ervaringen ten top

Schermafbeelding-2018-04-10-om-08.47.34-e1523342918356

eigenlijk kan je het je niet voorstellen hoeveel visies, meningen, adviezen wij hebben gekregen van mensen ‘vanuit het onderwijs’ die ons een negatief advies hebben gegeven om onze zoon naar type 9 te laten gaan.

ik kan het me enigszins voorstellen van mensen die van hem een ‘beschrijving’ horen, en ook van mensen die hem kennen, tussen haakjes.

volgende week donderdag gaan we hem officieel inschrijven, dan is in de school de afspraak en ga ik hem als mama inschrijven volle honderd procent overtuigd.

gisteren was het weer zover, we kregen een telefoontje met de vaststelling – je zoon gaat zeer waarschijnlijk de ergste gevallen van rigide gedrag en woede uitbarstingen imiteren – of zoals ik in het kort al een paar keer heb gehoord – hij gaat meer autistisch worden in een type 9 onderwijs – 

ik schoot gisteren om 22.30 gewoon uit mijn vel als ik dit hoorde voor de zoveelste keer, maar niemand heeft het gezien blijkbaar want ik kreeg de reactie van mijn man – maak je daar nu niet zo druk over! –

ja ok ja punt. slik… pfff…

wat is er gisteren nog gezegd – hij kan zich goed aanpassen als hij mee op vakantie is – ja natuurlijk dan is hij mee met de meest vertrouwende mensen die hij al heel zijn leven kent op een plaats die niet echt vreemd is en ze gaan iets doen wat hij al goed kent!

JA, ja, punt.

en dan, het is zoals mijn moeder kreeg te horen als ze ook vroeg aan de mevrouw gespecialiseerd in autisme – hoe het komt dat bij mijn ouders er geen problemen zich voordoen –

het antwoord is vrij eenvoudig, het is een vertrouwde omgeving en het zijn voorspelbare, gestructureerde tijd en  ‘dingen’ die gaan gebeuren, dus er is dan geen probleem.

  • vertrouwen
  • voorspelbaarheid
  • gestructureerd
  • met mensen die hij door en door kent

en toen kwam de kat op de koord als we in bed lagen – ze denken ook dat hij met zijn verstandelijk vermogen toch kan volgen in het beter structurele eerste leerjaar en de volgende leerjaren, hij kan dat cognitief zeker aan! –

oh mijn god,

ik wenste meteen uit mijn bed te springen en al roepend een preek beginnen over autisme en sociale vaardigheden, een vol hoofd bij deze mensen en vaak heel sterke intuïtie met daarbij gepaard het vele aanvoelen van alle prikkels die de met hun zintuigen opvangen en er niet mee weg kunnen…

hoe kan het dat de specialisten van uit ‘het onderwijs’ zo gericht zijn op het cognitieve?!

hoe kan het dat in het geval met autisme ook veel rekening moet worden gehouden met de sociale ontwikkeling en het leren omgaan met hun vorm van autisme!

hoe komt het dat het BO zo negatief is beoordeeld door mensen vanuit het onderwijs maar die niet in het BO staan!

ja ja ja, punt.

ik kan er enigszins wel inkomen, vele kinderen en jong volwassen zitten daar omdat er ‘iet’ niet klopt. met verschillende uiteenlopende diagnoses en andere beperkingen. een BO school is een samenraapsel van alle kinderen die niet MEER passen in het gewoon onderwijs, en daardoor zeer gespecialiseerde onderwijsmiddelen nodig hebben voor hun welbevinden tijdens hij schoolplichtige tijd.

ja ja ja uitroepteken

het kan, dat onze zoon ineens met stoelen begint te gooien!

het kan dat onze zoon zo ‘koppig’ gaat worden en niets meer wil doen

het kan dat onze zoon meer en agressiever gaat worden

ja ja

het kan, en weet je als mama had ik al meer dan 2 jaar liever een zoon gehad die de stoelen door de klas zwierde als het ‘te vol’ in zijn hoofd werd.

