what we are looking for…

21032716_1820963634882168_3518914533430416340_n

or maybe we won’t…

gisteren stond ik ineens er zelf, ja IK stond daar ZELF, op het verjaardagsfeestje voor de 6 tal kindervriendjes van onze zoon.

niet meer trillend op mijn benen, niet meer stijf van de stress, neen gewoon zoals ik ben. zoals er nog maar weinig dagen zijn geweest sinds 6 jaar.

ik ben – al zeg ik het zelf – door op te ruimen – los te laten – afscheid te nemen – verliezen realistisch te bekijken – terug geworden wie ik ben.

ik was, nu ben ik !

oh ja !

straf, het is allemaal begonnen vorig jaar ongeveer bij het beginnen te schrijven van ‘mijn boek’, het werd niets toen – ik schreef wel en zelfs veel, maar met oneindig veel details, ballast en andere dingen, waardoor ik mezelf vragen begon te stellen –

wie wil dit nu lezen?

ik niet!

ik herbeleefde ook alles weer, diep en zeer intens, op de manier zoals ik die heel mijn leven kende, met alle tierlantijnen en alle shit er op en eraan. mijn vriendin zei me “je hoeft niet alles te herbeleven hé esther !’, ja zo ist, maar toen – wat kon ik eraan doen? –

ik wist het toen niet.

wel dat ik te veel ballast beschreef, ballast dat ik meedroeg als – het zwaard van damocles  – niets van te zien, maar innerlijk wel te voelen. voor een deel had ik mezelf een illusie geschapen. ik had en dacht dat wat ik deed het deed ‘voor de mensen’.

ja watte, toen mijn eerste lichamelijke mankementen zich begonnen te manifesteren, ging ik op streng dieet – maag, gal en pancreas sparend dieet – toen pas begon ik gewicht te verliezen, joepie ! uiteindelijk na een aantal maanden diëtiste bezoeken, het lukte!

daar ging het eerste wat ik noemde – ballast – eraf. joepie !

toen maakte ik een ‘een kronkel in mijn hoofd’ – gewichtsballast is ook rommel ballast ! -ik begon stilaan met ‘wat mag weg in ons huis’. de vraag – heb ik dit nog nodig? – kwam op en ik stelde die weer duidelijk open in ons gezin…

vanaf dàt moment komt de kunst van het loslaten. 

vorig jaar in september voelde ik dat er een grote verandering moest komen, de energie die ik voelde was torenhoog – in mijn lichaam ontwikkelde zich een cyste op de eierstokken van meer dan 13 cm die dan ook sprong een paar dagen voor de zoon zijn verjaardag – wij waren toen niet thuis, we logeerde in het huis van mijn tante die op reis was.

ik was uitgeput van het begeleiden van iemand, en was in die tijd al vastbesloten te stoppen met dat wat ik toen deed. stoppen met dat waardoor ik mezelf kon verliezen…

nu zijn we bijna 1 jaar verder, ik ben gestopt met dat wat ik hierboven schreef. ook op papier! eindelijk !

ik heb een verleden losgelaten van bijna 10 jaar.

maybe we will find somthing much greater then that

toen ik binnen ging in de spoed met weeën krampen op mijn enige eierstok wist ik dat dit ook een afscheid ging zijn van – het vorige –

het was ook zo, meteen een afscheid van endometriose waaraan ik 20 jaar heb geleden. afscheid van dat wat een vrouw een vrouw maakt – geen eierstokken meer – wel een baarmoeder, die hebben ze kunnen ‘redden’.

een klik kwam, afscheid nemen van dat wat je al 20 jaar ‘ziek’ maakt, dat is wel wat, de klik kwam met een goed beeld van de verder toekomst, zonder dat ziek zijn, hoe ging ik dàt doen???

de grote doorbraak kwam toen er ‘iets’ gebeurde – in de familie – dààr viel de oermoeder weg, er kwam niets in de plaats. de zeepbel van illusie brak ik stukken van elkaar. de gelijmde stukken konden niet meer ‘herplakt’ worden.

mijn kinderlijk aanvoelen van die bel, werd nu ineens sterk en realiteit. mijn vriendin zei over mijn ‘werk’ – dat ik toch nog heb gedaan om de situatie niet te laten escaleren en dàt is me niet gelukt  –  dat ik het familie karma heb veranderd voor mijn kant van de familie. ik kreeg daarmee plots mijn beeld van – oermoeder zijn – terug in de waarheid van mijn leven. Yes Yes Yes !

en dàt is de verandering, alles wat van vroeger was is anders geworden, heel anders geworden.

helemaal in de rauwe realiteit van afscheid nemen van een wonderlijke ‘broer’ die me door zijn levens beperkingen heen plots heeft doen inzien dat intuïtie een bijzondere kracht is om in en mee te leven…

het loslaten van dat wat vroeger was, heeft me doen opruimen van dat wat ‘vroeger nodig was’. dàt opruimen heeft me de ballast mee laten opruimen van dat wat ik NU niet meer nodig heb!

en dàt is de verandering!

ik ben er onwaarschijnlijk blij mee, ik kan dit alleen maar versteken, ik kan bijna weer zeggen, ja ik heb somthing much greater then that gevonden.

gisteren en vandaag sta ik daar! zoals ik zelf ben!

ik ben er dankbaar voor, en ga absoluut voor de mildheid in mijn leven, als oermoeder, als vrouw, zeker als mama en vooral als echtgenoot.

voor mezelf.

Muurprint_Metamorfose_van_rups_tot_vlinder_02

8 reacties op ‘what we are looking for…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s