slaap zacht verder, mijn vriend

zo lag je daar, gewoon te slapen, in het bed waarin je lag, daarstraks…

je was helder, je keek heel bewust naar iedereen die rondom je bed stond en even kwam kijken.

de leefgroep bewoners wisten dat het niet goed ging. heel de leefgroep was rustig. er zat een vriend in de zetel en je maatje kwam heel regelmatig kijken of hij zijn plaats aan je bed nog niet ‘kon innemen’ om over je armen te strelen en zijn eigen verhaal een je te vertellen.

je abo D. was er en ik voelde dat jij daar blij mee was. je mama, je broers en onze zoon, het was ok dat die mensen daar op dat moment waren.

ook al vertelde je lichaamstaal verschillende dingen, ik zal nooit vergeten hoe je beide onderarmen met regelmaat naar boven stak, het voelde als een hulpgebaar, een gebaar van, ik kan niet meer…

heel heldere blauwe ogen keken ons regelmatig helder en bewust aan, even een blik en later sprekende ogen, naar je mama en ja abo D, heen en weer, zoals bij een gesprek, je wenste te vertellen dat…

je zag het zoals al eerder je papa het heeft gezien, je ogen spreken wat je mond niet kon zeggen. het spreken van je ogen, heel helder en bewust heeft bij je abo wel een een actie gegeven, ze handelde met veel liefde voor haar pupil.

ik zag jullie gesprek, het sprak me aan tot in het diepste van mijn ziel, mijn intuïtie zei meteen ‘hij is stervende’…

dit wil je nooit geloven, je wil het niet geloven, wij zaten daar allemaal in zijn leefgroep, onze zoon in contact met jou en de leefgroep bewoners die één voor één langzaam en rustig naar je kwamen kijken. sommige heel blij, er was een kindje in de leefgroep, andere blij dat het bezoek eens bleef zitten in de zetel, en vooral je maatje die het een beetje lastig vond dat mama op zijn stoel zat.

hij keek naar ons elke afzonderlijk, in onze ogen, een blik alsof hij je wenste ‘op te nemen’ met de bedoeling je nooit te vergeten!

ook naar onze zoon die heel rustig zat te spelen maar heel goed wist wat er gebeurde nam je helemaal in je op. bewust en heel helder !

ook al voelde ik al een hele dag onverklaarbare onrust, natuurlijk hadden we nooit kunnen denken dat jij ook die onrust in je lijf had. het was pas toen je abo de telefoon nam omdat ze het ook aanvoelde dat er een stroomversnelling kwam, naar mijn gevoel bij jou naar begrip.

je probeerde nog te slikken, je nam nog slokken van je beker als D je abo je het gaf, je wilde wel, absoluut, maar je lichaam kon het niet meer verwerken…

het was duidelijk toen de dokter binnen kwam, ze keek naar je en we zagen haar ietsje verschieten. in geen tijd had ze je taal begrepen, haar begrip en de bevestiging van je abo maakte je gezicht en je lichaam rustiger. hoe moe je ook was, je voelde ons afscheid, je keek ons met je heldere ogen aan…

volledig verdoofd ging ik naar buiten, niet gelovend in mijn intuïtie. wel vertraagd en opmerkelijk geen gevoel van onrust meer…

ik stond er niet meer bij stil, we aten en we praten na wat we gingen doen, we besliste om aan de familie nog een kans te geven om van hem afscheid te nemen…

in de auto op weg naar huis zagen we luchtballonnen zweven, we zochten verder in de lucht naar meer ballonnen…

er overviel een rust over ons, we werden moe… we maakte ons al klaar om extra vroeg te gaan slapen.

de gsm van mijn man gaat, ik hoor de woorden die we niet geloofde…

hij is gegaan, in zijn slaap, zachtjes, heel zachtjes…

Lieve M,

hartekind,

ik ga je lach nooit vergeten, het klappen in je handen wanneer je ons zag en wanneer je opnieuw in de leefgroep kwam. Egel 4 en zijn bewoners waren je leven, je opvoedsters je mama’s, dat wist ik al snel toen ik je leerde kennen.

ik ga nooit vergeten hoe je lag te genieten van het samenzijn vanuit je zetel in de living, van de wandelingen die we deden.