dan had iedereen al lang ‘alarm’ en zat hij nu niet meer waar hij nu nog zit…

maar neen, hij is een zo danig aangepast in sociaal aangepast gedrag dat wij nu al weten dat hij alles ‘innerlijk opvangt’ en probeert innerlijk te ordenen. stil maar zeer druk vanbinnen.

dan is er dus ‘geen probleem’ en kan hij dus met zijn verstand welk zijn autisme onder controle krijgen & tegelijkertijd ook nog met zijn verstandelijk vermogen leren zoals dat wordt verwacht in het gewoon onderwijs.

nu ik dat zo opschrijf gaat mijn hart te keer, want dat is nu de ‘finesse’ van autisme, dat gaat dus niet!

zelfs de HB autistische kinderen kunnen dat zeer moeilijk combineren…

ik mag dit eigenlijk niet schrijven, maar ik hoop enorm dat het onderwijs en de onderwijsopleidingen in elke – katholiek of niet katholiek – de finesse gaan onderwijzen! echt gaan meegeven voor de kinderen in de klas die nu al altijd aanwezig zijn!

ok, ik bouw hier meteen een nuance in, ja er zijn prachtige leerkrachten, prachtige zorgteams en zeer gepassioneerde zorgteams! waarvoor veel dank daarvoor en veel bewondering!

maar autimse komt niet uit een boekje!

uit een diagnose kan je aflezen wat er is ‘gemeten’ en dat is een begin!

en verder is het individu alleen maar in ontwikkeling!

  • mama hoeveel is 155 plus 50?
  • oh wacht even ik weet het!
  • 2 honderd en en hij telt op zijn handjes verder
  • 205 hé mama
  • 205
  • dat zijn vier woorddeeltjes hé mama!

vandaag is het zwemmen in de klas

schatje laat nu eens zien wat je al kan he!

  • maar mama,
  • waarom zou ik dat doen,
  • ik ga heus niet laten zien wat ik allemaal al kan,
  • daar hebben mijn vriendjes niets aan!

ja punt.

straks gaan we naar het Zivermeer met zijn goede vriendjes (een auto vol)  want het is er ‘speel en spel namiddag, er is yoga te zien…

  • wat is yoga mama?
  • ik zoek het op mama

hij zet de pc aan en zegt

  • mama schrijf jij yoga?

ik doe dat, hij ziet dat

  • oh neen mama, dat ga ik niet doen ze
  • het is zo vreemd
  • waarom doen ze dat mama
  • wat is mediteren mama?
  • neen mama dat ga ik niet doen,
  • heel vreemd en hij schud met zijn lichaam, neen dat wil hij echt niet.

ik hoop natuurlijk dat we er ‘op botsen’ zodat hij vertrouwen in het beeld van yoga gaat krijgen en het verder laten zoals hij het wenst…

onze zoon is zoals hij is, hij is heel sociaal, hij heeft meteen ‘vriendjes’ die iets doen waardoor hij geboeid is, wat niet opvalt is dat hij die kinderen al geobserveerd heeft en weet dat ze gaan doen voor hij actie onderneemt en normaal sociaal gedrag vertoont.

de finesse daar ben ik voor, dat is wat ik zoek in het type 9 onderwijs en ook en vooral hier bij ons thuis, want wij zijn zijn eerst opvoeders, ook ik als mama met ASS.

autisme

het oog van de ziel 3

29683101_207873676647931_2835082768631735079_n

ik heb me vandaag in de relax zetel genesteld met een boek van Lorna Byrne, haar laatste, ik las een paar blz en viel alweer in slaap.

had de wekker op de gsm gezet, maar de gsm stond stil, dus ik hoorde niks alleen voelde in de wind en hoorde in het donderen…

net op tijd wakker geworden, naar school gereden zoon afgehaald, daar nog een ‘pluim’ uit de lucht zien vallen, mooi was dat! ‘een teken’

boerenbond gereden cakebeslag gaan halen om straks cake te bakken, gekeken naar de regen en de hagel en erdoor gestapt.

