weer jezelf zijn…

gisteren was ik met een vriendin op stap,

een korte wandeling en tasjes thee in een brasserie.

we hadden het over de voorbije maanden, hoe het is om ‘iets ingrijpend mee te maken’ en daarna terug ‘jezelf te gaan voelen’.

iets ingrijpends meemaken is echt iets als – in spoed geopereerd worden vanwege een zwangerschap die niet goed zit.

het gaat snel en het doet pijn, psychisch en lichamelijk.

bij mijn vriendin is het verse pijn, bij mij is het langer geleden pijn. en toch kan je iets meemaken waardoor je meteen weer in die ‘gebeurtenis ‘zit.

voor mij spelen er twee dingen mee, mijn buik zit nu vol littekens, van onder tot boven. Onderbuik en nu ook bovenbuik.

van de endometriose X aantal keer nog een keer voor de – verwijdering van eierstok -, daarna van de buitenbaarmoederlijke zwangerschap in de onderbuik. Mooi genezen littekens dat wel.

en nu ook van de galblaasoperatie. die is nog het minst erg, want dat was een nodige en ‘zachte’ operatie, ik voel hier geen psychisch ‘verlies’ bij. dankjewel chirurg !

maar die littekens die zijn er, zowel bij mijn vriendin als bij mij, vanwege een verlies van zwangerschap.

‘ik twijfel of ik een tatoe laat zetten’ zei mijn vriendin

ze beschreef een prachtig plaatje en ik was helemaal mee. maar ik had mijn bedenkingen ook.

natuurlijk heb ik die denkoefening ook gemaakt bij het verlies wat ik en wij hebben meegemaakt, ik heb besloten om het niet te doen, ik zie de littekens als herinneringen aan verleden tijden op mijn lichaam, eigenlijk nog vers in mijn hart…

ik vertelde dat veel vrouwen een tatoe laten zetten, op verschillende plaatsen van hun lichaam, een tatoe verteld altijd een levensverhaal. en ja ik ben er zelf ook wel door gecharmeerd als ik het per toeval zie bij een vrouw waarvan ik weet wat ze heeft meegemaakt. het doet zeker iets met een mens !

eigenlijk heeft het allemaal te maken met ‘een beeld creëren van rouwen’, een beeld van verlies neerzetten op je eigen lichaam, het blijft bij jezelf, het gaat nooit meer weg.

een tatoe kan dat invullen, heel zeker. littekens doen dat ook, al hebben die meteen een link naar het moment waarop je geen keuze meer had, opereren daar kies je niet voor, punt.

ik zei nog ‘ik zie elke keer mijn littekens weer, dat is al meer dan voldoende’. ja als ik ze met elkaar verbindt dan heb ik ook een ‘tatoe der toevalligheden’.

maar ze zijn er, ze blijven ook en je kan ze heel je leven nog aanwijzen.

waarom schrijf ik dit eigenlijk?

vorige week woensdag op donderdag nacht, voelde ik dat het ‘in de onderbuik’ niet in orde was, en meteen dacht ik aan een operatie. floep ik lag al bijna onder de lampen. zo is het altijd gegaan, dus het zal nu misschien ook wel zo zijn…

dju hoe gaan ze nog een plaats vinden om opnieuw te snijden’ dat was het eerste wat ik dacht…

ik lag op een bed met gerimpeld papier te wachten voor de echo van deze keer de onderbuik toen de dokter die de echo ging uitvoeren mij bekeek zie hij meteen iets van mijn blauwe plek rechts van mijn buik. daar ging het onderzoek, en hij ontdekte nog meer…

het moment dat ik bij de gynaecoloog zat en ze vertelde dat het deze keer nog meeviel en ze er nu nog niet aan dacht om te opereren zei ik met tranen in de ogen ‘oh dan kunnen de andere gaatjes goed genezen’.

– we vinden altijd een plaats die we nog niet hebben gebruikt! – voegde ze eraan toe met een knipoog

ik ben zelf verschoten van de hele gebeurtenis van donderdag, heel de dag heb ik in het verleden doorgebracht – regelrecht naar 6 jaar geleden -, en nu nog herstellend van wat er 3 weken geleden is gebeurd.

mijn vriendin is ook nog herstellend.

