de kleine filosoof…

elk jaar heb ik zo van die ingebouwde momenten om over de afgelopen ‘levenstijd’ te filosoferen…

dit is een uitstekend moment voor me, net in de helft en daar de helft van…

het begint allemaal met een droom die ik vannacht heb gehad.

het heftigste stuk was een spel,

ik belande samen met mijn man in een spel ‘van den oorlog’ mensen die we kenden hadden een een heel spel opgezet met figuranten en toneelspelers om uit te beelden wat het moet geweest zijn toen als onze overgrootouders ‘in den oorlog’ leefde.

het hele gebeuren hadden ik en mijn man gevolgd langs ‘de zijlijn’, we hadden iets te maken met het natuurgebied waar het ‘oorlogspel’ zich ging afspelen. wij hadden voor de vergunningen gezorgd die de regisseurs voor ogen hadden.

eerst was er natuurlijk de aftrap, een groot feest met veel drank en veel en te luide muziek… wij waren vroeg gaan slapen waar we mochten slapen, we hadden grof betaald voor een container die ingericht was om ‘zoals in een hotelkamer’ te verblijven. 

later die nacht krijgen we bezoek van vrienden die dronken waren en ‘bij ons in onze zeteltjes’ rust kwamen zoeken. maar wel onze nachtrust stoorde…de ingekropte woede van me slikte ik in, ik die mijn nachtrust zo nodig had net na een operatie en daarbij grof had betaald voor een ‘hotelkamer’ accommodatie verwachte dus wel rust om de volgende dag mee te kunnen helpen op het festival ‘van de oorlog van toen’

vroeg in de morgen ging ik van start aan het ‘onthaal’ van de spelers in het veld’. alles passeerde, volwassenen met hun kleding ‘van den oorlog ‘aan, kinderen, marktkramers, kinderen in speel kleding van toen, jongeren in vechtkleding en gewone kleding…

ik voelde al snel dat er iets niet klopte, er was iemand die het spel …

intuïtief bleef ik een groepje volgen, ik voelde dat er iets niet klopte maar wist niet wat, ik wenste uit te zoeken wat het was. ze droegen zoals vele in het veld ‘soldatenkleding’, met volledige uitrusting van toen…* 1

de eerste spelers begonnen actief te worden op het veld, de jeeps werden aan en af gereden, ook op plaatsen waar het niet mocht, er ontstond chaos aan de intercoms, en het bleef duren. ik bleef zitten met het onbehagelijk gevoel dat het niet goed zou aflopen ‘het plan van het spel’. 

vele buurtgenoten en dorps vertrouwelingen deden mee, vrienden en kinderen van vrienden, de school was actief, kortom iedereen die dichtbij en veraf van mij stond deden gewoon mee aan een plezante dag…

de eerste bommen en schoten werden gelost in het veld. het ging meteen door merg en been, meteen wist ik dat er een echt geweer ergens in de menigte op het veld aanwezig was.

bloedzakjes werden open getrokken bij de volwassen acteurs en figuranten. toen kwam de linie van de andere leeftijdsgroep, ik wist dat hier iemand tussen zat met een echt geweer.

in mijn verre blik op het speelveld zie ik de kinderen spelend op het veld komen, waar ook onze zoon bij is…

ik sla eerst rustig alarm bij de onervaren regisseurs die rondrijden in de jeep om het spel te regisseren, die lachen van de drank van gisteren en helemaal beïnvloed door het spel.

op het moment dat ik verder stappen neem merken ze in het veld al de eerste slachtoffers bij de volwassenen.

ik hoor ze roepen “enkele staan niet meer recht”…

ik loop het veld op, ga met al mijn kracht de kinderen terug proberen te halen die ook voelde dat het spel geen spel meer is en kijk of ik mijn zoon kan vinden…

….

