aanzien

canvas

veel mensen zien het niet zitten om het erover te hebben, ouder worden.

het hoort nochtans bij het leven !

wanneer ben je nu jong, en wanneer begint het ouder worden?

persoonlijk voelde ik me als ik jong was oud, en nu gewoon in de midlife, bijna letterlijk er midden in.

die midlife zet zich door in ons leven, alles rondom ons is omgeven door beslissingen en acties rond kind zijn en ouder worden.

mijn man gaat er dit jaar 50 worden, met een zoon van 5 en een moeder van in de 80. ik ga er dit jaar 44 worden met een zoon van 5 en ouders van rond de 70.

mijn ouders hun ouders van 90 en boven de 90, en een zus van boven de 80.

leeftijden maken geen verschil !?

als je het aanzien van ouder worden echt kàn aanzien en er ‘iets voor gaat doen’…

we hebben het niet graag, praten over het leven dat ouder gaat worden en is geworden, we blijven het ‘aanzien’ tot de kinderen er beginnen over te praten.

mama, papa, het kan zo niet verder, er moet iets gebeuren !

dan staat de wereld even stil en daarna helemaal op zijn kop. het brein van ouder worden is een beetje in herfst rust gekomen, er beginnen blaadjes te vallen en de lente laat ze niet meer verder groeien…

stilletjes aan is alles in herfst kleur, het brein heeft meer moeite met de lente. ook al is het lichaam in top conditie door veel sport te doen en actief te blijven met breinsportboekjes…

alle seizoenen zien we passeren, ouder worden is het leven zoals het is.

de dienstenbedrijven weten dat heel goed, een groot deel van hun takenpakket is praten en gaan praten met ouders en hun kinderen. ze weten goed hoe een ouderbrein werkt. de meeste mensen die meer hulp nodig hebben in huis dan de poetsdienst die hebben meestal te maken met verdriet door het aanzien van – ik kan het niet meer zoals ik het normaal deed – langzaam komt er meer en meer hulp bij.

zeker bij een overlijden van een partner, dan merken de kinderen dat ‘er dingen wegvallen’ door het rouwen. soms komen die terug en soms helemaal niet meer. rouwen doen we allemaal op een verschillende manier…

dan kan je niet meer aanzien ! persoonlijk hebben we een hele strijd moeten voeren om ‘hulp in huis toe te laten’ bij mijn schoonmoeder. haar brein en gevoel zei, ik kan nog alles zelf’ !. ook al zagen we de strijd met het dagdagelijkse elke week toenemen. het aanzien bleef maar duren tot de rode alarm knop moest ingedrukt worden door de kinderen.

een heel ingrijpende beslissing dat je tegen je ouders moet zeggen dat ‘het zo niet meer verder kan’. bij hun thuis woonde de moeder en de vader in huis ! alle generaties in 1 huis !

toen kwam het niet zo ver, toen zeiden ze gewoon ‘kom maar bij ons wonen’. zo ging het gewoon…

nu is het heel anders. de afgelopen 3 jaren hebben we in ons gezin beslissingen genomen die mijn man en zijn broer liever niet hadden moeten nemen. dienstencentrums opbellen, praten over de zorg die nodig is nu en op lange termijn. er zijn zeer harde woorden moeten vallen om ‘de herfst van het brein’ te spiegelen aan de feiten van de dag. – geen enkele ouder wil zien dat er meer en meer hulp nodig is –

de ouder en kinderband wordt omgedraaid, en dàt is niet wat we in het dagelijks nieuws en in tijdschriften zien. alleen als de nood er is moet je grondig onderzoek gaan doen, om dan te beseffen dat ‘je nu niet meteen hulp kan krijgen door een wachtlijst’…

er zijn behoorlijk veel regels in het ‘land van ouder worden’! de logica van die wereld is een bureaucratische logica en dat botst enorm met de ‘menselijkheid’ die erachter schuilt.

wij merken heel goed dat ouders begeleiden in hun menselijkheid en in hun ‘waardig ouder worden’ een dualistisch gebeuren is tussen rationeel en praktische zaken en hele emotionele gesprekken en gebeurtenissen.

het raakt in ieders hart ! 

gisteren nog maar eens bevestigd, op bezoek in een hypermodern zorgcentrum in de ‘herstel en revalidatie kamer’ van mijn grootouders. prachtige kamers, zonder meer.met in herfst gekleurde oudjes die niet willen dat ze daar zijn, maar veel liever in hun huis blijven….

op de gang een vrouwtje met een teddybeer in een stoel met een eetblad voor haar vastgeklikt. net zoals onze zoon een paar jaar geleden. ze zat soep aan de teddybeer te geven, in de winter van haar brein.