‘nu voel ik me beetje bij beetje opnieuw mezelf’, stapjes en flardjes opnieuw jezelf herkennen en voelen

ja dat kan deugd doen, ik herken het helemaal. jezelf terug vinden na een ingrijpende gebeurtenis dat heeft tijd nodig

ik ben er alvast nog niet, maar waar ik deze nacht van wakker gelegen heb is wel het besef, fuck ik heb heel dikwijls mezelf al kwijt geweest na een ingreep, een gebeurtenis…

met de littekens die blijven hangen…

en weet je soms gaat dat heel gemakkelijk om dat even opzij te ‘zetten’ als jezelf in de spiegel ziet, toch is het zelfvertrouwen niet meer wat het zou kunnen zijn.

jezelf gaan zoeken na een gebeurtenis en daarbij je littekens op je buik zien, is echt pittig!

het heeft zijn tijd nodig, ongeacht de tijd die je ze geven om terug in actie te schieten.

thuis zitten is ook niets’ zei mijn vriendin, en ja het is zo, ik weet het, alleen thuis zitten is het niet, maar niet helder gaan werken is het dat dan wel?

op korte termijn is het een goede oplossing om verstrooiing te gaan zoeken waar je het kent, maar op lange termijn heb ik mijn vragen?…

het zijn de kleine dingen die zichtbaar blijven in herinneringen, die dingen, die hebben ook een psychische herstel weg in een andere tijd.

vele vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt krijgen later regelmatig te maken met ‘uitputting’ en chronische aandoeningen. ik moet daar geen tekening bij maken

of zoals de gynaecoloog me vertelde – een goed herstel duurt 3 maanden, van rust, beweging en gezonde voeding – 

persoonlijk was ik heel moe van de voormiddag, zelf efkes verward eigenlijk, ik sprak mezelf toe, doe niet zo flauw, mijn lichaam gaf meteen aan rust en stilte nodig te hebben, ik heb het gedaan, en nadien kon alles weer wat ik nog kon.

en dat geeft zelfvertrouwen, ik kan het, en het is zoals het nu is goed genoeg!

zelfvertrouwen

* fotobron http://www.lifesabout.nl/vertrouwen-je-zelfvertrouwen/

12 reacties op ‘weer jezelf zijn…

  1. “” ‘ik zie elke keer mijn littekens weer, dat is al meer dan voldoende’. ja als ik ze met elkaar verbindt dan heb ik ook een ‘tatoe der toevalligheden’.””
    Wat mooi, al lezende kwam eigenlijk deze tekst naar boven en ineens stond hij daar.
    Mooi. Heftig. En die onzichtbare zijn er dan ook nog. Pijn, maar ook alles wat je meekrijgt juist door die gebeurtenissen en die pijn. Liefs xxxx

    Liked by 1 persoon

  2. Jezelf of iemand graag zien ondanks of omwille van lichamelijke of mentale littekens. Als je iemand graag ziet, zie je die zelfs niet (meer). Want je ontmoet elkaar in kwetsbaarheid. Op mijn laatste blogje reageerde iemand dat je op de ruïnes van je verleden je toekomst bouwt. Ik had gesteld dat je uit klei bestaat en jezelf kunt herboetseren met wat water, dat je dat met vreugdetranen kunt maar ook met het zilte nat van pijn en verdriet mag durven. Take care!

    Liked by 1 persoon

    1. eigenlijk hé Tommy is liefhebben heel universeel. het heeft eigenlijk ook niets te maken met ‘boekjesschoonheid’ het heeft voor mij alles te maken met zielsverbondenheid. het bouwen van een huis doe je altijd vanuit wat je hebt meegemaakt – mooie metafoor trouwens – en de nieuwe stenen die leg je al klaar vanaf het moment je ‘iets kwetsbaar meemaakt’.
      het zijn idd de zilte tranen die de cement maken om opnieuw te kunnen gaan bouwen, uit kwetsbaarheid, uit verbondenheid en zelfzorg, zelfs zelfliefde !
      je hebt het echt nodig, om opnieuw te bouwen. zoeken wat je op bepaalde momenten nodig hebt is altijd een levensoefening…
      en de littekens die horen bij het leven hé !

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s