vannacht droomde ik

ik heb de laatste tijd weer hele ‘werkelijke dromen’… levensecht.

als je dan wakker bent geworden dan moet je even terug voelen en denken waar je bent, zover weg ben ik dan geweest.

vannacht is ons Florijn, onze witte kater die is gestorven afgelopen maanden, me weer een boodschap komen geven.

de droom van vannacht is een vervolg op een andere droom eerder in de week

de tijd -na oorlogstijd – , het onderwerp – opruimen van een groot huis van iemand die niet is teruggekomen –

“ik ben in een huis dat ik mag bekijken om er ‘iets mee te gaan doen’ misschien wel in gaan wonen.

het hele huis is nog ingericht en staat er zo bij zoals het verlaten is. het is een huis dat goed onderhouden is, maar oud. het is een huis in een stad, net geen herenhuis. ingericht in Engelse stijl, met veel pastels en bloemen. de stijl is overal doorgetrokken, niet overdreven maar wel aanwezig.

ik kom de trap af, ik ben naar de bovenste verdieping geweest waar ik uit het dakraam heb gekeken en de torens van de stad heb gezien.

het is een huis van een oudere dame, die welgesteld was en ooit was getrouwd met een belangrijke persoon en daarna altijd alleen is gebleven. haar familie weet niet waar ze nu is…

ik hoor beneden dat er iemand binnenkomt en ga dus naar beneden. een jong koppeltje zijn al in de weer met dozen en boxen om dingen in op te bergen.

ze zijn al in de keuken, de keuken die achter de living ligt, de living heeft bloemen gordijnen en is aan de straatkant gelegen. met hoge ramen in witte kozijnen.

ik zie het koppeltje de keukenkasten in duiken en druk pratend tegen elkaar wat ‘weg mag en wat ze zelf kunnen houden omdat zij gaan samenwonen.

op de keukentafel staan tassen uitgestald, ik zie het koppeltje bezig en ga vriendelijk naar ze toe met de vraag – of ik ze kan helpen – en wat de bedoeling is…

ik stilte vraag ik me af vanwaar ze aan de sleutel komen, omdat ik dacht dat ik de enige sleutel had gekregen van het meisje haar ouders, blijkbaar dus niet.

plots komt er een witte poes bij ons op de tafel gesprongen, ik herken die poes, het is ons Florijn, hij heeft een bloemen bandje aan, en wil knuffels, de jongen gaat hem knuffelen en hij draait met zijn flank helemaal rond zijn handen.

ik laat er niets van merken dat ze mijn rustige ontdekking verstoord hebben en dat hun energie die ze meebrengen toch niet bij deze ontdekking van mezelf door het huis hoort…

ik sta mee aan de keukentafel terwijl het meisje de tassen neemt en bekijkt, vraagt aan haar partner of ze deze mag meenemen als herinnering aan haar oma – zo blijkt – de vrouw van het huis is haar oma –

de poes vind dit schouwspel zo fijn, en spint erop los, loopt soms ‘in de weg’ en krijgt dan weer een knuffel. ik knuffel hem niet, maar geniet van het schouwspel van de witte kater.

het zijn giet ijzeren koppen met fijne bloemetjes op uit de oorlog van veel vroeger, bijna helemaal gaaf, bijna zonder gebruikssporen op.

ze zijn vol op in discussie terwijl ik het hele servies van kopjes door mijn handen laat gaan, ik ken ze van een plaatje, ik heb ze nog nooit gezien en weet dat deze koppen ‘onverslijtbaar’ zijn.

ik vind het een mooi servies, maar toch beslis ik om het ‘ook niet te houden’. misschien ééntje of twee, als bedaking en eerbied voor de zorgvuldige vrouw die het huis heeft bewoond en van mooie degelijke dingen hield.

de eerste box is volgeladen, deze gaat naar het containerpark en stiekem hoop ik dat iemand deze box ontdekt en ze toch nog meeneemt om te gebruiken.