___________________________________________________________________________________

ik ben hier innerlijk nog steeds even stil van, natuurlijk weet ik hoe het komt dat ik deze droom heb, het is voor mij in mijn leven net het moment dat ik me heel kwetsbaar voel en het dit jaar meer is overkomen om me weer heel kwetsbaar te moeten opstellen naar de buitenwereld, omdat ik nu gewoon even niet mee kan draaien in de gewone wereld.

mijn zintuigen staan op niets anders dan overleven, en dan komt de sensitiviteit extra naar boven zweven.

ik weet dat dromen hebben en dromen beleven een teken zijn van emotioneel evenwicht bewaren en opnieuw verkrijgen. het is een van de belangrijkste therapeutische methodiek in het Jungiaanse om dromen te bespreken en ze te bekijken tot in de details.

wie zijn dromen niet kan herinneren blijft in het collectief bewustzijn ‘trappelen’. en net dat brengt je in een therapeutisch proces van transformatie – zeker nu in mijn geval – geen windeieren.

alles wat je meemaakt heeft een reden, het is maar hoe je met die reden wil omgaan?

deze heftige droom heeft veel met het collectief bewustzijn van mij te maken, en mijn strijden met dat collectief bewustzijn…

daarom noem ik deze blog ‘de kleine filosoof’.

als ik nu snel even mijn droom analyseer zoals ik heb geleerd vanuit het Jungiaanse, dan zijn er drie grote kenmerken te zien

  • sensitiviteit
  • ongehoord
  • verstoord
  • meedoen aan een collectief spel waarachter je niet helemaal staat – omdat vrienden het idee hadden en je je vrienden wil steunen, ook al is het onderwerp niet iets dat bij je past –

mijn kleine filosoof zoemt even in…

het gaat dus duidelijk over het collectieve

wat is dat voor mij?

  • het collectief bewustzijn is voor mij; dat wat iedereen doet als hij iets gaat doen voor een andere op een manier die voor iedereen aanvaardbaar is.
  • het collectief bewustzijn is voor mij ; dat wat mensen elke dag moeten doen om hun brood en andere rekeningen te betalen
  • het collectief bewustzijn is voor mij ; dat mensen meegaan in stroom van andere omdat ze er éénmaal willen bij horen.
  • het collectief bewustzijn is voor mij; zo weinig mogelijk vragen stellen als je jezelf moet ‘geven’ in de handen van een chirurg… – zij zijn de specialist –
  • het collectief bewustzijn staat buiten mezelf om, maar ik moet er een weg in vinden om er ‘in te leven en met om te gaan’.
  • het collectief bewustzijn staan voor mij; voor ongenuanceerdheid en dikwijls in deze tijd ook helaas voor stompzinnigheid.
  • …..
  • …..
  • ….

Aha, laat ik nu even terug uit zoemen en even een metafoor beschrijven hoe ik in beeld het collectieve zie…

mijn kleine filosoof zoemt even uit

ik stel mezelf het collectief bewustzijn voor als – een stel wolken aan de hemel – je ziet ze elke dag, en zoals in de reclame van een smeerkaasjes merk zitten we allemaal op een wolk in het ‘weer’ van het collectief bewustzijn.

elke wolk is een cocon, je gezin, je omgeving, je vervoersmiddelen, ze zijn een wolk die zich met een andere wolk verbinden.

de meeste zien er uit als cumulus wolkjes, schaapachtig en heel vredig…

ZONDER IN HET UNIVERSUM TE KOMEN.

Oei hé wat schrijf je nu?

mijn kleine filosoof springt op 

ZONDER IN HET UNIVERSUM TE KOMEN???

