uit de comfort zone

de sneeuw lag lokaal…

spekglad was het gisteren, we glibberde over de baan naar school. onze schoenen schoven naar school zo glad was het hier

met de nadruk op hier

het was de eerste keer sinds een maand dat ik ver rijden moest , hmmm met zo een gladde banen???

maar dat is nog niet alles, mijn man maakte de auto’s sneeuw vrij, de ruitenwissers werkte erbij ineens niet meer, geen ruitenwissers is gewoon nier rijden voor mijn man

want als er weer sneeuw valt, en als ik dan, en wat als, en dan gebeurd er…

daar zag ik mijn agenda als voltijds mama verdwijnen als sneeuw voor de zon, zorgen en weer eens zorgen dat de zoon op tijd in school beland, dat de man op tijd op zijn werk is dat er van alles gebeurd voor de goede zorgen van het gezin, terwijl ik met onze hond naar de trimmer moest in NL en ik daar om 10.30 moest zijn.

naar de trimmer gaan is eigenlijke een Fientjes en mijn feestje, om de 8 weken.

dan slaat mijn flexibiliteit naar een lage snelheid. helaas heb ik de hele ochtend een klokgevecht geleverd met de klok en met onze zoon, geen eten ging erin, hij moest dit en dat en zus en zo… behalve eten…

het gevecht had veel energie al naar het bed gestuurd, tegen dat hij in de auto had moeten zitten was mijn man in paniek en zijn flexibiliteit was niets meer. Ohhh geen mogelijkheid meer ook al scheen de zon gisteren de hele dag, ik moest met mijn auto maar hem voeren en gaan halen + 1 uur extra auto rijden/ dag.

en dan nog de kleine naar school, zonder eten…

daar iets over de gemeente grens lag er geen sneeuw, de wegen waren er open, geen gladde wegen, heel straf. op de autostrade richting het mooie Nederlandse Limburg (de streek rond Schimmert is mooi) was alles heel normaal!

het contrast kon niet groter zijn gisteren morgen

van spekgladde wegen naar gewone wegen, van een auto waarvan de ruitenwissers vernieuwd en gemaakt waren nog geen 14 dagen geleden (motortje vervangen van de aansturing) nu weer stuk en een zoon zonder eten – ongewenst boterhamloos – naar school sturen omdat hij niet ziek is…

gaf me een les, een levensles in – kijk verder dan je eigen neus lang is – erbuiten is het anders…

gisteren was het beter tot ik op terugweg een telefoon kreeg van de school in NL een uur weg van huis dat onze zoon krampen kreeg en hij ‘ziek’ was. kreeg ik van mijn ouders een mededeling die me koud viel, en ik die aan het bellen ging op de autostrade tegen 120 (een te snelle snelheid omdat ik vrachtwagens aan het voorbijsteken was).

het werd koud in mijn zijn, het was niet de dag waarnaar ik had verlangt na 10 weken. natuurlijk het is en blijft voor mij moeilijk om te kunnen schakelen. ik heb als voltijds mama wel eens het gevoel dat ik ten dienste sta van andere, ik verdien er niets mee, ik heb mezelf elke dag de vraag te stellen, wat gebeurd er nu.

ik ben naar huis gereden, ben mijn zoon gaan halen heb een gevechtje gevoerd omdat hij nog steeds niets wenste eten, heb de auto verwisseld ben naar de garage gereden voor een nieuwe zekering, ben naar het werk van mijn man gereden, heb opnieuw een woordenwisseling gehad met mijn zoon in de auto, dju hij heeft een pittig karakter, heb een autostoel testsessie geregeld, heb mijn man in de auto gestoken, heb door de file gereden, ben gestrand in een hamburgerresto met een semi gezonde sla (zoon nog altijd niet willen eten)

de stress van mijn man zijn werk niet kunnen transformeren voor mezelf niet en voor hem niet, om thuis te komen en ineens in een zoon liefelijke hoestbui terecht te komen met overgeven en alles op en aan… het hoestslijm vloog over alles waar ik aan het opruimen was.

ik brak, alles wat moeilijk is in de opvoeding van mijn zoon en de paniekreacties van mijn man en mijn grenzen waren gisteren een uitbarsting van jewelste ! alweer een oerknal omdat er iets niet klopt.