het even aanzien van dit tafereel terwijl ik de rolstoel verder duwde naar hun eettafel deed me huiveren in mijn hart… waar is er een grens …

heel de voormiddag hebben we duwend achter de rolstoel het ‘huis voor ouderen’ bekeken, alles is gewoon in dat gebouw gevestigd, allerlei verschillende woon en zorgmogelijkheden in 1 zorginstelling. echt alles wat ouderen nodig hebben. behalve een psycholoog, ik heb geen enkel bordje zien hangen met die naam, wel tig toiletten, kunstwerken, lampen stoelen en allerlei soorten karretjes rollende argumenten.

vooral de assistentie woningen waren er voor mij persoonlijk interessant. zelfstandig wonen maar wel alle zorg binnen handbereik. je moet dan wel beslissen of je zelf de was gaat meegeven aan je kinderen of het laat doen in het centrum + extra optie uiteraard !

elk levensdetail moet besproken worden met je ouders, alles! of je ouders hebben ‘ouder worden’ niet te lang ‘aanzien’ en hebben lang voor jij er zelf aan dacht al die beslissingen zelf genomen, met een paar jaar wachtlijsttijd in gecalculeerd…

voor ons als gezin is het goed nadenken wat er kan gezegd worden en waaraan zeker moet gedacht worden voor we gaan communiceren. het vooronderzoek is voor ons, de eerste brochure van een assistentie woning ligt nu in ons huis. nu hebben we een beeld hoe het is in zo een woning, de prijs en de mogelijkheden.

eerlijk, soms denk ik wij kopen een groter huis en we trekken er samen in!

dan is ouders zijn van je ouders weer zoals vroeger, allemaal onder het zelfde dak met de moderne huis en dienstenmiddelen die er nu voorhanden zijn.

dat denk ik echt, samen weer in 1 huis…

waardig ouder worden, het is een kunst, een levenskunst !

581

23 reacties op ‘aanzien

  1. Ja Esther, het houdt me ook heel erg bezig. Mijn moeder wordt 95 en woont nog steeds in haar huis. Er komen veel hulptroepen bij. Mijn zussen en ik, familiezorg en witgele kruis. De uitdrukkelijke wens van mijn moeder is om thuis te blijven. Dat proberen we dus met man en macht en het lukt aardig. Ze mocht ook bij mij komen wonen. Ons huis is erop voorzien. Ook voor ons later, maar dat is uiteraard geen garantie dat het ook lukt. De toekomst, daar kunnen we helaas niet in kijken. Gelukkig maar…

    Liked by 2 people

      1. Ja, ik ben er toch zo trots op. Nog steeds een flinke madam. Elke dag pijn, maar ook elke dag humor en nog steeds zin in het leven. Ze heeft ook voor alles een oplossing. Nog steeds. Mijn grote voorbeeld.❤️

        Liked by 1 persoon

      2. Wat je zegt. Ik ben net terug van mijn moeder. Ze vroeg of ik een nieuwe bewaardoos voor haar brood wou komen. Ze zei ook ‘ik heb zo’n hekel aan een oude doos..’ en toen begon ze zelf te schateren. Altijd lol met haar. Ze is heel deftig maar ook heel dubbelzinnig… Nu ik het hier zo schrijf, weet ik op wie ik lijk… 😉

        Liked by 2 people

  2. Sinds B bijna 4 geleden zijn hartstilstanden kreeg staan we daar veel meer bij stil. Het gaat veel te snel, dus genieten van vandaag!
    Waardig ouder worden (waar je blog ook over gaat) is wat ik iedereen toewens, helaas zijn de voorzieningen in onze maatschappij daar niet op ingesteld.
    Ik had mijn mama zo graag oud zien worden, dat ze haar kleinkinderen had mogen kennen. Vind het voor Matroos zo mooi 🙂
    Liefs x

    Liked by 1 persoon

    1. dankjewel voor je berichtje, mijn vader heeft een serieuze hartoperatie ondergaan enkele jaren gelden, je staat er zeker bij stil ! je berichtje omvat zoveel, en ik voel dat ik er nog veel over kan schrijven… liefs voor jou Mrs Brubeck xxx

      Liked by 1 persoon

  3. Zolang je gezond mag blijven inderdaad..
    W en ik zijn beiden ziek. Geen hele ernstige ziektes, maar wel soms ziek/pijn/ongemak genoeg om er veel hinder van te ondervinden in het dagelijks leven. Sindsdien zijn wij erg bezig met het NU, dat je NU moet genieten nu het nog kan. Niemand weet wat er straks oo je lad komt, want straks komt eerder dan je denkt.
    Als het zou kunnen zou ik voor mijn ouders zorgen, zij mochten helaas niet oud worden. X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s