“daar waar het hart de ziel raakt”

opgedroogde tranen voel ik op mijn gezicht. zo ben ik gisteren nacht in slaap gevallen.

het eerste wat ik las was ‘…. is hooggevoelig’

ik kon me er meteen iets bij voorstellen, geen enkel probleem. we gingen verder de Gauss curve kwam boven, de uitleg van een iets andere test curve vooraan de curve rode kinderen meisjes en jongens 10 procent bovenaan in het rood Klinisch geschreven, net voor de grijze zone.

gausscurve

die grijze zone die ken ik, daar vertoefde ik al heel mijn leven in, mijn leven vanaf het moment dat ik de dorpel en deur van mijn eerste klasje binnenstapte.

ga ik ‘vallen’ naar de ene kant – klinische – of naar de andere kant – het begin van ‘normaal’? 

het is maar hoe je het toen kon bekijken, ik kan het in die tijdsgeest van half de jaren 70 wel begrijpen, toen was er nog geen spraken in het plaatselijk PMS over HSP en ASS.

ik was een ‘kantelaar’ die of wel naar het ‘normale’ op de Gauss curve of naar het klinische kon kantelen. ik was al een volleerde kantelaar in de 2 de kleuterklas. de hele 1ste kleuterklas heb ik duimend doorgebracht achter de ‘poppenkast’ om de poppenkast van daarbuiten te observeren.

wat moest ik in godsnaam aanvangen om ooit een comunicatief sociaal vaardig meisje te worden?

juist ja observeren, bestuderen, verstandelijk uitproberen. de poppenkast van de onuitgesproken sociale regels leren.

wanneer lach je als er geen plezier is? waarom geef je een hand? wat doe je als iemand weent? waarom luister je als het voor jou niet duidelijk is waarvoor je moet luisteren? …?…?….?

in die eerste dagen van de kleuterklas ben ik begonnen aan mijn levenslange studie van het ‘on uit gesproken sociaal communicatief gedrag‘. ik moet zeggen met de lichaamstaal had ik het minste moeilijkheden, het werd pas zeer verwarrend wanneer de lichaamstaal iets liet zien dat niet overeen kwam met wat er op volgde.

ook dat moest ik leren!

door al dat leren wat andere gewoon kunnen – toch de rest van die 1 op 100 – kon ik natuurlijk in de laatste kleuterklas niet meer ‘volgen’ zoals de Gauss curve van 5 jarige normaal moet evolueren. ik moest zoveel leren, begrijpen en verstandelijk toepassen, elke seconde van de dag !!!

toen is mijn kanteling gebeurd die mijn hele leven tot op vandaag heeft bepaald, ik moest nog een jaartje LEREN SPELEN ! ja hoor dat vertelde ‘ze’ tegen mij. toen heb ik innerlijk een stap gemaakt – wat voor zin heeft het nog om me in te zetten –

als sneeuw voor de zon verdween het vertrouwen van mijn Gauss curve. punten en vooruitgang was er niet, ook al studeerde ik me als kleuter al te pletter… de grote blinde vlek, en bijkomende leermoeilijkheden kwamen al snel naar boven drijven – wiskunde – wtfck, ik moet het zien, laat het mij alstublieft zien! anders kan ik het niet begrijpen!

toen de meester zich begon te frustreren toen hij doorhad dat hij het stap voor stap uitlegde in wel kon volgen en vanaf het moment ik het zelf moest doen er niets van kwam, voelde ik zijn boosheid, rook ik zijn zweet, voelde ik dat hij zich ‘geen raad wist’ met mij.

elke dag van het eerste leerjaar ben ik bezig geweest met bestuderen wat de leerkracht deed en hoe ik erop kon en moest reageren…

kan er mij ook iemand zeggen waarom ik dt moet schrijven, ik kan het niet zien, horen, voelen, proeven… hoe ik ook mijn best deed, het gewoon aannemen van iets dat voor mij niet echt klopte, want alles moest kloppen voor ik het ging toepassen, is nogal op zijn zachts gezegd tijdrovend in het onderwijs.

als snel kantelde ik helemaal naar het – naar het klinische – op alle vlak ! op mijn 4 leerjaar was ik zo moe, dat ik definitief besloot om gewoon te volgen, ook al voelde, rook, proefde, en zag ik dat het voor mij niet klopte. ik was moe en zeer zeer volgzaam, braaf stil en – wat moeten we nu toch met u -.