thuis de kippen gevonden in hun hok, oef want ze waren aan het scharrelen in de tuin en nu gaan we aan het eten beginnen…

beseft dat ik heel weinig hoofdpijn heb! joepie!

ja we zijn vertrokken…

29468236_10155455537699537_1978868300020449280_n

 

het oog van de ziel 2

29683101_207873676647931_2835082768631735079_n

jezelf even doorgronden bij elke stap die je in het mulle zand zet van je eigen natuurlijke biotoop in het midden van de natuur met je hondenmaatje bij je is het helendste wat je kan doen.

even gewoon langs de paarden uitwerpselen stappen en denken, kak, dit laat ik al achter…

daarna verschillende grote libellen zien zweven en denken vlieg even mee en verdamp in de kracht van de zon, hop het vluchtige onbelangrijke is gefilterd..

dan de verder stappen in kadans zetten in het mulle warme zand en zeggen – wat heeft mijn verhaal in zich om echt te vertellen?

besluiten dat de stilte de overhand neemt en fluistert, je hebt je leven zelf in de hand, geniet van de stilte in je land…

daar gaan mijn woorden, terwijl mijn vol hoofd mijn snel koppend hart het ritme aanneemt van onze kadans, door het mulle zand.

ik zie mijn Fientje trots stappen met haar dappere kleine pootjes in het mulle zand, haar tong helemaal op haar knieën en kijkend naar mij met pretoogjes – baasje het is heerlijk hé, mag ik nog gaan zwemmen! – 

that’s the spirit

30698103_1004366459712938_2235900635029438464_n

het oog van de ziel

29683101_207873676647931_2835082768631735079_n

ik weet wat ik mis, iemand die naar mijn hele verhaal luistert en mee met me op wandel gaat, de natuur in, en zelf verteld met zijn ‘oog’, zijn oog van zijn ziel…

ook al ben ik een moeilijke verteller, zelfs mensen die me al langer kennen weten veel niet van mij, ik vertel alleen dat wat mijn ‘oog’ wil vertellen. ja ik luister en observeer eerst en dan ga ik vertellen.

vanuit een lade van mijn levenskast.

en verder laat ik vanalles dicht.

ik mis iemand die openstaat om naar mijn verhaal te luisteren, iemand die ‘rijp’ is om zijn oog erop te laten schijnen…

want zomaar gaan wandelen met iemand dat doe ik natuurlijk ook niet…

dat is wat ik mis.

en verder gaat het wel…

liefdeuitdehemel.blog/2018/05/22/het-oog-van-de-ziel-2/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/05/22/het-oog-van-de-ziel-3/

30440823_1325451300890238_3539674378846870094_n

vannacht droomde ik

ik heb de laatste tijd weer hele ‘werkelijke dromen’… levensecht.

als je dan wakker bent geworden dan moet je even terug voelen en denken waar je bent, zover weg ben ik dan geweest.

vannacht is ons Florijn, onze witte kater die is gestorven afgelopen maanden, me weer een boodschap komen geven.

de droom van vannacht is een vervolg op een andere droom eerder in de week

de tijd -na oorlogstijd – , het onderwerp – opruimen van een groot huis van iemand die niet is teruggekomen –

“ik ben in een huis dat ik mag bekijken om er ‘iets mee te gaan doen’ misschien wel in gaan wonen.

het hele huis is nog ingericht en staat er zo bij zoals het verlaten is. het is een huis dat goed onderhouden is, maar oud. het is een huis in een stad, net geen herenhuis. ingericht in Engelse stijl, met veel pastels en bloemen. de stijl is overal doorgetrokken, niet overdreven maar wel aanwezig.

ik kom de trap af, ik ben naar de bovenste verdieping geweest waar ik uit het dakraam heb gekeken en de torens van de stad heb gezien.