waarom is uit de comfort zone stappen mentaal en emotioneel zo moeilijk?

voor mij is het normaal om breed te schakelen in emotioneel gedrag en ondersteuning tegenover mijn zoon en mijn man, wat hun noden zijn wens ik optimaal opvangen en ondersteunen…

dat is voor velen blijkbaar moeilijk? en wat moeilijk is dat doen we niet graag hé, hoe komt dat toch, zelf begeef ik me dikwijls over de moeilijkheidsgraad van de dagdagelijkse dingen.

ik had gisteren een hele moeilijk dag, ik heb moeite met binnenkomende ongekende praktische dingen, die overvallen me en kunnen me helemaal overspoelen… verstand op nul en doorgaan (ik ken dat ik heb dat vele jaren gedaan als hij baby was, tot de gelatenheid invalt en dan het innerlijk licht uit gaat)

ik kan heel moeilijk innerlijk schakelen, het kost me tonnen energie…

vandaag is mijn zoon weer thuis, ik ga sevens naar de bio planet supermarkt rechts gedraaide yoghurt kopen om zijn maagje weer aan de praat te krijgen, dat stond ook niet op mijn planning maar dat lukt wel, en daarna is mijn doel onze zoon liefdevol weer beter te maken, zonder de tijd en de dagen die het duurt in de gaten te houden…

wij gaan ervoor omdat ik weet dat vele mensen verhalen ‘des levens’ te vertellen hebben waarbij een mens wel sterk moet zijn. geen enkel huisje is kruisjes vrij!

elk verhaal heeft een waarde, er zijn idd altijd ‘ergere dingen in de wereld’ laat dat geen excuus zijn om te vertellen. ook navelstaarderij verhalen zijn belangrijk . als ze verteld worden kunnen ze van uitzicht veranderen!

ik ga aan mijn verhaal hierboven dit jaar actief aan werken, ikzelf ga opzoek naar mijn (on)flexibiliteit bij Indigo

mijn zoon en wijzelf gaan opzoek naar een gepaste ondersteuning bij Exentra dit jaar.

werken en uitzoeken is voor mij de beste manier om ‘er mee om te gaan’ rekening houdend met het proces dat erbij hoort!

ja je kan uit inzicht een ander uitzicht krijgen!

daarin geloof ik maar blijf luisteren en stel de juiste vragen!20160306_144702

 

 

 

 

6 reacties op ‘uit de comfort zone

  1. Niet echt. De situaties zijn erg verschillend. Onze zoon is een heel rustig kind. Nooit woorden mee gehad of zo. Hij werd gewoon doodongelukkig van naar school gaan en is daardoor een onderpresteerder geworden. Jouw zoon reageert duidelijk heel anders. Daar is een andere aanpak nodig, lijkt me.

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een dag…. Die schakelmomenten… Dat lijkt moeilijk te blijven. Onze zoon is ook buitenshuis heel makkelijk en lief en thuis vliegen de spetters er soms vanaf. Daar is het blijkbaar veilig genoeg om af te reageren…? Ik leer langzaam maar zeker niet meer op alles in te gaan. Dat geldt breder: niet op alles van zoonlief, laat hem maar stuiteren als hij het nodig heeft (zolang hij zichzelf of iets of iemand anders niet breekt) en ook voor gebeurtenissen voor mijzelf. Vechten of piekeren over ongeplande gebeurtenissen maken de gebeurtenissen groter en moeilijker. Het leven leeft zich toch wel door en blijkbaar had een lastige wending in de dag een bedoeling. Als ik me dat voorhoud dan kan ik beter schakelen. En ook dat….accepteren dat je niet alles tegelijk kunt, scheelt ook. Eigenlijk draait alles om acceptatie. Dat wat je niet kunt veranderen….moet je accepteren.
    Enfin, ik hoop dat het vandaag beter met je gaat. Sorry van mijn lange reactie. Herken er zo veel in 🙂 Lieve groet !

    Liked by 1 persoon

    1. dankjewel voor je verhaal, ik herken ook dingen die ik niet meer doe in wat je schrijft. het heeft blijkbaar ook met vermoeidheid te maken = altijd verminderde veerkracht… ooit leren we het nog! knipoog…

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s