de slag…

20429796_723291957874510_7826794702709380911_n

20294407_723294437874262_2496011557181417269_n20374793_723725427831163_3593972509262401499_n

20430131_723783497825356_8742529157151465481_n

20479461_723783484492024_2785834076870186490_n

Eric Compernolle is de fotograaf van deze foto’s.

hij geeft sinds iets meer dan een week me elke dag een inzicht met zijn foto’s hoe het 100 jaar geleden is geweest In Flanders Fields.

ik ben niet echt opgegroeid met verhalen uit de oorlog, alleen dat mijn grootvader de munitie ging ‘pikken’ uit de Duitsers hun opslagplaatsen aan het kanaal in Beerse.

ze gingen ze verstoppen in de hooimijt op het veld.

of mijn tante* die eerst op de lijst van ‘verdwenen mensen stond’ in Meerhout en ze haar vonden als verzorgster van de gewonden in Engeland. we hebben nooit geweten hoe ze daar is gekomen…

ook mijn tante* die boter ging smokkelen over de grens NL en eens werd betrapt toen langs haar benen de boter droop en zo botervoetstappen achterliet op de zandgronden hier.

of mijn schoonvader* die vertelde dat zijn moeder naar de artillerie van de Duitsers stapte om te zeggen dat ‘hun kanonnen te dicht bij hun huizen stonden’, straf ze luisterde naar de vrouw en vestigde zich achter het bos buiten het zicht van de bewoners in de straat!

ook deze schoonvader* vond als klein kind een speld van een Britse vliegenier waar zijn battalion op stond. hij heeft gezocht en die man zijn naam ook gevonden. hij bleek een piloot te zijn van een zweefvliegtuig dat neergehaald is door de Duitsers in het bos (van het kanon)

of verhalen van mijn tante uit Meerhout, dat ons moe* heel lang een Brit verborgen heeft gehouden in huis. een andere Brit ook in de zelfde straat werd toen plots verliefd op de dochter des huize. de brieven die ze schreven in herinnering blijft ze herinneren.

de mensen die ‘in de put’ werkte die hadden nog de kans om aan een stukje vlees te komen, en zo hadden ze een stukje vlees te eten af en toe…

Putlijfkes te koop ! veel mensen gingen werken in de koolmijnen en later in de metaal industrie in Walonië, ze werden allemaal ziek van het zware en giftige werk dat ze deden om aan eten te komen.

dat zijn de verhalen die ik heb gehoord van de oorlog.

kortom veel verhalen zijn er niet meer door te vertellen, de mensen verdwijnen stilaan uit mijn omgeving, ik ben een kind van ouders die nà de oorlog zijn geboren.

en dat is spijtig, want oorlog is er altijd maar steeds in de maten waarbij humaniteit steeds ver over de grens wordt gedreven.

oorlog hoort bij het leven, helaas. ik wil graag onze zoon zijn boodschappen meegeven die hij nodig heeft om ‘oorlog’ te begrijpen.

toen ik voor het eerst in Normandië kwam, op vraag van mijn grootvader, hij wenste de slagen van ‘den oorlog’ ter plaatsen gaan bezoeken, wist ik niet wat ik voelde! het voelde zeer onrechtvaardig. het besef dat het meteen weer kan gebeuren is me toen bijgebleven.

het zal dan wel een ‘andere oorlog zijn’ de strategieën van mensen die het in gang steken hebben steeds de zelfde karakteriële kenmerken…

waarden en normen besef, het mag niet alleen bij een herdenking weer eens naar boven gehaald worden?!

niet even een blaadje uit de les geschiedenis… maar mannen en vrouwen laten spreken, in de slechte dingen die oorlog in zich heeft… de overwinningen mogen er ook zijn, maar wel belicht in een humaan kader !

persoonlijk was het een herdenking dat ver van mijn bed stond, ook al zijn de foto’s van Eric Compernolle, die mij een schouderklopje gaven, héy meid, heb hier even aandacht voor!

de beelden zijn meer dan prachtig, hij geeft in beeld hoe het er toen uitzag, met de ogen van nu.

terwijl dat in vele landen nu oorlog is…

natuurlijk, ik ben heel gevoelig voor de vrouwen die nu meemaken wat ze moeten meemaken, en de vrouwen die hebben moeten meemaken wat ze toen moesten meemaken…

die mannen en vrouwen mogen we nooit vergeten!

dankjewel Eric voor de foto’s die ik de afgelopen weken mocht bewonderen op je fb profiel !

dankjewel aan Annaberg voor haar blog en dankjewel aan haar inspirator.

ontroerend en magistraal

jullie hebben me vandaag weer even de tv laten opzetten om te weten, nooit geen oorlog meer !

20429598_724105091126530_2732571692441640306_n

20431432_724105134459859_5823889437534697615_n

Copyright foto’s Eric Compernolle eigenaar van westie Natan uit Beselare

18 reacties op ‘de slag…

  1. Heel mooie foto’s. En interessant om het verhaal te horen van jou als kind van ouders die de oorlog niet meemaakten. Ik ken de vele verhalen van mijn ouders nog wel. De gruwel die ze meedroegen. Nare tijden… die zich hopelijk nooit meer herhalen… Tijdens een oorlog zijn er enkel verliezers…
    Een knappe blogpost Esther!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s