goede vraag !

ik heb de behoefte om in aanloop van het echte schrijfwerk van – niets dat alles is – soms gerichter te gaan blog schrijven om van mijn lezers feedback te krijgen.

een goed boek dat over een intens levensthema gaat is in mijn ogen ‘goed’ als er ook goede vragen en tips in staan voor de vrouwen en mannen die het ook meemaken of ouders die het van dichtbij meemaken bij hun dochters en schoondochters.

een vraag die ik gisteren kreeg in het thema – niets dat alles is – is deze

Is het verwerken van de dood makkelijker voor gelovigen?

nu ik het rouwproces heb kunnen doorleven om uiteindelijk wel klaar te zijn om te echt te gaan schrijven heb ik deze vraag dikwijls door mijn hoofd gehad.

ik ga natuurlijk terug naar februari 2011, toen ik me afvroeg waarom ons zoontje nu wel is blijven zitten en de eerdere miskraam en buitenbaarmoederlijke zwangerschap niet?

ik heb toen een belangrijk boek in handen gekregen over zielenkinderen, want ik wenste niet alleen te weten waarom? maar ook waardoor?

zelf ben ik van nature al gericht naar de spiritualiteit die natuur eigen is – ik ben boogschutter – de pijl op het paard naar boven gericht – en dus was dat boek een schot in de roos!

ik formuleerde een antwoord op de fb pagina van Altijd een kind te kort

Oh la la een hele goede en belangrijke vraag !
ik ga proberen een antwoord te geven
– ben ben niet gelovig, maar ik ben wel meer gaan ‘geloven’ in de kracht van de mens en het lichaam.
ik was al spiritueel aangelegd en dat heb ik verder uitgebouwd om een antwoord te vinden voor ons verlies…
het is me gelukt ook, en die spirituele kracht die gebruik ik nu voor mezelf en ook voor andere als ze het me vragen! Met veel dank aan mijn ‘zielenkinderen’ Rozie en Hugo.

ik kreeg nadien een antwoord terug van Jeannette

Dat is mooi: de spirituele kracht van je zielenkinderen die je kracht geeft. Dank voor het delen Esther.

het heeft me opnieuw deze nacht bezig gehouden.

is het zo? is het gemakkelijker om de dood te verwerken als je gelovig bent.

Is het verwerken van de dood makkelijker voor gelovigen?

ik ben heel benieuwd naar jullie antwoorden !

rose-301406_960_720

______________________________________________________________________________________

voor het hele artikel hier is de link.

https://www.volkskrant.nl/voorpagina/is-het-verwerken-van-de-dood-makkelijker-voor-gelovigen~a4518718/

voor de fb link

https://www.facebook.com/altijdeenkindtekort/

14 reacties op ‘goede vraag !

  1. Dit is zo een persoonlijke aangelegenheid…ik durf (voor mezelf) heel eerlijk zeggen dat geloof een zoethouder is, altijd geweest en dat zal het altijd zijn. Ik geloof in wat is, niet in wat er niet is.
    Ben benieuwd welke reacties je gaat krijgen!

    Liked by 1 persoon

  2. Geloven in, kan zoveel aspecten hebben. Geloven in een God, in een kracht, in de natuur, in de mens, in jezelf, in…..

    In het 6e middelbaar moesten wij een verhandeling schrijven (toen nog in die tijd gangbaar om naar het hoger onderwijs te mogen, de ‘maturiteitsproef’) over ‘Bestaat God echt of is hij enkel opium voor het volk?’
    Ik verdedigde toen de tweede optie, en moest op het matje komen bij de directie (christelijke school), hoewel ze mijn gedachtengang wel goed vonden, bleek- gelukkig- na mijn verdediging.

    Ik geef toe…. het zou fijn zijn als ik écht zou kunnen geloven in iets hogers, het zou mijn angst voor de dood wellicht kunnen verminderen. Het zou een houvast geven bij tegenslagen en ontgoochelingen in het leven. Je voelt je – denk en zie ik- meer gesteund.

    Ik meen dus …ja….. leven met een sterk geloof in een hogere kracht helpt gemakkelijker aanvaarden, maar de verwerking blijft uiteraard een persoonlijk door-leven.