ik ga nooit vergeten hoe je ‘mamatjemamatje’ en je typische ‘woorden’ uit kon spreken die ‘wij’ alleen maar kende als je lekkers at. je wist heel goed dar er geen wandeling bestond zonder chocolade, je mama moest steeds snel genoeg zijn om het je te geven…

snoeper was je eerste klas!

ik ga je nooit vergeten hoe jij me leerde de schoonheid van het moment te leren zien, elk moment was een feestje voor jou. jij genoot in stilte observeerde alles in stilte en soms kwam er welgemeende handenklappen met een prachtige lach op je gezicht.

ik ga je nooit vergeten hoe je keek naar onze baby zoon…

ik ga je nooit vergeten!

hartendief

slaap zacht!

________________________________________________________________________________________

M.M gestorven 9 juli 2017 rond 21.00 in het bijzijn van al de bewoners van zijn leefgroep  in het Gielsbos.

met veel dank aan al zijn opvoedsters, D heel erg bedankt ik had je nog nooit eerder gezien, ik had wel meteen heel veel vertrouwen in jou!

een de dokter die geweldig is om de mensen die daar wonen meteen te ‘lezen’ en hun noden in te vullen. M is rustiger geworden nadat hij je zag.

aan het hele team dat we zagen als we deze nacht afscheid hebben genomen, heel sereen en zeer goede uitleg gekregen.

met veel dank aan zijn ‘maatje’ dat niet van M zijn zijde kon blijven en streelde over zijn armen als M erom vroeg…

Met veel dank aan iedereen die ik mocht ontmoeten de 17 jaar dat ik M kende in en rond zijn leefgroep.

ik ben heel dankbaar hiervoor.

Aan M

dankjewel voor de levenslessen die je mij hebt gegeven !

Tot ziens hartevriend…

elisabeth-kubler-ross-mistakes-blessings-coincidences-9q7m

 

 

 

17 reacties op ‘slaap zacht verder, mijn vriend

  1. Veel te jong gestorven. Ik voel het verdriet, het is zo aangrijpend als een jong iemand sterft des te meer als het iemand van en leefgroep is. Zij moeten dit soms veel te vaak mee maken. Veel vaker dan in het ‘gewone’ leven. Ik hoop dat M een fijne toekomst tegemoet gaat zonder pijn en met veel vrienden.

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel AnneMarie, ik ben dankbaar voor je woorden. wat ik gisteren bij het afscheid heb mogen zien van de medebewoners van M was heel hartverwarmend. die kinderen maken al zoveel mee, maar ze hebben me gisteren wel veel moois laten zien. M is ook heel gerust (precies) gegaan. iedereen ging slapen en hij heeft dat ook gedaan… net geen 44 is hij geworden. hij was zwaar beperkt, hij kon niet praten, maar we hebben wel veel ‘verstaan’… Dankjewel voor je woorden, ik ben dankbaar !

      Like

    1. ja meid, zo ist, hij was op van ziek te zijn. hij is ook ‘mooi’ gegaan, in slaap gevallen door zijn pijnmedicatie en blijven slapen… Dankjewel voor je woorden, ik ben dankbaar voor je berichtje.

      Like

  2. Ach lieve Esther… mijn oprecht innige deelneming… ik leef zo met jullie mee. Heel veel sterkte. Ik hoop dat hij nu vredig en verlost van alle pijn in jullie harten verder mag leven en boven jullie mag zweven. Houd elkaar goed vast. Ook van mij een heel dikke knuffel. X

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel Matroos, je zag het gisteren dat hij ‘genoeg’ had van het leven zoals het 7 weken was. hij was op. helemaal op. voor hem is het goed zo geweest. en wij hebben gezien dat hij sterk en moedig afscheid heeft genomen, zoals hij dat alleen maar kan. wij geven de knuffels door! ik ben dankbaar voor je woorden.

      Liked by 1 persoon

    1. Lieve Annaberg, dankjewel, het is inderdaad die hartverwarmende onverklaarbare liefde die hij had voor het leven met zijn beperkingen die we nooit zullen (en ook mogen vergeten).
      Die kinderen hebben enorme levenskracht waar ik veel van heb geleerd en zal blijven onthouden.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s