het is een huis van een oudere dame, die welgesteld was en ooit was getrouwd met een belangrijke persoon en daarna altijd alleen is gebleven. haar familie weet niet waar ze nu is…

ik hoor beneden dat er iemand binnenkomt en ga dus naar beneden. een jong koppeltje zijn al in de weer met dozen en boxen om dingen in op te bergen.

ze zijn al in de keuken, de keuken die achter de living ligt, de living heeft bloemen gordijnen en is aan de straatkant gelegen. met hoge ramen in witte kozijnen.

ik zie het koppeltje de keukenkasten in duiken en druk pratend tegen elkaar wat ‘weg mag en wat ze zelf kunnen houden omdat zij gaan samenwonen.

op de keukentafel staan tassen uitgestald, ik zie het koppeltje bezig en ga vriendelijk naar ze toe met de vraag – of ik ze kan helpen – en wat de bedoeling is…

ik stilte vraag ik me af vanwaar ze aan de sleutel komen, omdat ik dacht dat ik de enige sleutel had gekregen van het meisje haar ouders, blijkbaar dus niet.

plots komt er een witte poes bij ons op de tafel gesprongen, ik herken die poes, het is ons Florijn, hij heeft een bloemen bandje aan, en wil knuffels, de jongen gaat hem knuffelen en hij draait met zijn flank helemaal rond zijn handen.

ik laat er niets van merken dat ze mijn rustige ontdekking verstoord hebben en dat hun energie die ze meebrengen toch niet bij deze ontdekking van mezelf door het huis hoort…

ik sta mee aan de keukentafel terwijl het meisje de tassen neemt en bekijkt, vraagt aan haar partner of ze deze mag meenemen als herinnering aan haar oma – zo blijkt – de vrouw van het huis is haar oma –

de poes vind dit schouwspel zo fijn, en spint erop los, loopt soms ‘in de weg’ en krijgt dan weer een knuffel. ik knuffel hem niet, maar geniet van het schouwspel van de witte kater.

het zijn giet ijzeren koppen met fijne bloemetjes op uit de oorlog van veel vroeger, bijna helemaal gaaf, bijna zonder gebruikssporen op.

ze zijn vol op in discussie terwijl ik het hele servies van kopjes door mijn handen laat gaan, ik ken ze van een plaatje, ik heb ze nog nooit gezien en weet dat deze koppen ‘onverslijtbaar’ zijn.

ik vind het een mooi servies, maar toch beslis ik om het ‘ook niet te houden’. misschien ééntje of twee, als bedaking en eerbied voor de zorgvuldige vrouw die het huis heeft bewoond en van mooie degelijke dingen hield.

de eerste box is volgeladen, deze gaat naar het containerpark en stiekem hoop ik dat iemand deze box ontdekt en ze toch nog meeneemt om te gebruiken.

zo gaan we verder, de keuken is donker, er is een porseleinen over kapje op het lichtje met de zelfde bloemen als die van het servies.

dat lichtje brand, en verder is het lichtje aan het vuur aan.

ik denk erover dat hier ‘wel werk aan is’ maar bedenk me ook dat dit ‘voor later is’, ik zal het in het wit schilderen en het dan zo laten…

het koppeltje is steeds met zichzelf bezig en geven geen aandacht aan mijn aanwezigheid.

ze laden in zoveel ze kunnen en nemen zelf de porseleinen borden mee die ik ook zo graag zie en ik had gehoopt dat ze die zouden laten staan.

maar goed ze zijn niet van mij, en dus ze gaan de auto in, ik hoop dat ze ze echt gaan gebruiken en niet zomaar ergens in de kast laten staan en ze later toch weggooien.

ik help ze nog even met die prachtige stukken in te laden, zo gaat het sneller en zijn ze sneller weg en kan ik verder gaan…

de laatste stuks worden in zijn auto geladen, terwijl ze even terug komen wijs ik naar een kast met allemaal foto’s op van de vrouw, en vraag aan het meisje of ze daar foto’s van moet hebben.

