en plots lukt het niet meer…

ineens was er een grens overschreden.

wij wonen heel rustig, eigenlijk niet ver van het dorp en heel dicht bij de natuur.

hier komen mensen wonen die van ‘rust’ houden. 20 jaar geleden trok me dit ook aan, ik kocht het huisje toen…

nu is het nog een huisje, klein, net genoeg om met 3 in te wonen, een tuin vooraan een tuin achteraan, een atelier in de tuin , vrijstaand op een net groot genoeg lapje grond.

ik woon hier graag, al ben ik het afgelopen jaar stevig op de proef gesteld. achter ons nieuwe buren, naast ons ook nieuwe buren.

huis te huur, huis te koop. het is even heel spannend innerlijk geweest voor een ass meisje.

ook omdat we zoveel fuif en ander buren lawaai hebben gehad. toen onze zoon een baby was was de ex buurjongen net een fuifbeest, met een biljard in de kamer niet ver van onze slaapkamer. dubbel slaaptekort in het week-end.

goed dat hebben we overleefd, iedereen heeft het recht om fuifbeest te zijn ! we hebben er niets van gezegd omdat we toch al veel wakker waren in de nacht.

nadien het huis achter ons, net achter onze achtertuintje, te huur. de huurster met huisgenoten. een paard, een hond en een kat, een man en een zoon.

we zijn wel wat gewend van achtergrond en burengeluiden, ook wij maken ons daar schuldig aan, het kan ook niet anders wij verheffen onze stemmen, en zoonlief speelt in de tuin, onze westie ja die heeft een westie blaf…

toen onze achterste huurster alle planten begon weg te doen wisten wij al oei, dan horen wij ook de achter achter buren en zo geschiede, een klankkast was geboren. niet voor haar maar voor ons.

waarschijnlijk besefte ze het niet dat alles wat ze zeggen op hun terras verstaanbaar is in onze slaapkamers. geen probleem dat we een verschillende levensstijl hebben, wij zijn ochtend en dag mensen, totaal verschillend met…

mijn inlevingsvermogen is breed eigenlijk. het waarnemen en het ondergaan kan ik heel lang volhouden. ook al ben ik een gevoelig type aan geluid, ik neem veel verhalen op en blijf er ook lang mee rondlopen.

net dat alles is in overvloed, ik heb er mee leren leven.

we hebben nieuwe buren naast ons, een klein kindje met de slaapkamer naar onze slaapkamer gericht. ook naar de tuin van onze achterburen.

het wakkerde een verantwoordelijkheidsgevoel bij me op ik kijk regelmatig of ze slaapt overdag en onze zoon weet het ook al. rolluiken naar beneden stilletjes spelen…

gisteren kon ik echt niet meer, onze zoon loopt al een tijdje ‘niet goed in zijn vel’. mama ik ben bang als ik ga slapen… het zal de leeftijd zijn dacht ik. extra knuffels en kussen en zoveel als we kunnen geven we hem mee voor het slapen gaan, ook een open raam omdat het nu eenmaal warm is boven…

ik hoor regelmatig woorden opduiken die wij niet gebruiken, oei waar heeft hij dat geleerd? school? buitenschoolse opvang?

‘neen mama, als ik in mijn bedje lig hoor ik dat’. oei !

gisteren loeihard ‘het kind van de duivel’ door de achtertuin terwijl wij aan het eten zijn binnen aan de keukentafel. snel en heel luid…

ik schrik me een ongeluk, het begon al te kriebelen, dju ! dju dju het klinkt zo goed voor die kinderen, dus onze zoon heel de dag zingen ‘mama…’

ik ben dus heel even heel erg geschrokken, heel de dag ben ik gaan nadenken – ja esther je kan ze niet voor alles beschermen – ja ze zullen het op kamp ook horen, en als ze het nu niet horen van de buren dan zal…., …., ….

het kippenhok in orde gemaakt, de tuinman is afgelopen week geweest, onze tuin geschoren en proper, heerlijk om in de avond even te soezen en de bloemen water te geven.

onze zoon op tijd in bed gestoken met een heel ritueel, eindelijk…

ik had de gieter nog niet vast of ik hoor zagen, de decoupeerzaag in gang, ik laat maar even, ook al is mijn innerlijke temperatuur aan het stijgen, waarom in godsnaam nu !

ik loop nog even naar de voortuin de planten water geven, ik kom achter en ik kan niet meer…

ik ga aan de draad van onze scheiding staan en ik vraag aan de decoupeerzager in een pallet…

‘Mag ik iets vragen?’

ik dacht, ik krijg het hele gezin over me heen, kan ik dit wel aan op dit moment…

mijn gedachten waren nog niet koud, of…

ik ben kort en duidelijk geweest, heb heel kort mijn intentie mij en onze situatie uitgelegd, en gevraagd wat ik moest doen om een oplossing te zoeken.

de decoupeerzaag ging even nog verder, om 21 uur, toen kwam de handzaag…

de achter achter buurvrouw stond mee te luisteren, al was het niet zo duidelijk de planten gieten is een mooie bezigheid…

en ik ben nu nog helemaal in ‘beven’ omdat ik gisteren opkwam als eerste voor mijn gezin, maar ook van mezelf, want mijn nachtrust is al van niet zo een goede kwaliteit – ik lig er al in rond 21 uur elke dag – omdat ik last heb van ietsje te veel geluid, en toch graag met de slaapkamerraam open blijf slapen.

wij hebben dit nu al 2 jaar ongeveer in onze buurt. ik hou van de diversiteit, maar gisteren liep de emmer over…

ik hoop echt dat ‘we’ gisteren tot een oplossing zijn gekomen, anders moeten wij een oplossing gaan zoeken…

ik schreef deze morgen dit

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/06/18/zwart-wit/

ik hoop echt dat het goed komt…

oog

 

 

5 reacties op ‘en plots lukt het niet meer…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s