zo gaan we verder, de keuken is donker, er is een porseleinen over kapje op het lichtje met de zelfde bloemen als die van het servies.

dat lichtje brand, en verder is het lichtje aan het vuur aan.

ik denk erover dat hier ‘wel werk aan is’ maar bedenk me ook dat dit ‘voor later is’, ik zal het in het wit schilderen en het dan zo laten…

het koppeltje is steeds met zichzelf bezig en geven geen aandacht aan mijn aanwezigheid.

ze laden in zoveel ze kunnen en nemen zelf de porseleinen borden mee die ik ook zo graag zie en ik had gehoopt dat ze die zouden laten staan.

maar goed ze zijn niet van mij, en dus ze gaan de auto in, ik hoop dat ze ze echt gaan gebruiken en niet zomaar ergens in de kast laten staan en ze later toch weggooien.

ik help ze nog even met die prachtige stukken in te laden, zo gaat het sneller en zijn ze sneller weg en kan ik verder gaan…

de laatste stuks worden in zijn auto geladen, terwijl ze even terug komen wijs ik naar een kast met allemaal foto’s op van de vrouw, en vraag aan het meisje of ze daar foto’s van moet hebben.

ze kijkt me aan alsof ik ‘van een andere planeet kom’ en zegt dat dat – verleden tijd is – en draait haar hoofd weg van mij.

ze hoeft er dus geen, geen enkele foto.

het huis staat vol, zie ik achteraf, zorgvuldig gesorteerd en niet nadrukkelijk aanwezig in de zeer aangename living.

ik denk aan de vrouw haar kleding die waarschijnlijk nog in de kasten hangt….”

original

en toen werd ik wakker door de zoon die aan de slaapkamer stond met botsballetjes waardoor er ééntje viel en ik verschoot…

het gevoel dat ik nu overhoud is – hoe komt het dat de mensen niets meer moeten hebben uit het huis van hun oma – komt het omdat ze het niet zo erg vinden dat ze verdwenen is? komt het omdat ze heel de tijd ‘schone schijn hebben gespeeld toen oma nog leefde?

zeer vreemd, maar ook weer zeer herkenbaar, als ik even ga voelen weet ik meteen vanwaar dat gevoel komt…

ik heb ook een boodschap gekregen uit deze droom.

ik ga daar alleen wonen, in een mooi huis in de stad – mijn gevoel zegt weeral ergens in Duitsland – maar ik ben zelf niet van daar afkomstig !

ik ga daar alleen wonen, wonen in een huis dat van een bijzondere vrouw is en die haar tijd daar heeft afgerond, in vrede. dat voel ik heel duidelijk.

de vrouw zelf is een wijze vrouw met veel vriendinnen, maar toch zeer gesteld op zichzelf en haar privacy.

zelfverzekerde vrouw was ze met gevoel voor schoonheid en een tikkeltje excentriek.

ik bedankte die vrouw ook uitvoerig als ik op ontdekking ging, dat herinner ik me nu ook plots…

en nu is het bijna 11 uur, en ga vandaag even rust nemen, want ik leef al 3 dagen op pijnstilling – maar 1tje van de miste pijnstilling – maar toch ik ben aan het koorddansen en moet nu echt voor mezelf zorgen…

dankjewel voor deze droom, ik heb een huis waar ik zelf ik kan gaan wonen, met ruimte en uitzicht, rustig in de stad maar ook rustig aanvoelend voor mezelf.

nu mezelf er nog ‘installeren’…

20160815-_DSF8518-BerlijnBlog-Fotodagboek-64

 

 

4 reacties op ‘vannacht droomde ik

  1. ha die Esther
    dat was me de droom wel zeg
    ik kan me nooit een droom herinneren , dus wie weet droom ik wel niet
    wens je beterschap en dat je maar snel van die pillen af kan
    geniet van de mooie Linde boom en de rust
    zonnige groet

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s