ze kijkt me aan alsof ik ‘van een andere planeet kom’ en zegt dat dat – verleden tijd is – en draait haar hoofd weg van mij.

ze hoeft er dus geen, geen enkele foto.

het huis staat vol, zie ik achteraf, zorgvuldig gesorteerd en niet nadrukkelijk aanwezig in de zeer aangename living.

ik denk aan de vrouw haar kleding die waarschijnlijk nog in de kasten hangt….”

original

en toen werd ik wakker door de zoon die aan de slaapkamer stond met botsballetjes waardoor er ééntje viel en ik verschoot…

het gevoel dat ik nu overhoud is – hoe komt het dat de mensen niets meer moeten hebben uit het huis van hun oma – komt het omdat ze het niet zo erg vinden dat ze verdwenen is? komt het omdat ze heel de tijd ‘schone schijn hebben gespeeld toen oma nog leefde?

zeer vreemd, maar ook weer zeer herkenbaar, als ik even ga voelen weet ik meteen vanwaar dat gevoel komt…

ik heb ook een boodschap gekregen uit deze droom.

ik ga daar alleen wonen, in een mooi huis in de stad – mijn gevoel zegt weeral ergens in Duitsland – maar ik ben zelf niet van daar afkomstig !

ik ga daar alleen wonen, wonen in een huis dat van een bijzondere vrouw is en die haar tijd daar heeft afgerond, in vrede. dat voel ik heel duidelijk.

de vrouw zelf is een wijze vrouw met veel vriendinnen, maar toch zeer gesteld op zichzelf en haar privacy.

zelfverzekerde vrouw was ze met gevoel voor schoonheid en een tikkeltje excentriek.

ik bedankte die vrouw ook uitvoerig als ik op ontdekking ging, dat herinner ik me nu ook plots…

en nu is het bijna 11 uur, en ga vandaag even rust nemen, want ik leef al 3 dagen op pijnstilling – maar 1tje van de miste pijnstilling – maar toch ik ben aan het koorddansen en moet nu echt voor mezelf zorgen…

dankjewel voor deze droom, ik heb een huis waar ik zelf ik kan gaan wonen, met ruimte en uitzicht, rustig in de stad maar ook rustig aanvoelend voor mezelf.

nu mezelf er nog ‘installeren’…

20160815-_DSF8518-BerlijnBlog-Fotodagboek-64

 

 

afscheid nemen van je huisdier

31460776_168134880537368_8717816550198732112_n

My dear human,

I see that you are crying, for it is my moment to leave. Don’t cry, please. I want to explain some things to you.
You’re sad because I left, but I’m glad I met you.
How many dogs like me die daily without meeting someone special like you?

I know it saddens you my departure, but I had to go now.
I want to ask you not to blame yourself for anything. I heard you sobbing that you should have done something else for me. Don’t say that, you’ve done a lot for me! Without you I would have known nothing of the beauty I carry with me today.
You must know that we animals live the present intensely and we are very wise: we enjoy every little thing every day, and forget the bad past quickly. Our lives begin when we know love, the same love you gave me, my angel without wings and two legs.

Know that even if you find an animal that is seriously injured, and that you only have a little bit of time in this world, you provide a huge service by accompanying you in your final transition.

None of us likes to be alone, except when we realize it’s time to leave.

Maybe for you it’s not so important that one of you is next to us caressing us and holding our paw, helps us go in peace.
No more crying, please. I’ll be happy. I have in memory the name you gave me, the warmth of your house that in this time became mine. I take the sound of your voice talking to me, even though I don’t always understand what you were saying to me.
I carry in my heart every caress you gave me.

Everything you did was very valuable to me and I thank you endlessly, I don’t know how to tell you, because I don’t speak your language, but surely in my eyes you could see my gratitude.

I’m just gonna ask for two favors. Wash your face and start smiling.