    Like

  3. Ik weet het niet. Ooit sprak ik iemand en die hing de overtuiging aan dat iemand overgaat naar een andere dimensie. Zij rouwde niet en vond het bijna onmogelijk om mensen te troosten die iemand verloren waren. Ik vond haar intens kil en on-empathisch. Naar mijn mening bijna niet menselijk meer, zo koud als zij over de dood sprak.
    Naar mijn beleving, wat er ook moge zijn (want eerlijk, ik denk dat er meer is) in ons leven van nu op aarde, onze huidige wereld, is je geliefde persoon dood en komt nooit meer terug. Ik vind dat vreselijk moeilijk. De geur, het gevoel van de huid van die ander, de stem, de armen om je heen, de gesprekken. Ik mis het vreselijk, afschuwelijk.
    Ik krijg veel signalen, althans tekenen die ik opvat als ‘een kus van boven’. Maar is dat werkelijk zo, of is het slechts mijn eigen interpretatie van geestelijk onvolwassen hoop?
    Ik weet het dus niet. Ben heel benieuwd hoe anderen er tegen aan kijken. Prachtig vraagstuk. Kus xx

    Liked by 2 people

  4. Als je overtuigd bent dat er leven is na de dood, dan ben ik er zeker van dat het makkelijker is. Helaas ben ik niet overtuigd en ben ik doodsbang voor de dood.
    Toen ik mijn vader zag sterven, was ik 29. Toen viel een enorme rust over mij. Ik was plots niet bang meer voor de dood. Het leek zo eenvoudig en zo sereen. Sterven en dood zijn w as een fluitje van een cent. Er was niks om bang voor te zijn. Dat was toen. Nu ben ik weer bang. Bang voor het niets. Het niets vind ik bij leven ook al niets. Er moet altijd iets zijn voor mij.
    Ik hoop te vinden dat er iets is, net als iedereen, maar ik zoek het niet in het geloof.

    Liked by 1 persoon

  5. Mooi vraagstuk, de dood, het rouwen ik geloof niet dat het op wat voor manier makkelijker kan zijn door zoiets als geloven op wat voor manier dan ook. Toch helpt het wel te weten, te voelen, te ontdekken dat er meer is…maar makkelijker wordt het voor mij niet. Fijn je schrijven en het meelezen 💙🙏🏼

    Liked by 1 persoon

  6. vanmorgen een prachtige blog gelezen van Mooi leven bij de Gans
    hier is de link te vinden

    http://mooileven.org/over-spiritualiteit-en-een-antwoord-op-een-vraag/

    lieve Marije, ik dank je voor deze mooie blog !

    wanneer je een teken vraagt – maak je onbewust al contact met de zielenenergie – ze ‘je dierbare overledenen’ geven een teken alleen niet in de tijd die wij beleven…

    oh ja ik kan hier precies nog veel over vertellen…

    Like

  7. Ik heb dikwijls gedacht, was ik maar gelovig, ik zou het een plaats kunnen geven, het verdriet.
    Ik begreep ineens hoe het kwam dat mensen na het overlijden van een dierbare gelovig werden.
    In onze cultuur wordt er te weinig aandacht gegeven aan de dood. We worden opgevoed zonder te weten wat het teweeg brengt als we iemand verliezen. In Oude culturen is er aandacht voor leven en dood.
    Ik deed er 4 jaar over om het een beetje te kunnen plaatsen, het overlijden van mijn ex-man. Een van mijn kinderen is al jaren in begeleiding.
    In onze maatschappij is er ondertussen een enorm aanbod aan rouwverwerkingsgroepen en begeleiding bij rouw.
    Dit alles omdat we allen zoekenden zijn als we ermee geconfronteerd worden.

    Liked by 1 persoon

  8. Ik ben er van overtuigd dat er na de dood niets meer is.Heb al zoveel mensen weten sterven en zelf ben ik niet bang voor de dood.Mijn moeder is in mijn armen , heel rustig gestorven. Het verdriet verwerken is iets helemaal anders maar mooie herinneringen helpen de pijn dragen

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s