bijlessen kreeg ik thuis uit de boekjes van het ‘bijzonder onderwijs’. de tekeningen die er in stonden spraken me wel aan… de toon was gezet…

het water waarin ik in begon te zwemmen op enkelvoet hoogte, ik ploeterde verder al wenste ik liever te zwemmen in het diep, ik had dit al zo dikwijls geobserveerd, laat mij verder zwemmen !!!

klinisch, net op het randje. ik nam een grote rugzak en stak daarin wat ik goed kon maar niemand naar vroeg, later werd mijn zolder, mijn tussenverdieping, mijn benedenverdieping volgezet met wat ik goed kon en nauwelijks aangesproken werd.

ik liep gebukt, mijn rug ging eraan tijdens het voorlaatste jaar van mijn opleiding van Publiciteit en creatieve ambachten. mijn gezondheid een zorg. als schilder allergisch worden voor verf, zo erg dat de ogen zo opzwollen dat ik niet meer kon kijken, niet zo praktisch, niet…

natuurlijk zag ik gisteren nacht mijn leven voor mijn ogen passeren, ik luisterde gisteren goed naar de mijnheer van de Kronkel. het was iets te herkenbaar wat hij vertelde vanuit testen die niet van mij zijn afgenomen.

ze hangen er nog mijn opgedroogde tranen, het is een begin, een hergeboorte gaat het zeker zijn, ik kan eindelijk mijn zolder, mijn tussenverdieping, mijn benedenverdieping gaan uitpakken en hoe dat weet ik nu al!

straks komt Sander terug, en later ga ik cursussen volgen, om dat wat uitgepakt is te leren communiceren naar de 1 op 100 en al de andere die ik kan helpen.

want laat ons nu eerlijk zijn,

ik kan heel goed de ongeschreven regels van sociaal gedrag van de mens beschrijven, en bewoorden, en invoelen, in one liners, net dat waar u gewoon in mee draaide en misschien problemen mee heeft, kan ik benoemen !

ik heb ASS !

en heb me gespecialiseerd in sociaal gedrag en het communicatief systeem van het sociaal gedrag van de mensheid. een heel bijzondere taal !!!

en nu de douche in, mijn tranen afspoelen…

“daar waar het hart de ziel raakt”

en verder wil ik graag als ASS vrouw, mama en echtgenoot verder schrijven gewoon zoals ik leef en beleef…

vintage-portrait-1995758_960_720

_________________________________________________________________________________________

http://www.anneliesspek.nl/Autisme%20bij%20vrouwen.pdf

 

 

16 reacties op ‘“daar waar het hart de ziel raakt”

    1. lieve Anna, eigenlijk is het een opluchting, een grote opluchting – zo eentje die je weer laat ademen – maar ook traantjes los laat! misschien had ik er dit ook moeten bij schrijven! veel liefs Esther

      Like

  1. Wat ik vooral lees is het onvermogen van heel veel anderen om in te zien dat je anders kunt voelen of waarnemen dan de ‘gemiddelde mens’ en de daardoor onstane eenzaamheid, met het onbegrepen voelen van het kind. Wat vreselijk verdrietig!
    Als een door de omgeving verwachte reactie uitblijft wordt het kind in kwestie bijna ‘veroordeeld’ totdat het een diagnose heeft waardoor de buitenwereld weer een verwachting kan koesteren waardoor zij een bepaalde mate van begrip kan opbrengen.
    Ik ben blij dat je antwoorden hebt gekregen. En ik hoop dat je hierdoor rust krijgt in je hoofd, een evenwicht. Zodat jij kunt zijn wie je bent en je niet in een keurslijf wordt geduwd wat moet voldoen aan de verwachtingen buitenwereld. Jij bent mooie jij. Ik kus de sporen van je tranen weg en geef je een dikke knuffel ❤❤❤

    Liked by 1 persoon

  2. Als ik zo’n gauss curve zie, dan ik wel huilen in jou plek. Het geeft me een vies gevoel. Alsof statistiek weergeeft wie jij bent! Een mens valt niet te vertalen in een grafiekske. Geloof vooral in jezelf! Leer jezelf kennen door de sociale contacten die aangaat… met iedereen! Dus ook met wie je goed kan opschieten. Laat die goede sociale interacties doorwegen voor jezelf. Het zal je rust geven. Denk maar niet meer aan dat klinische beeld. Dat heeft geen enkel nut meer nu. Ik wens je veel succes met je verdere schrijfsels!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s