*1

kleine filosoof heeft een inzicht door de droom gekregen !

zolang we zweven in het collectief bewust zijn, gaan we niet tot de essentie komen van ONS UNIVERSUM.

eigenlijk is het heel collectief uit te leggen waarom ik nu zo heftig droom. ik heb een narcose gehad en één van de bijwerkingen voor mij persoonlijk is heftig dromen. er is zoveel gebeurd met me waar ik vat op had en niet had, dat ik – uit handen in vertrouwen heb moeten geven – om beter te worden, waar ik nu deze tijd en komende tijd wel vat op heb.

heel mijn leven heb ik daar vat op en bepaal ik zelf wat ik met mijn gezondheid ga doen!

kleine filosoof knikt !

vanuit de universele innerlijke rijkdom weet je het best hoe je kan functioneren in de wereld die jij kan beleven.

en nu zijn we er !

bijna !, zegt kleine filosoof.

over welke thema’s gaat het hier buiten het collectieve en het innerlijke universum mijn lieve schat?

in mijn droom komen verschillende thema’s aan bod die collectief beschreven worden als

  • hoogsensitief
  • emotioneel
  • kwetsbaarheid
  • gezondheid
  • verstaanbaarheid
  • gehoord worden
  • niet gehoord worden
  • strijden of lijden

er zitten ook heel wat zeer persoonlijke universele kwetsbaarheden in. ik geef mezelf door deze droom te bloggen verschrikkelijk bloot. ik besef wat andere hieruit kunnen afleiden en ga bewust voor hun collectieve oordeel op mijn psychische introspectie.

het punt is niet mijn kleine filosoof om een punt te maken dat het collectieve bewustzijn dezer tijden zeer algemeen is en niet meer met de finesse van ethiek en humane universele omgangsregels omringd wordt.

mijn punt is dat ik aanvoel bij mezelf dat we als mens, heel veel omringt worden met het collectieve – zo is het en zo moet het – vingertje dat wankel staat en terug in de tijd gaat.

een gedachte dat mij bij mij heel sterk naar boven komt is dat het bij het universele ontwikkelingsproces zeer veel collectieve gedachten en ideeën goed naar boven komt….

HSP is zoals men schrijft? ja is dat dan ook zo voor iedereen? Burn – out is zoals mijn het beschrijft? ja is dat dan ook zo? Gezondheid is ons hoogste collectief goed? ja is dat dan ook zo?

lieve kleine filosoof, hoeveel ‘pijn’ heb je om je nu zo kwetsbaar te voelen in het collectieve?

het is de hoeveelheid ‘pijn’ die collectief behandeld gaat worden, niet de draagkracht van pijn die behandeld is geworden”

we kunnen best wel tegen een stootje, als we leren omgaan met de universele draagkracht vanuit het innerlijke, niet vanuit het collectieve…

ik knik, dankjewel kleine filosoof, en tot de volgende droom.

ik ga slapen en wat bekomen vandaag onder de linde en appel boom in onze tuin…

1476629064425-837655297

8 reacties op ‘de kleine filosoof…

    1. ja, ik weet dat natuurlijk van mezelf niet, maar het is een oefening natuurlijk, dromen opschrijven doe ik sinds ik in Jungiaanse therapie ben gaan doen, al bijna 5 jaar nu… ik heb mijn droom trouwens doorgezonden naar mijn toenmalige therapeut, benieuwd wat hij gaat zeggen

      Like

      1. Ja daar ben ik ook wel benieuwd naar! Ik heb geen dromen die ik onthoud. Behalve als ze voorspellend zijn. Dan zijn ze zo gedetailleerd, en komen ze ook steeds hetzelfde terug. Dan is het oppassen geblazen….

        Liked by 1 persoon

      2. mag ik je een tip geven, schrijf ze eens op en als je ze opschrijft laat ze even liggen, om daarna naar de droom opnieuw een brief te schrijven in een andere ‘taal’ dan ze eerst waren. je kan ze kantelen, en dat brengt nieuwe perspectieven… ik ga nog eens een blogje schrijven over dromen, maar dan moet ik eerst meer info vergaren.

        Like

      3. Ik heb het geprobeerd, maar ik kom niet verder dan niks….ik onthoud echt niets, maar dan ook helemaal niets van mijn dromen. Toen ik het probeerde bleef ik wakker. En ik slaap al zo slecht. Dus ik accepteer het nu. Wie weet komt het ooit weer eens. Vroeger onthield ik ze wel. Het is maar even zo voor nu. Wie weet ooit…. 😉 Ben wel heel benieuwd naar je logje!

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s