het telefoongesprek

reparatie-huawei-y6-newphonerepair_1

gisteren kreeg ik telefoon,

2 en half uur, terwijl mijn man het gras afreed, onze zoon tekeningen liet zien, en aandacht vroeg omdat hij niet tegen het geluid kon, en ik met het eten bezig was.

en dan nog in een onderwerp – kansen die zouden gemist worden in het BO voor onze zoon –

ik heb spijt van die telefoon, ik heb er echt spijt van, ik ben blijven luisteren, ook al had ik andere dingen aan mijn hoofd en in mijn handen, maar ik weet dat mijn volhardende gesprekspartner vol ging houden, want ik had tijdens het gesprek al een aantal keren aangegeven om – straks terug te bellen – maar steeds als ik dat zei voelde ik de moed in mijn schoenen zakken en besliste om gewoon door te gaan…

uiteindelijk hoorde ik wat ik al lang wist, hoe autistische kinderen ontwikkelen in het gewoon onderwijs en in het bijzonder onderwijs.

maar dikwijls hoor ik van mensen die er iets van kennen maar het ‘totaal plaatje’ nog niet dat ze met een aantal – ontwikkelingsstappen geen rekening mee houden – het sociaal emotionele en ontwikkelingsstappen die elk kind meemaakt.

de basis – de psycho – educatie – daar moeten wij als ouders wel mee voor zorgen, maar wij hebben geen invloed op de stress invloeden die in het gewoon onderwijs – gewoon – zijn waarbij een ass kind erdoor wel overprikkeld gaat worden en hoge stress ervaart.

ik kan het misschien wel vertellen, bij sociaal aangepast gedrag ass kinderen zie je niets, merk je pas als ze ‘iets’ laten zien dat ze stress zouden kunnen ervaren hebben, en dan komt het hele zorgteam gewoon te laat!

je moet al een serieuze specialist zijn om bij kinderen met aangepast sociaal gedrag en een normale begaafdheid hun stress beleving goed te kunnen observeren. en geloof me die kaartjes die ze dan mogen gebruiken – een rode kleur naar boven steken als ze het moeilijk hebben – dat werk alleen als ze heel heel bewust zijn van hun innerlijke beleving, en dat is een kind van 6 nog niet echt gegeven…

ik ben kritisch ingesteld, ja en ook overbezorgd op mijn ass manier ben ik bezig met de school van onze zoon al jaren!

ik voel het aan!

een voordeel, maar nu ook een nadeel !

ik krijg voortdurend de opmerking dat – ik mezelf niet moet spiegelen via mijn ervaringen in mijn schooltijd –

in het oogpunt van andere mensen die me niet kennen, ben ik een – zotte mama die zoekt wat ze niet kan krijgen in het onderwijs – wij als ouders moeten daarvoor zorgen!

‘ze spiegelde haar ervaringen op die van haar zoon’

laat dat nu het laatste zijn, ik ben me ervan bewust, ik ben mijn zoon niet !

ik heb gisteren aan de telefoon de hele rit gehad, weeral, en ik ben er vandaag niet goed van.

hoe komt het toch dat mensen die in ‘de onderwijszorg’ zitten toch zo eenduidig reageren op een hulpvraag van een ouder met een ass zoon met een normale begaafdheid.

ik vraag het me af, kennen ze de finesse van ass dan niet?

ja hoor elke ass’er is verschillend, maar laat ons eerlijk zijn er zijn meer raakpunten dan verschillen… anders was het geen ‘ontwikkelingsstoornis’

ik heb gisteren gewoon blijven doorpraten, tot ik totaal out was. zelfs bij een aantal grenzen die ik aangaf, beleefde ik weer dat wat ik gewoon ben, de andere gaat er gewoon – over – ik heb het nochtans duidelijk gezegd – ik ben met het eten bezig – een ander moment zou beter zijn – enz…

maar goed het is mijn les, ik ben het gewoon dat ik wel grenzen aangeef, maar door mijn beperkte gezichtsuitdrukkingen daarbij is het niet zoals een ander een grens aangeeft.