Remember how good we live together these moments, remember the antics I made to cheer you up.
Relive like me all the good we share in this time.
And do not say you will not adopt another animal, because you have suffered a lot from my departure. Without you I would not live the beauties I lived.

Please don’t do this! There are many like me waiting for someone like you.

Give them what you gave me, please, they need it just like I needed you.

Don’t keep the love you have to give, for fear of suffering.
Follow my advice, cherish the good you share with each of us, recognizing that you are an angel to us animals, and that without people like you our life would be harder than sometimes it is.
Follow your noble task, now it’s up to me to be your angel.
I will accompany you in your path and help you help others like me.

I will talk to other animals who are here with me, I will tell you everything you have done for me and I will point and say proudly: “that’s my family”.

Tonight, when you look at the sky and see a blinking star I want you to know that it’s me flashing an eye; warning you that I arrived well and telling you “thank you for the love you gave me”.
I say goodbye now not saying ” goodbye “, but ” see you later “.
There is a special sky for people like you, the sky where we go and life reward us by making us meet there.
I’ll be waiting for you!”

bron

https://www.facebook.com/LoveallAnimalsUSA/?hc_ref=ARSCcyi3nnNsS_TfqPV5kaEl3fCco8mkTNlHluYrn2CAiCNPVmOh_uH66pRmzXp5sUU&fref=nf

______________________________________________________

ik schreef daarnet over helende huisdieren

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/05/19/helend-huisdier/

daar hoort meteen ook afscheid van een dier bij…

helaas dat hoort ook bij het leven….

helend huisdier

2005831

wanneer de hond en de kat bij mensen kwamen wonen, gebeurde er iets vreemds…

domesticatie

de jagers die kregen gezelschap van honden die speurden en de prooi bewaakte, omdat ze wisten dat er achteraf voor hun ook iets te eten zou zijn. beloning voor hun werk dat ze van nature al deden.

alleen moesten de huisdieren van nu toen hun vertrouwen winnen om bij de mens te gaan leven. als ze te wild zouden geweest zijn dan hadden ze allemaal op een afstandje gebleven, zoals de meeste wilde dieren die we nu kennen, ook de wilde dieren die steeds dichter bij de mens gaan leven, dé cultuurvolgers .

zo hebben we de huisdieren gekregen die we nu kennen, en hier in huis hebben we er zo ééntje rondlopen – met goede herinneringen aan onze twee poezen die sinds een paar maanden er niet meer zijn –

maar het is zo, onze poezen, en ik ben opgegroeid met een poes in huis, en als ik peuter en kleuter was met een hamster, weet ik dat de hamster gewoon mee ‘speelde’ tussen de boerderij van de Fisher price ja dat kleine knaagdier was ook soms overdag wakker en …

ik kneep soms zo hard op hem dat hij begon keutels te leggen, om daarna gewoon weer verder te lopen… (ja ik was nog heel klein toen).

dat zijn mijn herinneringen aan de huisdieren die ik had als ik klein was.

maar goed, onze poezen waren eerst in mijn volwassen leven. knuffelpoezen, buitenpoezen, en meepraat miauw poezen… – ons flora was een echte prater – ons Florijn was ne echte knuffelaar –

en toen kwam er een westie kwestie in huis. floep daar was ze, na een paar maanden wachten en zoeken naar het geschikte ras kwam ze bij ons in huis en ons Fien heeft ons veel gebracht. ook een mirakel onze zoon, of dat wil ik toch graag geloven – hihihi –

onze kweker – de kweker van ons Fien – is al vele tientallen jaren bezig met het kweken van westies. een ras van pittige hondjes die vroeger bij de boeren in de highland populair waren omdat ze ratten en ander klein gedierte vingen, en super goede wakers bleken te zijn. een westie heeft alles gezien! zo is dat…

en daarom kwam ze in mijn leven, omdat ik dikwijls alleen ging wandelen en een paar extra ogen nodig had, en ze ‘onder mijn arm’ zou kunnen meenemen.

