een goede vraag 2

ik heb met veel interesse jullie feedback gelezen op deze topic

esthercuyvers.wordpress.com/2017/10/03/goede-vraag/

persoonlijk ben ik heel intens bezig geweest met rouwen – het verwerkingsproces – het afgelopen jaar. ik heb me zelf ook persoonlijk afgevraagd wat ik had gedaan als ik ‘niet spiritueel’ aangelegd was.

opzoek gaan en geloven in ‘het hogere’ van een geloof is voor mij ook ‘niets’. niets dat me kan overtuigen om in te geloven om het rouwen en verwerken dragelijker te maken. een houvast is alleen een houvast als ik het persoonlijk zelf kan ‘ondervinden’ en er ook iets mee kan ‘doen’. want verwerken en rouwen is echt werken, voelen beleven en verder leven.

dat is iets wat iedereen voor zich doet. wie een gelovende inborst heeft heeft idd een ‘zoethouder’. dat denk ik ook.

de dood is iets wat ons dikwijls overkomt, het einde van het leven. het eindpunt. ja inderdaad als je hoger kan geloven kan het een nieuw begin zijn…

maar het is altijd een fysiek eindpunt.

nu hebben we het over de dood, een gestorven dierbare die we nooit fysiek gaan zien. een mens, een huisdier…

we rouwen en bij rouwen hoort verwerken, en verwerken kost tijd, soms veel tijd en ja soms wel een deel van een leven.

ja er zijn honderden boeken geschreven over verlies, met alles op en aan. wat een geluk! de praatgroepen en bijeenkomsten doen hun werk, wat een geluk!

ook zonder we het weten beginnen we aan verschillende rouwprocessen in ons leven, die gaan dan over veranderingen in het leven. veranderingen vragen een rouwproces, en zo rouwen we veel in ons leven.

persoonlijk ben ik daar echt van verschoten hoeveel we een rouwproces in ons leven op ons bord krijgen.

maar de dood is echt heel aangrijpend, het pakt je bij de keel, knijpt het bloed uit je hart en verlamd je om momenten in het leven.

de kleine boodschappen die je krijgt, en waarin je geloofd dat het boodschappen zijn zijn een ware troost. een herinnering met een plusje.

een pluim een vinder – de boodschappers van de ziel – een vogel dikwijls iets dat ‘uit de lucht komt gevallen – of iets dat ontluikt uit de aarde -.

het is een ware troost, een zoethouder van het hart.

“een kus van boven”*

persoonlijk heb ik nooit de bijbel gelezen, heb ik alleen maar gelezen over rouwen als het onderwerp me ‘bij de keel nam’. vandaag ben ik door zelfonderzoek inderdaad zover dat ik drie dingen hierover kan vertellen op dit moment

  • filosofische – het einde is een deel van het leven, doodsangst hoort bij de emotie van het einde. het mag en het kan gevoeld en beleefd worden
  • het realistische – wanneer je tijd is gekomen is je tijd gekomen, aanvaarden dat dit kan gebeuren op een tijdstip in je leven – ongekend en gekend – is aanvaarden dat het leven eindig is – oud worden is daar een onderdeel van –
  • het spirituele – beleven en bijwerken en beoefenen van je eigen krachten is een meerwaarde in het leven, als je er nood aan hebt, als het een troost mag zijn, als het een zoethouder is voor je hart…

iets wat me dikwijls treft als ik boeken lees en verhalen hoor over rouwen, verwerken, en herdenken zijn de zinnen – het is voorbij, en daarmee moeten we het doen – soms voel ik een nabijheid – en ja hoor het vragen naar ‘tekens’ en dan – een ontmoeting hebben met een pluim, een vogel een vlinder – doen veel voor een mens.

dat op zich is het allerbelangrijkste voor ons als levende die de dierbare herinnerd.

