ge kunt het niet geloven…

hoe ‘ver ik heen was’

tijdens mijn postpartum periode.

ik en mijn man zijn al verschillende dagen bezig met opruimen, opruimen van van alles maar vooral van dat wat op een gepakt is in de afgelopen 12 jaar.

waarom heeft het zolang moeten duren, vroegen we ons af?

ik weet het heel goed, toen was er steeds hulp in huis want het moest omdat er een verbouwing van het huis eraan kwam & nu ongeveer 4 jaar gelden ook een nieuw bouw kwam. toen ‘konden we het blijkbaar niet alleen, en nu wel, nu hebben we weggesmeten wat toen steeds ‘in discussie ging’ uren gepraat over ‘mag dit weg en of niet weg’ blablabla…

opruimen is niet blablabla, heb ik doorheen de twee afgelopen jaren geleerd, het heeft met een ‘knop omdraaien in je hoofd te maken’ ONTSPULLEN !

het heeft te maken met de JUISTE VRAGEN STELLEN te maken, HEB IK DIT NODIG GEHAD HET AFGELOPEN JAAR?

dat hebben we dus gedaan, ik vooral, hij het zware werk, ik zakken vullen met bouwmateriaal dat niet meer van toepassing is – materiaal voor een kraan, als je er niets van kent is dat iets dat in de kast van het berghok een plaats te veel krijgt – en zo vol met die dingen zat die kast en langzaamaan ook de tuinberging.

we hebben op 12 jaar 5 grote projecten gehad in ons leven, eerst de aankoop van ons huis en de grote verbouwingswerken erin, daarna ik ben chronisch ziek geworden en later de opstart van GBR vzw. jaren later een kindje verwachten, totaal niet verwacht en dan als die een paar maanden was nog een bouwproject met alles erop en eraan, een nieuwe ‘garage’ annex atelier.

als ik de rommel nu aan het opruimen was dacht ik, omg wat ben ik de afgelopen bijna 6 jaar ‘ver weg geweest’.

mijn LEEFWERELD is blijven stilstaan en haperen vanaf het moment in februari 2011. eerst pure gelatenheid, dan de geboorte met een postpartum probleem van hier tot in Tokio…

ik ben niet rustig geworden van het opruimen gisteren en vandaag, ik neem het me kwalijk dat dat wat we nu hebben gedaan het laatste ‘restje’ was waar we maar niet aan toe kwamen…

ik ben de laatste 2 jaar ook sterk bewust van het feit dat ik echt ‘niet meer wist waar mijn hoofd stond en mijn voeten waren’, wat ik allemaal gekocht heb voor onze baby !!!! nieuw, ja nieuw ! een kinderwinkel ! kasten vol met spullen voor het bedje, eetstoelen, speeldingen, kleding gekregen en gekocht, buiten verschillende grenzen van gezond verstand!

ik kocht via lets een oud maar stevig speeltafel en stoeltjes voor 100 euro = 700 letsen, over den top veel voor betaald toen!

in die afgelopen 5 jaar, tijdens mijn zwangerschap en de geboorte, is mijn verstand gaan lopen, weg, foetsie, helemaal overgenomen door een gevoelsmatige kramp. Paniek en onmacht, verlies en gelatenheid, buiten zinnen gewoon.

je kon me alles verkopen en aansmeren toen, alles!

dju, dat ik dit heb laten gebeuren, nu draag ik er nog steeds de gevolgen van, ik blijf opruimen van dat wat ik toen te veel had, veel te veel had…

ik heb voor honderden euro’s, neen zelf duizenden euro’s al weg gegeven, met plezier, maar ook steeds met in mijn achterhoofd een grote les, NOOIT MEER ZOVEEL SPULLEN !

de vraag voor alles hier in het huis geld een paar maanden al HEBBEN WE DIT ECHT NODIG? en het werkt. ook voor onze zoon – neen mama ik heb het niet echt nodig nu, ik ga ervoor sparen – hij kent het al, ik ben er zo blij mee…

en het opruimen, ging de afgelopen 2 jaar altijd sterk gebukt onder frustratie en zenuwachtigheid, ook vandaag bij ‘het laatste restje’, wel het zal me niet meer gebeuren, ik blijf de vraag stellen,

HEBBEN WE DIT WEL NODIG?

met heel veel herinneringen aan hoe ik me heb gevoeld de afgelopen 6 jaar, ik ben er door gekomen, zelf gedaan, ik ben zelf door mijn postpartum probleem gegaan, op eigen kracht, ja op eigen kracht.

en ja ik kan met trots zeggen, dat heb ik toch maar flink en goed gesorteerd op geruimd!

Ik heb het gedaan, ik ben er heel trots op!

en nu gaan we leven, met veel veel minder spullen !

Joepie !!!

ik ben heel dankbaar ! dankjewel !

80f6bdbaa7d6df6bd031f3f634deeb19--fibromyalgia-wise-words

hoe ik heb heb gedaan, dit is een voorbeeld,

  • rustig verder doen
  • stapje voor stapje

 

 

4 reacties op ‘ge kunt het niet geloven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s