ze moest tegen slecht weer kunnen en een beetje zijn zoals ik – knipoog –

en dat is zo als het cliché klopt, zo hondje zo baasje, of was het anders om…

maar wat na 7 jaar duidelijk is geworden, dat ons Fien en de poezen in huis een helende kracht hebben hier in huis.

het is voor ons een enorme verrijking om ons Fien bij ons te hebben. ze is gewoon helend voor ons, het valt op hoe ze ons troost als we het nodig hebben, als we ziek zijn kan ze niet van onze zijde afwijken, als de zoon in de wieg lag en een geluidje maakte moest ik ze opheffen zodat ze mee zou kunnen kijken naar de ‘piepjes’ van onze zoon.

onze poezen deden het zelfde bij onze zoon, ze zouden net niet ‘hem opgegeten hebben’.

ze hebben me wijze lessen geleerd onze huisdieren, rusten als het nodig is maar ook als het niet perse hoeft, yoga en strek en rek oefeningen, eten en vooral miauwen en blaffen…

grenzen stellen, deugenieten streken en vrijheid opeisen… de lijst is lang.

zelfs de vissen en onze mooie meisjes leren me veel – de mooie meisjes zijn onze kippen –

ik ben er van overtuigd dat dieren, paarden, ezels, waarmee ze therapieën mee uitvoeren enorm veel helende krachten hebben.

ik ben ervan overtuigd dat een huisdier hebben veel voor je gezondheid kan doen en daarop stel ik je natuurlijk graag een vraag;

de genezende kracht van uw huisdieren
hebben jullie huisdieren?

– of hebben jullie die gehad, en hoe heb je dat beleefd –
en

– hebben die een ‘gezonde helende invloed’ op u?

ik een heel benieuwd naar jullie verhalen!
alvast heel erg bedankt.

en waarom die vraag, ik werk aan een blog over het belang van een huisdier bij kinderen en volwassenen.

alle verhalen zijn welkom! hartelijk bedankt voor jullie feedback!

 

 

 

 

 

Vorm

Nautilus_Palau

het leven

in beleving

vorm geven

_____________________________

het huis van het leven vormgeven

geïnspireerd door de Nautilus

https://nl.wikipedia.org/wiki/Nautilussen

“een slakkenhuis-achtige schelp die is opgebouwd uit verschillende kamers. De voorste kamer aan de voorzijde van de schelp is het grootst en dient als woonkamer. In deze kamer bevindt zich het lichaam van de nautilus. Aan de bovenzijde van de schelpopening is een platte en verharde structuur aanwezig die de hoed wordt genoemd. Deze kan de schelpopening sluiten om zo het lichaam te beschermen. De woonkamer is de enige kamer die wordt gebruikt om het lichaam in te bergen. De andere kamers zijn gevuld met vloeistoffen en gas en dienen om het drijfvermogen te vergroten. De nautilus wordt daarom wel gezien als een natuurlijke duikboot.”

wat een prachtige levensvorm!

________________

zes woorden verhaal naar aanleiding van

Zeswoordverhaal: Vormen

even geld geven

om enkele dagen even te zwijgen, gewoon de basis te vertellen…

het is goed, ja het is mooi weer, tot morgen en dan even gewoon niets meer…

puntje puntje puntje…

alleen praten met de mensen waar ik tegen wil praten, zoals vandaag, een goede babbel zonder het over elkaars ‘muizenissen’ te hebben, alleen over de wereld, het realisme van elke dag, en gewoon even praten over mussen, haaien, bladmieren, soldatenmieren, de vrienden, vriendschap en de kinderen…

gewoon even mee wegdromen van avonturen, waarnemingen, de natuur en de wandelingen…

over heel de wereld.

yes yes yes

en nu wil ik even gewoon niets meer zeggen, alleen dat wat ik wil zeggen, en vooral dat wat zinvol is en constructief…

even gewoon stil zijn…

gewoon dat!

let me fly!

32375175_1021491651333752_6839149714189844480_n