het schild

gisteren ging het op de radio over de zanger van Buurman.

ik heb deze uitzending maar in instap en rijdende momenten gehoord maar bepaalde dingen zijn me wel opgevallen.

hij heeft in zijn schoolcarrière toch wel wat strubbelingen gehad, waaronder pesten…

https://radio1.be/mijn-schooltijd-werd-ik-een-aantal-keer-elkaar-geslagen-door-pesters

ik herkende mezelf helaas, ik ben heel mijn schoolcarriere danig getest op mijn gevoelige zenuwen en gevoelige snaren.  ja in het middelbaar achter de buitenpoorten van de school ook wel eens een gevecht…

toen ik in nog tiener moest worden heeft er in mij iets bijzonders plaatsgevonden, ik ‘nam’ mezelf  ‘uit’ mezelf als ik echt niet meer wist waar kruipen, staan kon soms nog net, de knikkende knieën kon ik onder controle houden.

het ‘uit’ mezelf halen was mijn aangeleerde strategie om dat wat toen nog een stipje zelfvertrouwen heet te blijven houden. dikwijls heb ik gebeden om me in de aarde te laten zakken, gewoon even de aarde in…

natuurlijk gaat dat niet, en natuurlijk trok ik die pesters aan, ik gaf boterhammetjes aan kindjes waarvan ik zag dat ze geen eten bij zich hadden. stiekem bleef ik dat doen, ik was al vanaf de eerste kleuterklas een kind van stilte, achteraan in de klas…

ik bleef de wereld maar observeren, ik kon er niet uitkomen wat ik ervan moest denken.

dat is dus niet alleen bij mij, er zijn er zovele, en toen is nu zeker niet meer…

als ik toen had meegemaakt wat sommige kinderen nu meemaken, dan, ja dan, ja ik ga het hier niet beschrijven…

maar ik weet wel toen was er geen campagne ‘tegen pesten’, de leerkrachten zagen er toen geen ‘graten’ in. ik was gewoon ‘dom’, dus het was een normale reactie van andere kinderen tegenover mezelf.

en ja zoals de zanger zegt, toen was er nog geen dyscalculie en geen dyslextie en heel soms ging het op een studiedag eens over ‘anders denkende kinderen die traag evolueren’

er is enorm veel veranderd heel veel, waarvoor enorm veel dank !

maar kinderen kunnen heel hard zijn voor andere…

zo ist, en zo ist altijd geweest.

onze zoon gaat niet graag meer naar het school deze periode. hij is aan het oefenen om in de musical te dansen. de zoveelste oefening is hem dikwijls te veel. gisteren mocht hij nog eens dansen – nu was het plezant mama we hebben voor de alle kleuters mogen dansen – en wij hoeven niet meer te gaan kijken we krijgen elke avond een stukje van de dans te zien.

ik vroeg gisteren even verder, elke dag stel ik die vraag – met wie heb je gespeeld vandaag?

‘ik speel dikwijls alleen mama! ‘

ja ja ja…

het is nu wel zo, ze zitten midden in – jij bent mijn vriendje en jij nu ineens niet meer – zo ist gewoon om deze leeftijd net voor het eerste leerjaar.

voor mij als mama is het wel een gevoelig onderwerp, hmmm ik zeg niets, ik wacht ook af, maar ben wel alert. we hebben allebei een inborst die op elkaar lijkt. een andere gevoelswereld – mama ik mocht niet huilen in school omdat ik al een grote jongen ben, hoe komt dat? –

ja hier thuis hebben we samen een iets andere benadering… dat werkt het beste.

op school is school, daar moeten ze ook door, ze leren daar heel veel, laat ze maar doen!

maar ‘mama’ heeft een gevoelig schild, ook een schildklier die dan te traag is – zoals nu – en dan te hyper is …

ik leg nu wel een link, ik ben niet voor niets op mijn hoede om het algemeen welzijn van onze zoon in school. naar school gaan voor een sensitief kind is gaan werken voor een volwassen.

ik herinner me het nog.

het is ook niet voor niets dat ik en hem nu weer een heel intense ‘band’ hebben. net iets anders dan bij de doorsnee ouder hoor ik rondom me.

hij gaat niet graag naar school, hij is hyper actief als hij thuis komt, hij heeft zijn cocon nodig, knuffels wil hij krijgen op commando, net wanneer ik de kip wil braden…

mama leert weer vliegen dezer tijden…

ik zie hem doodgraag, ik observeer hem achter de hoek van de school als niemand dat ziet, en merk dat hij inderdaad alleen in zijn eigen cocon rondloopt.

voor hem niet zo erg hoor, soms zal hij het echt nodig hebben, maar het is wel nieuw hier in huis…

het is een spiegel, een spiegel van formaat voor de mama, en eigenlijk trek ik mezelf nu terug in mijn schild, de schild van mijn schildklier, traag maar gestaag…

ik weet niet wat ik moet doen, of zelfs dat ik überhaupt iets moet doen.

