Dàt is de drukste job !

zei hij zomaar tegen ons

afgelopen vrijdag zaten we bij De kronkel, een centrum voor ontwikkelingsstoornissen.

we hebben 5 maanden op de wachtlijst gestaan, vrijdag stonden we een half uur te vroeg aan de deur, zeer spannend, al hadden we al een uitstap van over de 100€ gemaakt naar exentra voor HB.

eigenlijk is het spannendste nu voorbij in het klasje met onze zoon erin. hij heeft een aardig staaltje van ‘karakter en temperament ‘ van ons mee gekregen, wij steken als ouders ons ‘klein spook’ blijkbaar goed in elkaar (100x knipoog, we hebben ook vele jaren mogen oefenen…)

alle gekheid op een stokje, het begin van het jaar was nogal woelig. geen woord kwam uit ons klein spook. als we stopte en uitstapte zei hij gewoon “en nu stop ik met praten” , ik dacht dat het een grapje was van hem, maar zo bleek al snel dat de juffen in zijn klas dachten dat hij niet kon praten ! per toeval heeft de zorgjuf ontdekt dat hij wel een woordenschat had terwijl hij aan het spelen was met zijn vriendinnetje…

op de allereerste ouderavond kon ik me er wel iets bij voorstellen maar ik sloeg toch even van mijn stoel, hier thuis staat zijn geluidbuisje niet stil. praten en zingen! tegen een snelheid dat ik soms de radio gewoon afzet omdat hij wel door kan gaan voor radio Joris!

al snel kwamen het bekendere gedrag naar boven, dat ik kende vanuit de eerste kleuterklas – neen mama ik teken geen bus in het rood, want niet alle bussen zien rood. en ze hebben niet allemaal een man aan het stuur – ja dat dus, ik teken niet zomaar wat jij mij doet tekenen want ‘is dat zo wel buiten de klas?’

nu hebben we niet veel tekeningen van hem. teken een boom, hij bestudeerd de boom buiten zijn klasje en er komt niets van de voorbeeldboom op het papier van de juf. zonder woorden zegt hij het niet maar dikwijls is het hier thuis het zelfde.

mama teken eens een boom, ik teken een boom – neen mama dat is geen boom -, kijk en hij wijst naar de linde in onze tuin, tja hij heeft gelijk, mijn boom is niet de lindeboom in onze tuin…

nu speelt hij letterlijk flipperkast met de kindjes die in zijn buurt komen. dju, dat had ik nooit verwacht. hij is aan het uittesten wat hij moet doen. nu heeft hij na een heel schooljaar de bal te zijn geweest van het flipperkast spel van andere kinderen het door, ik wil geen flipperkast bal zijn, dus ik aap na wat de andere bij mij hebben gedaan de afgelopen maanden. zijn spel is nogal ruw geworden. ook het spel met papa eindigd zo.

dju ik zit er in mee in mijn maag. ik voel precies hoe hij zich moet voelen, onmacht en niet weten hoe ‘het spel’ eigenlijk werkt… hij heeft het ondergaan, dat weet ik want hij vertelde het altijd tegen zijn mama, en nu gaat hij uittesten. ik durfde dat niet, ik sloeg aan het verstoppen en deed mijn best om ‘onzichtbaar’ te worden…

hij is mijn spookje, dat ik moet loslaten, ik doe dat natuurlijk zoveel als kan en ik merk zijn frustratie vanwege, ja vanwege wat???

zo zitten we dus afgelopen vrijdag bij de Kronkel. wij als ouders hebben graag ‘een zicht op’ . hij gaat naar de 3de kleuterklas. toch wel een belangrijke klas…

wat een geluk wij hebben een prachtige juf in het 2de kleuterklasje. WAARVOOR VEEL DANK JUF ! ze heeft het maar gedaan met een klas die als – de Mount Everest – ‘heel veel verschil in onze klas’ zei de juf tegen me als ouder.

eigenlijk goed voor onze zoon, zo kan hij wennen aan zijn klasgenootjes die heel erg veel verschillen elk schooljaar lang… ik moet eerlijk zeggen, het is niet gemakkelijk voor hem, en als dat zo is dan laat hij de auto’s vliegen door de klas als straaljagers, vanuit verveling blijkbaar, volgens mij en ook volgens de juf.

een temperamentvol kind. de juf en ik hebben er op de speelplaats wel eens mee gelachen wat een koorddanser hij eigenlijk wel is. de grenzen aftasten tot in het oneindige. het zit duidelijk in zijn karakter – dju dat celletje had zich beter anders gedeeld – bij ons spook.

dus afgelopen vrijdag, we zitten voor een zeer professionele sociale mijnheer, ons – dossier – op te maken.

beroep van de vader – bediende – beroep van de moeder; ik keek al halvelings weg omdat ik me innerlijk toch nog een beetje schaam dat ik niet kàn deelnemen aan het gewone werk en thuis leven.

ik draaide met mijn hoofd en zei – ik ben voltijds huismoeder –

“JA DAT IS DE DRUKSTE JOB van jullie twee ” zei hij !

ik lachte, mijn man zat aan zijn stoel genageld, en nu denk ik,

ja het is de drukste job, ik merk het….

deze week dinsdag was het 14 dagen geleden dat ik ben geopereerd, iemand anders heeft het tegen mij gezegd als ik zei dat ik ‘mijn buik’ nog wel voelde met een beetje pijn.

ik draai gewoon mee, alles loopt gewoon door…

als ik nu de film even terug spoel tijdens de afgelopen 6 jaar en dan steek ik mijn hoofd tussen mijn handen, kijk terug op en denk

MEISJE DAT HEB JE GOED GEDAAN !

ik dank mijn allerliefste spook – lieve spook, je blijft ons spook, no matter what er ook gaat gebeuren…

en ja als ik zeg, Joris focust u nu eens even op aankleden ! dan kan ik er perfect mee leven als je antwoord

– ja mama dat is een Fort hé ! Fort focus …. –

Love you spookje ! forever and ever

____________________________________________________________________________________________

http://www.de-kronkel.be/

 

 

 

11 reacties op ‘Dàt is de drukste job !

  1. En nog geurgeraniums kweken en bloggen en niet 100% fit. Nou…..ik weet wel aan wie mijn complimenten vandaag weer gaan 🙂
    Wat een prachtjong hebben jullie. En hij heeft zo gelijk. Normaal en logisch nadenken. Dat kunnen zovelen niet. En juist dat heeft de wereld nodig. Lieve knuffel xxx

    Liked by 1 persoon

  2. Een kind blijft bijzonder
    wie hij of zij ook is
    Het is een zijn
    dat je mag laten groeien
    Niet altijd even ver en groot
    Begeleiden
    en volharden
    Hand in hand
    een richting wijzen
    Een klop op de schouder
    Een glimlach of een traan
    mag er altijd zijn!

    💪😀

    Liked by 1 persoon

    1. dankjewel Matroos. er is op die 6 jaar heel veel gebeurd met mijn gezondheid. alle kwalen waren ‘dingen’ die een grote impact hebben gehad om het genezen – wat weg is moet door medicijnen worden overgenomen – en daarbij wel wat mentale strubbelingen – zo ineens een mirakel in je armen krijgen terwijl je dacht om operatie te ondergaan en daarna een lange intense behandeling – dat is heel erg schrikken geweest. pas nu kan ik eigenlijk adem halen, pas nu durf ik te zeggen, ik ben eruit gekropen… joepie, het kan, en het is goed zo… ja daar ben ik wel fier op dat is zo…

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s