soms vraagt een mens zich af

waar je die positiviteit altijd vandaan laat komen, soms is het gewoon f*ck nieuws…

en toch, ik ben getraind in positief denken, we gaan gewoon door met positief denken, waarom ook niet?

toch ben ik ook realistisch geworden, daarnet lag ik daar met een dokter die de echo nam gewoon vrolijk een zeer realistisch gesprek te voeren over de ‘het chronisch gedrag van het endometriose weefsel ‘

het kruip waar het wil en het gaat evolueren zoals het wil. groeien in een cyste van chocolade, “gewoon, het nemen zoals het is hé mevrouw”

straf zei ik, ik kan veel doen voor mijn lichaam, mijn geest en mijn bewustzijn, zei ik, maar endometriose doet ook zijn ding, heel eenvoudig gewoon groeien…

de basis van vele ziektes hé mevrouw!

ik lachte, en bedankte hem voor zijn wijze raad, het groeit dat staat vast en nu naar het volgende zei ik, hij lachte en zei dat is het leven hé mevrouw 

ja zo ist, niet meer niet minder, we weten het, als het endo is dan zijn we vanaf morgen vertrokken voor een reeks onderzoeken met de vraag – naar waar is de endo gegroeid? –

natuurlijk weet ik ook dat er bij elke ziekte ook een mentale kwestie hoort, hoever sta je in de aanvaarding? want leren aanvaarden is het leven hé, niets meer en niets minder…

wat zegt mijn hart vandaag? het is er stil, ik voel wel woede en roep meermaals innerlijk een dju want ik laat mijn mede huis genoten niet graag verschieten…

het is dikwijls ook hoe je er tegenover gaat staan, straks zit ik voor de gynaecoloog die me zeker met verbaasde ogen gaat aankijken en zegt – we hebben ofwel een bloedcyste van uit de operatie en die verdwijnt vanzelf of we hebben endometriose in ons beeld –

we gaan zien, ik wacht af en ja ik ben een beetje verdoofd omdat ook de dokter daarnet endometriose vermoed, maar heel duidelijk was, ik ben geen gynaecoloog !

ik heb vannacht niet goed geslapen eigenlijk, had het maar en gaat het maar met een doosje antibiotica opgelost kunnen worden?!

we gaan ons best doen, dat staat vast, realistisch en positief !

hop hop ju ju paard…

” het hart vult de spiegel van de ziel, het lichaam vult de spiegel met éénheid”

20526041_10154879464404537_5198895917893371848_n (1)

 

19 reacties op ‘soms vraagt een mens zich af

  1. Wil men het allemaal kunnen plaatsen moet het binnenkomen en moet men het verwerken. Ongeacht wat ze aan diagnose stellen. Je kan pas positief gaan denken en zo je lichaam sterk maken dat je kan zeggen ik aanvaard het ik moet er doorheen.
    Niet alles is zomaar even op te lossen met medicatie of dergelijke en dan komt men bij een operatie uit. Maar hoe rustiger je daar naar toe leeft hoe beter.
    Sterkte

    Aum Shanthi

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s