het is geen dag…

zoals een andere.

20170601_103050we hebben iets te vieren vandaag, mijn moeder is 70 geworden ! ja we gaan lekker eten deze middag. ik ga haar proberen te verstoppen achter bloemen.

ik bewonder haar wijsheid, ik hou ervan om met haar te praten, al is het meestal over onze zoon, haar enig kleinkind en haar allerliefste natuurlijk. we kunnen er nauwelijks over stoppen.

  • buiten giet het nu pijpenstelen, ik kan het niet laten en denk meteen – dàt heeft ze toch al niet meer moeten meemaken – ons Flora

ik wrijf eens even in mijn ogen, want hoe je het ook draait of keert dit is een speciale dag…

mijn moeder die op dit eigenste moment veel zorgt voor haar ouders, waarvan mijn overgrootmoeder al 14 dagen in het ziekenhuis ligt – terwijl haar dochter ook daar lag, maar dan niet in het zelfde ‘huis’ – . mijn moeder crost van haar geboorteplaats met haar vader in de auto naar haar moeder om dan even onze zoon nog te zien en dan weer verder te gaan met het huishouden en de taken van elke dag…

70 jaar ! 70 mijn ‘moeke’ die creatief is met wol en nog zoveel andere dingen, die zorgt op dit moment voor dochter en haar ouders…

wel daar doe ik mijn hoedje voor af.

ik heb geluk natuurlijk, wij hebben geluk, op haar 70ste nog beide ouders hebben, mijn vader heeft dat geluk niet, ik bid elke dag voor het geluk van mijn moeder. al is het niet simpel je eigen ouders ouder zien worden, met alles erop en eraan. Een kleine misstap een val en weer extra breuken, voor iemand van bijna 90 jaar is dat niet simpel als je dat in het ziekenhuis meemaakt…

nu deze perioden in mijn leven leer ik pas echt wat het is om ouder te worden…

mijn vader is volop bezig met zijn fotografie, ja ja alle jaren van de kunstacademie voltooid ! mijn moeder met brijen en de tuin…

kan je je voorstellen dat ik daarvan droom!

vandaag gaan we lekker eten en vieren natuurlijk, daarna een bezoekje aan haar moeder en dan even mijn planten weer in om alles te laten bezinken, het zijn weer heftige dagen, zeker nadat we gisteren om 20 uur onze poes hebben moeten laten inslapen…

het vraagt moed om de dierenarts op te bellen met de melding ‘ons Flora een spuitje te komen geven’. ik zag het niet tot afgelopen verlengd weekend dat ze pijlsnel achteruit ging. ik heb alles geprobeerd om ze zo comforttabel nog te laten leven.

haar poezen zin laten doen, ze was een vrijgevochten huispoes die graag binnen kwam voor een knuffel, wat eten en even kijken, om daarna door weer en wind poezen dingen te gaan doen.

dinsdag heb ik ze niet meer gezien rond het huis door de dag, in de avond weer op haar plekje opgerold in de tuin.

woensdag had ik pas de moed om de dierenarts op te bellen en innerlijk ‘haar op te geven’ zo voelde het. ik was van dat kordaat telefoontje wel niet goed, ik voelde me meteen schuldig dat ik haar ‘zo maar opgaf om nog te leven’, dju dat is echt rot.

gisteren hadden we dus een afspraak om 11 uur met de dierenarts. geen Flora meer te vinden, geroepen, onder de struiken gekropen in de tuin, aan de buren gevraagd, geen flora. ik kreeg de hele dag beelden van een poes die alleen gestorven was, dju het was een zware dag gisteren.

ik ben nog met onze andere poes, florijn naar de dierenarts gereden voor zijn jaarlijkse inentingen en hij is kerngezond, al heeft hij een paar tanden kwijt van het vechten met kiwi de kat van de overburen, hij is kerngezond verklaard. een fel contrast met ons oudere Flora.

polst ontdekte mijn man ons Flora op onze oprit. dan komt er bij mij iets naar boven waarbij ik ‘de man in huis ben’ en heel erg kordaat kan handelen, met veel liefde en zorg onze poes in de hondenbench gestoken en meteen de dierenarts getelefoneerd.

we zijn allemaal samen naar daar gereden. onze zoon van 4.5 ook mee. ‘het kan zijn dat Flora sterft hé schatje’. ‘ja ik weet het ze is heel ziek en mager’… de dierenarts vertelde als hij on Flora zag wat er aan de hand was, nierfalen, en vertelde dat wat ze nog konden doen, ik hakte de knoop door, geen extra onderzoeken…

we kregen een hele goede uitleg, kregen de tijd en konden als gezin tijd nemen om beslissingen te nemen, ook onze zoon! we hebben zelf overlegd of we haar in de tuin zouden begraven…

ze is gegaan met ons allemaal rond haar. al stelend en knuffels van ons allemaal.

‘slaapwel Flora, slaapwel voor altijd’ zei onze zoon

we hebben nadien een wandeling gemaakt met onze westie die heel blij was, ons florijn heeft tussen ons allemaal liggen spinnen…

vandaag opstaan zonder ons Flora, is echt raar om het nu zo te beschrijven. het was wel het beste wat we voor haar konden doen…

eigenlijk is er ook iets moois en waardevols aan. we hebben ze meegegeven naar het crematorium, omdat ik meteen dacht aan de juweeltjes* die mijn vriendin maakt met assen in. ik wil ons Flora graag herdenken in een huis juweeltje dat gemaakt is door mijn vriendin.

dat gedacht bracht voor ons allemaal meer kracht om afscheid te nemen…

‘Slaapwel Flora, bijzondere poes’

we gaan je missen….

20151227_080521

Infinitum is

 

14 reacties op ‘het is geen dag…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s