door mijn gevoel van onmacht over de hele situatie – ik moet daar een onderzoek over doen -wat is haar intentie en wat is de bedoeling, wat is mijn doel en wat is de verwachting naar mij toe, en zo verder – dat vraagt tegelijkertijd een actie van mijn brein en gisteren was dat niet duidelijk, ook omdat ik de andere lichaamstaal niet kan lezen, wat het voor mij extra moeilijk maakt…

en de durf ook he, soms moet het gewoon niet, en dan leg je gewoon in.

ik heb dat al eens gedaan en dat is me toen niet meegevallen, dus ik leer van eerdere momenten. maar het maakt je wel een stuk kwetsbaarder…

en dat is echt iets wat ik nog dikwijls ervaar, die verdomde kwetsbaarheid die me aan het wankelen brengt, en zeker als het onderwerp – moedergevoel – en kinderen opvoeden is –

de telefoon was gisteren de regenwolk die mijn emmer deed vollopen, en nu mijn emmer behoorlijk vol heeft achtergelaten.

het is tevens ook staking, dus onze zoon is thuis, en dus straks naar de speeltuin …

en straks nog naar een ‘uitleg over een ass brein’ omdat mijn man nog steeds niet mee is hoe ass’ers in elkaar zitten…

het is een behoorlijke spannende tijd.

maar gisteren is onze zoon, met mama, papa en mijn moeder naar zijn nieuwe school gaan kijken en hij heeft groen licht gegeven.

dus hij is officieus ingeschreven, op de 31ste mei officieel, in het BO ja wat volgens mij als ass mama een goede basis is om te beginnen.

en ik ga als mama me bijscholen in ass en ontwikkeling, ik ben mezelf dat verschuldigd aan mijn zoon, en mijn omgeving.

ja zo geef ik hem een kans om een evenwichtige volwassenen te worden, die goed weet hoe hij in het leven kan staan met zijn ass vermogen, maar zeker als individu, die verder kan met zijn talenten en verstand in de wereld van morgen.

ik ontneem hem geen kans, om hem niet in het gewoon onderwijs te laten starten!

ik volg mijn hart, en ja ik heb ook ervaring.

maar de vraag die ik heb;

  • hoe zou jij omgaan met een kind die een ass diagnose heeft?

ik ben zeer benieuwd!

 

 

16 reacties op ‘het telefoongesprek

  1. Soms is het van belang voor jezelf om je grens aan te geven.
    Zodat je niet vol komt te lopen maar ook jezelf er niet moeilijk bij voelt.

    Observeren en goed zien wat het beste past.
    Mijn kleinzoon is ook autistisch en als ik deze thuis heb dan kan ik alleen maar zeggen dat het een pracht vent je is. En hij zelf weet hoe hij iets aan moet geven hij is ook maar 6. Maar ik leer ervan.
    Dat nu toch in bepaalde scholen toegepast wordt.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

    1. ja ik moet nu wel zeggen, ik zit echt niet in een goeie periode van mijn leven, het is heftig naar mijn gevoel door de veelheid waarschijnlijk.

      onze zoon kan het eigenlijk ook goed aangeven, alleen in de school merken ze het niet altijd op.
      hier thuis merk ik het als de beste op en ook mijn ouders, ook daar is het veilig en ja ook voorspelbaar, en dat is de beste situatie voor zo’n kinderen.

      weet je dat ik van hem enorm geniet, we hebben geen woorden nodig, we leven en communiceren op gevoel, en we lachen ook heel wat af met zijn scherpzinnigheid en zijn leergierigheid en zijn vragen en een onwaarschijnlijk geheugen…

      dus jullie kleinzoon gaat wel naar een gewone school, ik ben nu echt heel nieuwsgierig geworden …

      en ja hoor ik ben ineens in super focus gekomen een aantal weken geleden, het duurt weer een tijd voor ik weer uit die tunnel kan komen, met veel tijd voor mezelf en de grens opnieuw gaan aangeven.