natuurlijk kan ik er persoonlijk niet omheen dat ik van nature meer aanvoel, meer zie en meer beleef elke dag. ik heb dit gewoon meegekregen (ja als kind had ik daar last van, want als je dit van nature hebt heb je een hele weg af te leggen om te weten dat je ‘boodschapper bent, en hoe je daarmee moet omgaan…) ik beleef het rouwen en de dood anders. toch blijft het emotioneel en lichamelijk rouwproces hier in het aardse helemaal zoals bij u en ik, want een rouwproces verloopt in fase’s, meetbaar voor psychologen en zeer herkenbaar in gedrag en uitingen.

dat is geen geloof. dat is menselijk. meetbaar, herkenbaar en zicht en hoorbaar.

de verwerking blijft heel persoonlijk, dat wel.

natuurlijk heb ik nog een vraag die op mijn lippen ligt

ga jij hulp zoeken bij het verwerken van een levensgebeurtenis?

zo ja

welke hulp zoek je op?

natuurlijk ben ik weer heel benieuwd welke feedback ik krijg op deze vraag.

rose-301406_960_720

volgende week ga ik alles van deze twee blogs in een ‘verslag gieten’, om weer door te bloggen.

* een uitspraak van Marije van Mooi leven by De gans.

Noot:

ik heb een aankomende herdenkingsverjaardag dit jaar. dit jaar in december is het 20 jaar geleden dat ik een zwaar auto ongeval kreeg.

zelf heb ik toen gezien waar ik zat in de auto onder mezelf…

later in het leven heb ik zoals vele moeders verlies meegemaakt en zoals vele onder ons dierbare verloren

volgend weekend (13/10) ga ik een heel weekend werken rond rouw en rouwen, verwerken en levensvragen. oefeningen, wandelingen en herdenken.

nu naar aanleiding van omstandigheden en een paar goede vragen kijk ik, lees ik en beleef ik persoonlijk zeer geboeid met dit onderwerp ‘verwerken, rouwen en doodgaan’

op mijn eigenste holistische blik op het leven!

welkom op deze blog. laat zeker een feedback na, waarvoor heel veel dank!

7 reacties op ‘een goede vraag 2

  1. Op mijn pad weet ik dat er geen einde is en dat maakt het rouwen iets makkelijker.

    Ik zelf zal niet snel hulp zoeken ik ga wel er met de nodige mensen over praten en zo krijg je ik de inzichten van het gebeuren dat in het leven gebeurd.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

  2. Het leven is ‘rouw’ en dan ook in de betekenis van ‘rauw’. Het is een doorlopende cyclus van afscheid nemen en weer nieuwe gebeurtenissen en personen/dieren aanvaarden. Buiten dat het afscheid nemen is en dat de nieuwe ruimte opgevuld wordt (hoe vaak lees je niet dat grootvader sterft en achterkleinkind geboren wordt) blijkt telkens weer dat iets of iemand echt onvervangbaar is. Alles heeft zijn of haar eigen betekenis in je leven en geeft jou op je weg iets mee. Dat houdt ook een continue rouwproces op gang. Klein en groot. Intens of juist heel makkelijk te aanvaarden. Soms zelfs enorme opluchting.
    Totdat ook jouw weg ten einde is. Hoe dat verder gaat…. ik ben zo benieuwd, maar wil het nu nog niet weten.
    Voor rouw zoek ik geen hulp. Dat is zo persoonlijk. Maar natuurlijk zoek je wel steun. Mensen die om je heen staan, die de overledene hebben gekend, waarmee je samen huilen en lachen kunt.
    Succes met deze logweg. Ik vind hem prachtig lieverd. xxx

    Liked by 1 persoon

  3. Marije verwoordt precies wat ik ook wou zeggen. Ik zoek geen hulp, want niemand kan mij daarin helpen. Dat moet ik zelf doen. Maar ik zoek wel steun. Steun bij anderen die door hetzelfde gaan of zijn gegaan. Dat op zich is een enorme hulp. Dus in die zin is steun zoeken een vorm van hulp zoeken.

    Liked by 2 people

    1. ik zoek ook geen hulp, straf dat ik dan die vraag stel eigenlijk… wel steun, al ben ik zelf iemand die niet zo snel gaat vertellen over dit onderwerp… – nu gaat het er wel van komen – ja spannend steun – hulp – van iemand anders krijgen…

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s