Deadline

vandaag was het grote opruimdag, tussen de kleren, de lakens en de rest van de kleerkast en zo…

ik heb welgeteld 8 grote zakken draagbaar kunnen vullen voor de school van onze zoon. mijn bijdrage geleverd dus.

maar het ging niet over één nacht ijs.

mijn wederhelft zag de grote opruimactie van mij ‘niet echt zitten’, hij is zelfs nog gehecht aan de broeken en de truien van meer dan 20 jaar gelden, die al jaren in zijn kast bleven liggen en niet gebruikt werden. herinneringen die niet weg mogen, ook al zijn ze uit vorm en verschrikkelijk ouderwets.

dus een ruzie over herinneringen, niet over kleren…

straf straf straf…

en toch, ik heb in totaal 3 rondes gedaan door de kast, met als eerste vraag

  • wat heb je in het afgelopen jaar niet aangedaan

de twee ronde

  • wat heb je in de afgelopen 2 jaar niet aangedaan

de derde ronde

  • wat heb je in geen 10 jaar meer aangedaan

op deze derde vraag dacht ik geen antwoord te vinden in de kast, maar toch langs mijn wederhelft kant dus wel – tot mijn grote verbazing ook kleding van zijn vader* dat hij binnen heeft gemokkeld zonder mijn medeweten…

in mijn kast was het een reeks van verschillende maten, van zeer groot naar smal. het smalle er helemaal uit gehaald, alleen de maat na de maat die ik nu heb ik gehouden als het draagbaar is in het volgend jaar, de maat daarboven weg…

en ja hoor ik heb mijn ‘pracht stukken’ niet gespaard, dju toch wel wat met spijt in het hart soms…

All-focus

maar dat is het hé, loslaten wat niet meer van ‘tel’ is.

toen ik mijn auto vol stak met de zakken en naar de school reed heb ik toch wel een soort ‘op pep praatje’ gehouden, om toch er van overtuigd te blijven wat ik deed juist is en was.

bij het gooien van de zakken op de ‘hoop’ heb ik bij elke zak een ‘afscheid & bedankje’  mee gegooid.

ik lachte nadien, het was alleen maar wat van ‘ons’ was dat nu op die hoop ligt, niets van onze zoon, dat is in goed handen en gaat verder gedragen worden door een toekomstig ventje dat nog geboren moet worden!

joepie, dat doet toch nog plezier.

altijd, als de duurste stukken – sommige kan ik nu niet meer betalen – een tweede leven krijgen, dan ben ik toch nog blij…

maar goed zo is het leven, loslaten, afscheid nemen & verder gaan…

weer een serieuze levensles gekregen, less is more !

en neen maak je maar geen zorgen, ik ga niet meteen mijn kast bijvullen met nieuws, ik heb genoeg, gewoon genoeg.

4fe3071b26d118505c25f04873cd4a32

8 reacties op ‘Deadline

    1. ik merk toch dat ik veel minder moeite heb van iets dat ‘niet zo intiem bruikbaar is geweest’…. een tafel stoelen, fruitpers en die dingen die gaan veel beter buiten dan kleding… dat weet ik nu ook weer, wat een geluk ! en ja het is zen in je hoofd…

      Liked by 1 persoon

      1. Dat begrijp ik. Van bepaalde kleding kan ik ook geen afscheid nemen. Er hangt een lederen jasje van dertig jaar oud in mijn kast. Ik draag het nooit, maar het mag niet weg. Ik kan het niet…

        Liked by 1 persoon

  1. ha die Esther , komt bekend voor , al was het dan niet met kleding
    mijn vader en broer konden nooit afscheid nemen van zeg het kleinste stukje hout of wat dan ook , zeg ik gooi toch weg , wat kan je daar nog mee , vast antwoordt , je weet maar nooit
    30 jaren later kwam ik het nog tegen , maar zij waren er niet meer bij , dus weg er mee 🙂
    dat ruimt echt op
    fijne avond groet

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s