      Namasté shivatje, dankjewel voor je bericht!

      Liked by 1 persoon

      1. Nee niet naar een gewoon school maar een type9
        Daar doen ze zelfs therapie met paarden prachtig.
        Ik doe therapie met op hem te gaan liggen ook prachtig. 😉 te observeren en geef hem een dvd of zijn treintjes en hij is heel de middag stil.

        Alhoewel wel eens getriggerd wordt en dan ja moet je tot het uiterste gaan.

        Aum Shanthi

        Liked by 1 persoon

      2. dankjewel shivatje, hier heb ik een paar ‘piekvaardigheden’ – zoals jullie met de treintjes – en als hij idd getriggerd is dan heb je alles nodig en moet ja je moet tot het uiterste gaan – mama weet je dat er een satelliet noemt die kosmos heet? – neen schatje, maar de kosmos is de hemel hoor schatje, alle sterren en de maan staan aan de hemel ! ja mama?! in de kosmos ! ja schatje, en is het dan ook ‘de kosmos’ als het aan de andere kant van de wereld de zon schijnt mama?! – zo van die gesprekken, die hebben we regelmatig, over zijn piekinteresse en zijn adhd gedrag hierover en als hij er ‘mee bezig is’.

        deze bijzondere kinderen hebben een trigger nodig, dan zijn ze echt op hun best, maar daar moet je tijd voor maken, om hen ‘een foto’ te laten maken in hun brein, en dan kunnen ze de hele wereld aan!

        als ik je goed begrijp shivatje?
        het kan ook zijn dat ze zich niet zo goed voelen en jullie ‘het volle hoofd’ mee moeten helpen ordenen… dat is ook een ander paar mouwen

        het zijn zeer bijzondere kinderen met een gouden hartje!

        dankjewel voor je verhaal, ik heb er veel aan.

        namasté

        Liked by 1 persoon

      3. Het zijn bijzondere kinderen met heel veel inlevingsvermogen. Ze hebben hun sterke kanten en juist dat is spijtig dat dit vaak niet gezien wordt. Het praten, moet je doen een op een en op zo een moment ook proberen hun aandacht vast te houden. Maar je mag het niet opdringen.
        Ik leer er zoveel van. En wat ik ervan leer kan ik dan weer meegegeven naar anderen toe.
        En ja als je zo een kind moet groot brengen moet je als ouder soms standvastig blijven en over lijken gaan. Je wilt ten slotte het beste voor je kind maar vaak willen anderen niet meewerken of het zien.
        Maar ze hebben allemaal een gave en als men deze kan respecteren dan kan je van deze zo genieten en nog heel wat leren.

        Aum Shanthi

        Liked by 1 persoon

  2. Volgens mij is het prima om je eigen ervaringen in te zetten om het beste voor je kind te willen. Wat jammer dat je je zo onbegrepen voelt. Al die ‘zogenaamde’ deskundigen kunnen van alles roepen… uiteindelijk is het hier toch de ervaring en het gevoel wat telt. Sterkte lieverd en blijf bij jezelf. Xxxx

    Liked by 2 people

  3. Lieve Esther, ik begrijp je grote zorg. Ik kan je alleen helpen met het verhaal van mijn collega-psycholoog. Zijn zoon heeft ook autisme en is ook normaal tot flink intelligent. Het was een hele opgave om een keuze te maken tussen gewoon onderwijs en B.O. Het bleek echter geen optie om hem school te laten lopen in het gewoon onderwijs, want dat zou deze overgevoelige jongen absoluut kapot maken. Hij kan niet in groep functioneren. Ook mijn collega koos dus voor B.O. voor zijn zoon. Als je moet kiezen tussen het welzijn van het kind en zijn intelligentie, kies dan voor zijn welbevinden. Pas als hij zich goed voelt, zal hij zich zeker op zijn tempo ook intelligent verder ontwikkelen. Misschien heb je iets aan het verhaal van mijn collega die dus voor zijn zoon die bewuste keuze maakte en daar nu heel tevreden mee is.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s