de wachtkamer

20160408_141050De wachtkamer

bij de dokter

vol met mensen

 

jij met dichtgeknepen ogen

 

er is iets gemeenschappelijk

de hoop

dat er ooit iets gaat komen

 

jij bent verloren

in die volle buiken

wachtkamer

 

niet meer zwanger

 

geen babyboekje

geen echo

geen gezicht

geen geslacht

zichtbaar

 

verloren in de wachtkamer

zit je te wachten

tel je de seconden

 

staar je naar een punt

van “now return”

 

de muren bestudeerd

de zuchten waar genomen

de fluisterende koppels

gehoord

 

je ondergaat

met dichtgeknepen ogen

de volle minuten

door

 

eenzaam

verloren

vol met emotie

 

om dan een

naonderzoek

te krijgen

 

dat ook niet na

te vertellen valt

 

snel

laat de tijd even vliegen

 

om thuis de tijd te laten rusten

…..

________________________________________________________________

Lieve K,

 

Dat is ook iets wat we allemaal die een zwangerschap hebben verloren, moeten ondergaan.

Het is een andere wereld die je moet bewandelen, na onderzoeken en na behandelingen zijn schering en inslag. Dikwijls is het zo ingrijpend dat je alle vragen die je had voor de dokter gewoon vergeten bent.

Je ondergaat gelaten het na onderzoek, ontvangt de spuit die nodig is, de pil die nodig is het verdikt om een eventuele operatie.

Het kleinste hoekje daar zitten de meeste mensen stil te wachten, de vrouwen en mannen in verwachting die hebben geen nood aan verstoppertje spelen…

Persoonlijk heb ik het zoveel moeten ondergaan, dat ik blij was dat de wachtkamer van het ziekenhuis om de zoveel tijd is verhuisd, dan had ik steeds een andere plint die ik kon bestuderen, of een andere kleur op de muur.

Jezelf verschuilen achter  een tijdschrift , die je doodgewoon niet kan lezen vanwege de emoties die boven komen en de spanning van het onderzoek – ze zullen toch niet weer iets vinden zeker – daarover kan jezelf dat tijdschrift in je handen vullen met zelf bedachte zinnen en gedachten tijdens het wachten in die wachtkamer.

‘ik heb het weer overleefd ! ‘ zei ik eens tegen mijn gynaecoloog net voor ik moest vertrekken na het onderzoek. Ze vroeg wat ik dan had overleefd –  de wachtkamer – zei ik. Daar is ze toen van verschoten, dat had ze niet kunnen denken dat het voor mij persoonlijk zo een inpakt had.

En weet je K, ik kwam steeds thuis, met bloemen, voor mezelf ! het helpt enorm.

Koop voor jezelf de mooiste bloemen vandaag, elke bloem staat voor hoop en verbondenheid, voor de toekomst !

Ééntje in het bijzonder voor je hart !

Liefs Esther

20160408_141050

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s