Dubbel, het is dubbel…

SONY DSC

soms vlieg je zo maar ‘terug’ in de tijd door een gebeurtenis.

nu is het zo een tijd, op 17 juli is het een sterf datum van M zijn vader. M gaat dus gecremeerd worden 2 dagen voordat zijn vader overleed.

ook deze vader had een strijd tegen kanker gevoerd en ook deze man is op korte tijd gegaan…

hmmm er zit een snelweg in mijn geheugen.

wij zaten toen met een kleintje van 2 jaar en ik met een mega postpartum probleem met een schildklier die alle kanten opging behalve de juiste.

toen heb ik mijn man even ‘afgegeven’ aan zijn familie, en ik deed ‘de rest’ in huis tuin en de omgeving.

het voelde zo, ik was ook veel alleen met mijn kleine man, en de wereld loopt door…

mijn ouders zorgde toen al 2 jaar intens voor mijn grootmoeder die flink wat zorg nodig had door een zware van 14 dagen na de geboorte van onze zoon.

daar stond ik plots – helemaal alleen – met van alles in mijn omgeving – en ik verloor stilaan de pedalen …

ik heb een paar maanden na de dood van M  zijn vader een radioactieve behandeling voor de schildklier ondergaan, vorige zomer een schildklierontsteking en nadien de diagnose ‘ziekte van Hachimoto ‘ gekregen.

een immuunsysteem dat nog niet helemaal op punt staat nu op dit moment. ik ben dus nu opnieuw in de herinnering geschoten van toen, het alleen zijn  met kleine man en mezelf voelen achteruit gaan en ver buiten de grenzen voelen gaan…

het stuk is zeker nog niet verwerkt, het rouwen van toen heeft een zware bijklank gekregen. mijn gezondheid heeft een deuk gekregen na de dood van ‘papa’. ik ben nog steeds bezig om gezond te worden en te blijven.

het is werken, ook rouwen is werken, niet alleen voor mij ook voor mijn dichte omgeving. en nu rouwen we dus dubbel, en ben ik uiterst op mijn hoede…

zo maakte ik deze week iets mee waardoor ik helemaal ‘uit de bol ging’ en me helemaal opnaaide om niet weer ziek te worden in deze periode. – neen de buikgriep opnieuw krijgen op 1 maand tijd, in weer een moeilijke periode – neen bedankt !

ik ging door mijn gedachten, mijn vriendin heeft me sterk op mijn plaats gezet – wie heeft daar nu het meeste last van? – ik, ja de rest natuurlijk niet want die kennen de achtergrond niet. ik neem het hun ook niet kwalijk, die rugzak kent eigenlijk bijna niemand…

maar goed, er zijn in de afgelopen maanden stukken weggenomen en gewoon door mijn lichaam ‘opgevreten’ dat ik die situatie niet meer kàn meemaken!

straf dat mijn hele alarm systeem op 1 seconde in ‘ALARM’ schoot en ik als een pijl wenste te handelen om ‘het gebeuren nadien’ te beschermen…

het heeft allemaal te maken hoe je gevoelens kan ‘verwerken’ op de seconde zelf. hoe doe je dat dat verwerken.

mijn copingstrategie stuitte op enorm gevaar ! levensgevaar ! mijn stijl is nog steeds ALARM, goed dat ik het eens heb ondervonden, ik wist niet dat ik nog heel veel werk te doen heb.

de alarmfase is ‘ik wil alles doen om niet meer ziek te worden’! hoge stress à la minute.

niet echt iets om trots op te zijn…

ook deze week heel veel alleen gedaan, het geeft me opnieuw het zelfde benauwd gevoel op bepaalde momenten als 3 jaar geleden.

EN HET IS NIET MEER NODIG ! 

het is houden aan innerlijk vertrouwen, zien en voelen wat je innerlijke sterkte is en heel sterk houden aan wat je gevoel zegt!

een goede duidelijke vriendin is een hele grote hulp ! Dankjewel lieve schat ! en ja lieve vriendin ik heb mijn rust nodig, ik pik alles op nu ik ben heel sensitief op gebied van verdriet en vooral ‘onmacht’ van iemand anders. (ik ken dat veel te goed natuurlijk) .

en ik bezit natuurlijk ook een spirituele kracht die weet wat er is gebeurd en kan waarnemen wat andere niet kunnen waarnemen. ik luister in deze tijd naar mensen die te maken hebben met M, ook met M trouwens…

ook hier is er veel te vertellen, nu net dat het universum veel energie heeft, yes ook ik pik die op…

ja hoor ik doe mijn aardingsoefeningen ! knipoog, ze zijn echt belangrijk nu !

vroeger koos ik om dit alles te verbergen, met kracht terug te duwen, heel hard weg te duwen zelfs…

nu niet.

maar ik heb wel weer wat geleerd de afgelopen dagen, nu is de vorige keer niet, ik hoef er niet in te blijven hangen!

dat is voor mij wel opnieuw een inzicht nu bij een grote gebeurtenis, het gaat allemaal voorbij, en morgen is een andere dag…

het alarm mag aflopen en weggezet worden…

het mag eindelijk aflopen en losgelaten worden…

alarmclock

 

3 reacties op ‘Dubbel, het is dubbel…

  1. Wat mooi en heftig. Accepteren maakt dat je ook kunt loslaten. Juist dat wegduwen zorgt ervoor dat je vasthoudt, het telkens opnieuw onder ogen ziet. Een moeilijke, maar toch verrijkende tijd voor jou. Ik denk aan je, sterkte xxx ❤ xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s