mijn vader was mee…

mijn vader is meegegaan gisteren!

en blij dat hij was achteraf…

heel de familie die dicht bij staan ‘geloven’ de diagnose niet van mijn zoon (van mij wel, heel herkenbaar zei mijn moeder die mee was bij mijn diagnose bespreking)

gisteren op het programma – bespreking schoolkeuze – voor onze zoon…

heel intens gesprek voor mij van anderhalf uur…

een bijzondere tijd waarin de brainblocks werden bovengehaald om ‘te laten zien dat je een autistische manier van denken en voelen niet kan zien aan de buitenkant (en dat het blokjesbrein van een autistisch iemand niet hetzelfde is als van een ‘gewoon’ iemand…)

het was voor mijn vader een heel goede tijd, ja hij herkende het en kan het sinds gisteren ook verstaan hoe het brein van een autistisch iemand werkt – waaronder zijn dochter en kleinzoon.

hij zei me in de auto, aan onze zoon zie je niets, maar bij jou zagen we wel dat ‘er iets niet klopte’ …

ja dat is zo – ik ben totaal anders ASS’er dan mijn zoon…

en toch her-, en erkenning bij mijn ouders voor ons beide…

ik ben er stil van, heel stil van…

ik heb deze nacht niet veel geslapen, dat is een feit, ik stond deze morgen op voor de vogels gingen zingen en mijmerde een beetje over gisteren, en plots – het leek uit het niets – een oplossing, ik ga voor het specialisten werk – een autiklasje –

ik ben er een beetje door verrast omdat dit iets is wat ik al heel lang aanvoel, maar niet durfde te voelen, laat staan uit te spreken!

maar zeg nu zelf – als ik antwoord op de vragen die me door verschillende professionals als zijn gevraag – heb jij niet veel problemen gehad op school? – dan kan ik zeggen in deze 44 heb ik niet anders geweten! ik ben eraan gewoon geraakt, en het verbaasd me nog dagelijks dat mensen vertellen dat ze ‘gewoon naar school gingen en een diploma hebben gehaald –

ook ik heb een diploma, maar het was een struggle for life ! zoals wel voor mij ALS voor mijn ouders, ik ben hun enig kind, stel je eens voor…

ze zijn toen 40 jaar in de tijd, ook zeker niet de enige geweest, daar ben ik wel heel zeker van, de tijden van toen waren toen zoals het ging, nu is het anders…

Pano maakte het weer eens duidelijk wat ik al maanden hoor van de juffen en de zorgleerkracht en sinds heel kort ook het zorgteam.

en weet je wat, ik kies nu voor de specialisten in hun vak, en ga de juf of de meester niet te erg laten verkleuren als een kameleon in hun diverse klas met pareltjes van ‘zorgkinderen’.

ik kies voor een autiklasje!

ik heb het op HA ASS gepost vandaag

Pano gezien?

het ging over de diversiteit in de klas…
stel je nu eens voor dat je daar als ASS kind in zit, met extra uren begeleiding en extra zorgmaatregelen… en dan is de juf/ meester een kameleon die alles moet managen.

ik persoonlijk als ASS mama van een prachtige zoon kiest voor het specialisten werk, de mensen die weten waar ze mee bezig zijn, altijd…

eerlijk, ik heb veel vertrouwen in de specialisten in dit Vlaanderen, ik ken er nu een paar en het is echt specialisten werk, ik kan me geen andere school bedenken dan daar waar specialisten zitten – zelfs voor een milde vorm van ASS !

dan is pas onze persoonlijke ‘investering’ zinvol en behapbaar !

https://www.een.be/pano

we komen er dichter bij door professioneel advies en coaching wat zinvol is, met zeer goede specialisten bespreken we al meer dan een jaar wat en hoe !

autisme is zo verschillend en steeds zijn we in evolutie.

wat het voor ons anders maakt, ik als opvoeder ben ook autistisch ! de manier van ordenen en opvoeden is heel anders in mijn brein…

en dat maakt dat de ondersteuning ook anders gaat verlopen en dan kies ik voor specialisten, die autisme kennen – erkennen en herkennen.

begrip voor hoe je hersenen werken en je gevoel verstaan is de essentie voor geluk!

nu hebben we dat na veel energie kunnen bereiken in de school, maar de volgende investering is toch die naar welzijn en geluk…

nature-670025_960_720

 

4 reacties op ‘mijn vader was mee…

  1. Nu hebben ze een naam erop gekleefd en willen de jongeren helpen en steunen waar ze kunnen. Toch loop je als ouder vaak tegen hoge bergen om het juiste voor je kind te kiezen of te kunnen geven.
    En zoals je schrijft ook hierbij zijn heel wat verschillen. Waar een leraar/lerares geen kennis van heeft. Daar komen vaak al de problemen. Zowel bij het kind als in de klas. En naar de ouders toe.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

    1. ineens zit je in een wereld van zorgleerkrachten, zorgteams, subsidie aanvragen en extra uren, persoonsbudget aanvragen, wachtlijsten, uren onderweg zijn om ‘inzichten te krijgen en te leren’ hoe je ASS beter kan begrijpen, en zo verder…
      en dat is nog maar voor 1 kind en een mama, laat staan dat je als leerkracht voor een diverse klas staat, je moet moedig zijn een goede kijk op de ‘dingen’ hebben en veel heel veel liefde voor het vak hebben….
      het is voor iedereen een zoektocht, altijd met een naam erop gekleefd…

      Liked by 1 persoon

  2. En spijtig genoeg draag je het altijd bij je en wordt je er dagelijks mee geconfronteerd.
    In het begin het zoeken het aanvragen van formulieren en dergelijke.
    De school en noem maar op.
    Dan wordt je ouder en moet je er nog mee leren omgaan, en hopen dat men aanvaard wordt.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s