochte onderwerpen die juist moeten zitten voor ik ze op papier kan zetten… Het is me wat mijn kronkel in mijn brein.

Het is uitermate verwarrend om gevoel te voelen en het niet te associëren met een ander onderwerp want voor de lezer is dat pas heel verwarrend. En daar zit mijn atypische ASS.

Daar zit ook mijn innerlijke frustratie, ik bekijk altijd het hele verhaal, alle gevoelsmatige punten moeten aanbod komen anders heeft het voor mij geen samenhang. Dan communiceer ik in – veelheid, te veel eigenheid – en krijg meteen de reactie – wat wil je nu eigenlijk zeggen?-

Het is onwaarschijnlijk verwarrend voor mij, ik kan het gewoon niet op een andere manier vertellen, alles loopt door elkaar. En telkens is het onderzocht, elk detail van het hele verhaal duizenden malen diep onderzocht, want ik moest het zo eens niet juist communiceren… – ik wil graag dat andere me begrijpen –

Ik krijg daar ADHD van, het werk van het boek is al jaren aan de gang, het onderzoek idem, de therapie eindeloos en de verwerking is nu bezig, en dit gaat ook weer diep, heel diep denkwerk, en voelwerk. Hard werk dus.

Ik weet dat ik zeer verwarrend overkom, het is ook zo dat ik me heel dikwijls zo voel. Er zijn dan geen helemaal geen buffers meer, niemand die zegt – tot hier en niet verder -.

Als de grenzen wegvallen, ga ik door tot ik erbij neerval… Zo is het al mijn hele leven. 1 trigger is genoeg om alle triggerpoints in te drukken. Je ziet niets aan me, helemaal niets. Dat is het DIS, in meervoud.

De innerlijke wereld is dan minstens 5x zo groot als hij moet zijn.

Dan heeft het geen zin om te zeggen  – je komt verward over –  dan ben ik het ook met een snelheid van een satelliet…

Satelliet Suzie,

Satelliet Suzy
Telkens als ik u zie
Schijnt jouw licht over mijn planeet
Hoe hoger je staat, hoe mooier je heet
Oh, Suzy
Je draait wat rond me heen
Zo hoog boven de wolken eenzaam en alleen
Je vangt daar vast veel zon
Als ik dat toch eens kon
Satelliet Suzy

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s