dromen is…

1ik droom al een hele tijd over huizen, in het begin waren het ruïnes waar je ‘eventueel’ een huis van kon maken.

afgebrokkelde muren met een pastel groene tint, met een dak, veel gaten in het dak. het was altijd een huis met of in een prachtige omgeving.

het viel me toen op dat er vooral veel stilte was, veel natuurlijke geluiden en het was er meestal warm.

ik duwde met mijn tenen de muren om, dat herinner ik me nog.

muren die broos werden door de tijd waarin er geen bewoners meer woonde in het huis.

  • geen bewoners in het huis
  • vervallen
  • bijna om gevallen

ik wist toen al wat dit betekende, ik zag een fractie van ‘mijn zielenhuis’.

ik zag het plots, mijn ziel, maar hij was niet beschermd !!!

waar is *la loba gebleven?

langzaam droomde ik verder, ik ging door met verbouwen en bouwde eigenhandig de muren van ‘mijn huis van de ziel’. ik smeerde en keek naar andere hun interieurs om me te inspireren voor later als de muren, daken klaar waren.

ik ging op reis door huizen, ik ontmoete de bewoners van die huizen, ik kreeg tips van de huizen en de bewoners ik bouwde verder aan mijn droomhuis.

*’voor een vrouw die bereid is 501 kilometer te reizen, is er iets meer. een dapper huisje’.

ik besefte goed dat ik aan het werken was aan het belangrijkste innerlijk proces in mijn leven, mijn ziel een huis geven in wat mijn Zijn, mijn zelf gaat worden.

het is zo een jaar of twee doorgegaan, op ongeveer twee jaar ben ik al aan het bouwen, en nu kan ik op een deur kloppen.

*we voelen ons vogelvrij maar zijn niet eens verbonden met het groepje struiken in de tuin.

zo was het, ik was niet verbonden, ik was me er heel erg van bewust.

nu nadat ik bezig ben met ‘de ontembare vrouw’ kan ik zeggen dat ik op de deur van mijn ziel kan kloppen, sterk verbonden ben met de vruchtenbomen van een eerder droom

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/04/27/het-huis/

ik ga *onder die ene rode bloem staan en loop de laatste vermoeiende kilometer rechtdoor. kom dichterbij en klop op de deur. Klim naar de grot. Kruip door het raam van een droom. Zoek de woestijn af, wie weet wat je vindt. Het is het enige werk dat we moeten doen.

het mooie van dromen opschrijven is dat je veel innerlijk werk kunt verzetten door bewust te zijn van je eigen innerlijke taal die meestal spreekt in symbolen en metaforen.

wanneer je die taal machtig bent kan je spreken met ‘het huis van de ziel’ van vele mensen.

ik ben voor de zoveelste keer bezig in de ontembare vrouw, met de wolfsvrouw als begeleider, en pas nu nu na een aantal jaren in het Jungiaanse te hebben doorgebracht zie ik pas hoe waardevol de verhalen zijn, de teksten zijn werkelijk inzichtrijk en sterk om ieders innerlijke wereld te laten evolueren.

lezen is dus blijkbaar niet voldoende, oefenen met alles wat Jung heeft beschreven, anima – animus, de schaduwkant, het imaginaire, het zelf, de tijd, de verbondenheid…

het zoals de wolfsvrouw het in het begin vermeld

Op zoek naar de oude bronnen van wijsheid.

morgen stap ik weer door de ramen van mijn droom!

droom zacht!

en schrijf ze op !

_____________________________________________________________________________________

*zinnen zijn volledig of bewerkt uit het boek De ontembare vrouw, van Clarissa Pinkola Estés.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s