voor mezelf wel, vandaag voel ik ook koorts op komen, ik ga even beter kijken, en niet mezelf te ver drijven…

alles gaat over natuurlijk…

hij en ik zijn weer toe aan de volgende ontwikkeling waar we samen door gaan..

zo ist gewoon…

https://www.kieskleurtegenpesten.be/

df0793fad5ad4d823b6ae746590555af

 

21 reacties op ‘het schild

  1. pff wat een tekst. Pff in de goede zin van het woord. Pesten het is het ergste dat iemand kan overkomen. En ik weet nog toen ik in de schoolbanken zat dat ze zegde wees sterk en het houd op. En toen was dat vaak ook zo maar nu gaat het verder dan de schoolpoort of het werk.
    Een schild je titel is het juiste woord maar soms kan het schild voor de persoon ook zelf te zwaar worden. Praten erover aandacht aangeven en een luistert oor hebben is het belangrijkste. Wetende dat de persoon weet waar hij/zij terecht kan zonder dat men een oordeel of een veroordeel heeft.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

    1. dankjewel shivatje !
      zonder oordeel en veroordeel is oh lala zo belangrijk !
      ik heb zoveel hoop dat alle mensen die gepest worden en gepest zijn gaan praten.
      vooral de kwetsbare groep, lagere school kinderen en vooral vooral de tieners in het midden van hun identiteitsontwikkeling…
      wees sterk en dan gaat het over, eigenlijk klopt het helemaal, nu heb je er hulp voor nodig want het gaat dag en nacht door als je pech hebt…

      Namasté Shivatje

      Liked by 1 persoon

  2. Daarom is het vaak heel moeilijk om te stoppen of het te laten stoppen. En zeg maar eens tegen iemand die gepest wordt je mag niet op de pc of je gsm. Dat kan je ook niet maken. Nee nu gebruiken ze alle middelen, om door te gaan met pesten.
    De doelgroep die je bespreekt is zeker een belangrijke maar vergeet niet dat ook op een werkvloer gepest wordt tot in de ergste zin van het woord.
    Volwassenen kennen er ook wat van.
    En probeer maar eens als volwassene te zeggen ik wordt gepest. De krijg je in een oogopslag een lach want dat kan toch niet.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

      1. Het is onbegrijpelijk… Ik denk dat pesters heel onzeker zijn over zichzelf en het nodig hebben om anderen schrik aan te jagen omdat ze zelf zo bang zijn. Ik heb er geen andere verklaring voor…

        Liked by 2 people

      2. Wat we soms ook niet mogen vergeten dat het kind opgroeit in een niet zo goed gezin. En vanuit daar zijn frustratie en macht op een ander persoon gaat afreageren.

        Aum Shanthi

        Liked by 1 persoon

      3. oh ja het ‘kopieër ‘ gedrag…
        of het missen van structuur, normen en waarden binnen het gezin en omgeving, het plagen dat uitdraait op pesten…
        de ouders zijn nog altijd ‘het beste voorbeeld’ natuurlijk.
        en helaas, in pesten zijn er twee slachtoffers, zo heb ik het geleerd in twee assertiviteitstrainingen.
        alle twee een andere aanpak nodig om het in te zien en het te verwerken.

        Like

  3. Dat klopt en men met proberen te weten te komen voor wat de pester pest en de gepest zich zo laat doen. Vaak heeft het een achterliggende achtergrond en eens dat te weten kan men ermee aan het werk.
    Assertief zijn kan men overal gebruiken en vaak hebben mensen een angst om zich assertief op te stellen. Dat zie ik ook vaak op een werkvloer of in bepaalde vergaderingen.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

    1. het zijn vaak spiegels voor elkaar natuurlijk. ook als het om ‘masker assertiviteit’ gaat (een alter ego) hebben ze veel invloed op elkaar. diegene die pester is die heeft te leren van het slachtoffer van hem/zij. en visa versa. een rollenspel door deskundige ondersteund is zo een opener voor beide partijen. natuurlijk is er vooraf al innerlijk werk verricht voor er een rollenspel kan komen.
      en ja hoor de achtergrond is super belangrijk om meteen mee onder de loep te nemen.
      het is meestal schaduwkant werk…

      Liked by 1 persoon

  4. Pesten is een echte pest en nu hebben de pesters meer mogelijkheden dan vroeger maar een aandachtige juf weet de 1 ste week al wie de pesters zijn en wie gepest wordt.Dadelijk optreden en proberen het uit te pluizen door goed observeren.Niet dadelijk straffen maar ze apart pakken en praten.Straffen komt eerst als het niet opgelost geraakt en zinvolle straf geven.Ik heb het in mijn loopbaan slechts 2 keer tegengekomen dat ik de ouders moest ontbieden om samen tot een oplossing te komen.Gepeste kinderen aanmoedigen zod

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s